Η φάση μου τον τελευταίο καιρό είναι άβολη. 

Μπορεί να συνοψιστεί σε δύο φράσεις, τόσο απλά. 

~ choose me, pick me. ~

Εις μνήμην.

Στην παρέα μου γενικά το κάνουμε αυτό.. 
Ιεροτελεστίες. 
Είτε είναι χαρά, είτε πρόκειται για λύπη. 
Θα το ζήσουμε. 
Έτσι λαουντ. 

Πιο πολύ απ'όλα όμως αγαπάμε τα μνημόσυνα. 
Είναι άλλωστε και πιο συχνά. 
Μετράμε τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. 
Τους αναπολούμε.. 
Τους μνημονεύουμε..
Και αναρωτιόμαστε.. 

Πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί..;
Μάλλον είναι πολλοί. 
Πού βρίσκονται τώρα..; 

Αν οι ζωές μας ήταν ένας χάρτης, 
πολλά σημεία θα είχαν μείνει κενά. 

Έτσι κάνουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μας. 
Εξαφανίζονται από το χάρτη. 

Έτσι απλά. 

Κι εμείς κάθε χρόνο στα ίδια, 
βρισκόμαστε να κάνουμε όλο και πιο πολλά
μνημόσυνα. 

Είπα χαριτολογώντας όμως και βαθιά πληγωμένη,

ας ανάψουμε άλλο ένα κερί 

για όλους αυτούς που αποφάσισαν,

έτσι απλά,

να μας εγκαταλείψουν.

Τέλος;

Πολλά θα άλλαζαν. 

Κάθε φορά που πλησιάζει αυτό

πολλά λέμε θα κάναμε διαφορετικά..

Αν ήξερα; 

Αν ήξερα ότι αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ..

Πολλά θα έκανα. 

Θα σε κρατούσα αγκαλιά όλο το βράδυ. 

Δε θα κοιμόμουν όμως. 

Θα σε κοίταγα για να προλάβω να σε χορτάσω. 

Όταν έφευγες, 

θα σε φίλαγα όπως πρώτα. 

Για να ΄χεις να θυμάσαι. 

Αν ήξερα, πολλά θα αξιοποιούσα διαφορετικά. 


Εσύ τι θα έκανες αν ήξερες ότι αυτό το βράδυ που ζεις τώρα θα ήταν το τελευταίο που περνάς με έναν άνθρωπο; 


Εγώ πάντως θα ευχόμουν να μην ξημερώσει ποτέ. 

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Μεταμόρφωσις.

Ξέρεις τι; 

Θα μπορούσες να ήσουν κυνηγόσκυλο. 

Θα ήσουν σίγουρα όμορφο. 

Καμαρωτό. 

Οπωσδήποτε με φουντωτή ουρά. 

Θα είχες άλλο κύρος. 

Θα επιβαλλόσουν καλύτερα.  

Η και όχι. 

Αλλά ξέρεις και κάτι άλλο; 

Θα μπορούσα να ήμουν μια μαγική νεράιδα. 

Ναι, από αυτές του παραμυθιού. 

Έτσι θα μπορούσα να τρέχω πιο γρήγορα. 

Να εκπληρώνω τις ανάγκες σου. 

Να εξαφανίζω τα προβλήματα. 

Αλλά τελικά ξέρεις τι γίνεται; 

Εσύ δεν είσαι κυνηγόσκυλο, 

εγώ δεν είμαι νεράιδα 

και τα προβλήματα, δυστυχώς, 

λύνονται με κόπο. 

ΥΓ. Κάθε φορά φεύγεις τρέχοντας. Κάθε φορά περιμένω ότι πρίν φτάσεις κάτω θα το μετανιώσεις. Ακόμη περιμένω. 

Οι κρίσεις πανικού μου Vol. έχω χάσει το μέτρημα.

Το σπίτι μου εδώ στην Κρήτη το φοβάμαι.
Να, κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα νιώθω ανακρίνομαι.
Ξέρετε, ναι άλλαξα.
Όμως σε όλα τα άλλα είμαι η ίδια.
Δείτε με.
Σας φωνάζω πως είμαι αυτή που ξέρετε.

Δεν το βλέπετε.

Εγώ όμως εδώ μέσα φοβάμαι.
Φοβάμαι το ότι δε λέτε τίποτα.
Φοβάμαι το ότι κάνετε σα να μη συνέβη τίποτα.
Φοβάμαι που δεν ξέρω αν το αποδέχεστε.

Φοβάμαι να είμαι αυτό που είμαι.

Εδώ μέσα ξέρετε είναι πιο δύσκολο.

Θα περάσει.
Πιστεύω.
Όλα περνάνε.

 

 

 

~ ..οι άντρες περνούν μαμά.. ~

 

*ανευ όρων αποδοχή* 

 

 



Ίσως η έμπνευση μου να έχει εξαφανιστεί. Ίσως πάλι να φταίει που νιώθω ότι όλοι εσείς με αδειάσατε. Ίσως να φταίει που είμαι ανοιχτοχέρα. Σας τα έδωσα όλα χωρίς να περιμένω από εσάς τίποτα. Δεν περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι έστω θα ανταποδίδατε με την ύπαρξη σας. Μου αρκούσε. 

Αλλά τίποτα. Με είδατε, μετά πήρατε και τέλος φύγατε. Νιώθω άδεια. Ίσως πάλι είναι που δεν έχω νέα ερεθίσματα. Αλλά δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο για παλιά. Το παλιά είναι παλιά. Γιατί να κάθομαι να το μνημονεύω..; Είναι καιρός να φτιάξω το μετά. 

Κι όλο κακά συναισθήματα με τριγυρίζουν.. τόσο κακά.. τόσο άσχημα.

Athens Voice.

Διάβασα (σε τοίχους)

Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους. 

Σκέφτηκα.. να.. όντως σε αυτήν την πόλη οι μπάτσοι είναι παντού. Τόσο τρομοκρατικό. Τόσο άσχημο. Σα να πρόκειται ανά πάσα στιγμή κάτι κακό να συμβεί. Γι'αυτό.. Σε τρομάζουν καλά. 

Και μετά αναλογίστηκα τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που επικαλείται ο γλυκός αναρχικός γκραφιτάς. Αυτόν τον έρωτα που θα μας κάνει αόρατους κι έτσι θα γλιτώσουμε από τον πανικό αυτής της πόλης. Ή και από τον πανικό γενικότερα.  

Μετά διάβασα ότι.. 

Δε χρειάζεται να γαμάς ανθρώπους για να επιβιώσεις.  

Χαμογέλασα με λίγη ειρωνεία να κυριαρχεί στο μυαλό μου. Αν όλα όσα μας συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή είναι όντως πραγματικότητα, (μιας κι ενός είδους άρνηση με διακατέχει κυρίως λόγω αδυναμίας συνειδητοποίησης των γεγονότων που τρέχουν.), τότε αυτή η φράση είναι η πιο ακριβής περιγραφή. Απανταχού άνθρωποι ακούστε αυτό και σας παρακαλώ ακολουθήστε το..! Μη μας γαμάτε άλλο κι ας δείχνουμε ότι αντέχουμε. Γίνεται κι αλλιώς. 

Και το αστειάκι της τύχης ολοκληρώθηκε όταν διάβασα αυτό.. 

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει. 

Αν αυτό που μας τρώει είναι μια μεγάλη ανασφάλεια, τότε σε αυτό το γύρο του παιχνιδιού έφαγε καλά.. Ας πάρουμε τα μέτρα μας λοιπόν όλοι.. διότι το παιχνίδι έχει πολύ ακόμη. 

~Στο μυαλό μου η πρώτη λέξη που έρχεται είναι ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.. όμως δε συνηθίζω να τα παρατάω..~

Σκέφτομαι σε πολλά διαφορετικά μήκη κύματος. 
Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Είναι δύσκολο να αγαπάς. 
Κι ακόμη δυσκολότερο να βρεις να αγαπιέσαι. 

- Ξενερώνω - 

Το λιγότερο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή όταν σκέφτομαι ανθρώπους. 

- Πληγώνομαι - 

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να ζει κάτι λιγότερο από το ιδανικό. (Δε θέλω να παρεξηγηθώ.) 

- Πνίγομαι - 

Εσύ θέλω να είσαι δική μου.. Δεν είσαι. Ποτέ δεν έγινες. Θέλω.. Θέλω μια μέρα να γίνεις. Πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της μέρας. 

- Νυστάζω - 

Αλλά θεωρείται ξενέρωτο να κοιμάσαι πριν τις δύο.  

 

Glasgow - Edimbourgh March 2014 

game over.

Η μουσική της εισαγωγής ξεκίνησε. 

Ετοιμάζω τα χέρια μου να είναι στα σωστά πλήκτρα.. 

Κάνω κινήσεις αργές.. 

Ξεκινάω με μεθοδικότητα.  

Είμαι στην αγαπημένη μου πίστα. 

Είμαι στο τέλος του πρώτου γύρου. 

Είμαι ο αγαπημένος μου σουπερ μάριο. 

Κι εσύ.. η πριγκίπισσα. 

Να, θυμάσαι..; 

Σε εκείνη την πίστα με τις φωτιές.. 

Μετακινούμαι στις κινούμενες πλάκες με πολλή προσοχή. 

Δε με νοιάζει να κάνω ρεκόρ στο χρόνο. 

Με νοιάζει να σώσω μόνο την πριγκίπισσα μου. 

Είμαι προσεκτική. 

Οι πλάκες κινούνται. 

Με αγχώνει πάντα αυτό το παιχνίδι.. 

Τρέχω γιατί έφτασα προς το τέλος. 

Εκεί υπάρχει αντίστροφη μέτρηση.  

Έχω κάνει όλο το δρόμο.

Με μεγάλη σύνεση. 

Μένουν τρεις πλάκες. 

Πρέπει να πάρω φόρα. 

Να τις περάσω. 

Τρέχω. 

Βλέπω την πριγκίπισσα μου.

Αου. 

Έπεσα. 

Αου.

Μουσική θανάτου. 

Και στην οθόνη..  

Εμφανίζεται με κεφαλαία γράμματα. 

GAME OVER. 

Υ.Γ. θα πω μόνο μία λέξη. άβολο. και θα αρκεστώ σε αυτή. 

Ημέρα Τετάρτη.

Είπα θα σου μαγειρέψω μία μέρα..
Και μετά θα σου τραγουδήσω τα τραγούδια μου..
Είπα θα.
Αλλά μάλλον το "θα" μου είναι εξαφανισμένο.
Ίσως να άργησε απλώς.
Ίσως όμως και να χάθηκε στο δρόμο..
Περιμένω.
Αλλά ίσως κι εγώ να έχω χάσει το παιχνίδι..
Ένα γύρο πριν έρθει το θα.

Ξέρεις έφαγα τα νύχια μου σήμερα.
Είχα υπομονή πάντα.
Μάλλον σήμερα την έχασα.

Και θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι κάποτε ευχήθηκα κανονικότητα.
Κι αντ'αυτού ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.

Από αυτό έμαθα.

Άλλη φορά θα προσέχω τι εύχομαι.

Και για μια στιγμή ευχήθηκα να έχει αλλάξει η τύχη μου.

Ξέρεις οι φίλοι μου πολλές φορές λένε ότι με έχει φτύσει ο θεός.

Δεν τους πιστεύω.

Αλλά δεν πιστεύω ούτε στο θεό.
Οπότε κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ.

Άκουσα να λένε.. "σκέφτηκα μία ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα" 

Σήμερα θέλω να γίνω μικρή.
Μικρό κοριτσάκι που κρύβεται στη φούστα της μαμάς του..
Μικρό κοριτσάκι που χώνεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. .

Μικρή. 
Τόση δα.
Γιατί σήμερα είμαι κουρασμένη.

Και ο μικρός δε μπορεί να βγει μαζί μου βόλτα για περπάτημα.
Πρέπει να είναι περιορισμένος.

Όλοι πρέπει να είμαστε περιορισμένοι.

Και να νομίζουμε ότι ζούμε.

Σήμερα ήθελα..
Να έτσι ήθελα να περπατήσω και να τραγουδάω στο δρόμο.
Όχι να ψιθυρίζω..

Να αυτή τη φορά πάλι εύχομαι.
Είναι Τετάρτη κι εύχομαι να μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα.

Αλλά έστω.. αρκούμαι και σε αυτό..
Απλώς να τραγουδήσω περπατώντας στο δρόμο.

Τσουπ.
Δεν πρόλαβα να ξεχαστώ λίγο και πάλι ευχήθηκα.

Μακάρι ποτέ να μην είχα ευχηθεί κανονικότητα.  

I put my make up on..

Αυτό γίνεται.
Βάζεις μεικ απ.
Βάφεις τα μάτια σου.
Κοκκινίζεις τα μάγουλα σου.
Τονίζεις τα χείλη σου.

Βάζεις τη μάσκα σου.

Και απολαμβάνεις το βράδυ σου.

Βάζεις το μεικ απ σου.. Και δείχνεις μια χαρά.


Σε σύγκρουση: φαίνεσθαι-είναι  

Βήμα τη φορά.

Ξύπνησα. 
Κι έφερα τον πανικό μέσα μου. 
Κι έφτασα στο 5. 
Από το 1 πήγα στο 5. 
Και το πίστεψα. 
Ότι από το 1 το επόμενο είναι το 5. 
Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αριθμητική. 
Όμως τώρα το παράκανα. 
Δε γίνεται.. 
Και υπερέβαλα μέσα μου. 
Και τίποτα δεν κέρδισα. 
Μόνο πανικό. 
Γιατί έχασα τη σειρά. 
Έχασα το μέτρημα. 
Και μπερδεύτηκα.
Κι όταν με ρώτησαν ποιο είναι μετά το 1 είπα το 5. 
Και μετά έτσι με σκούντηξε το 2. 
Και μπερδεύτηκα ξανά. 
Και με ρώτησε που το πήγα. 
Αλλά εγώ δεν ήξερα. 
Κάπου το είχα αφήσει, αλλά κανείς δεν είδε που. 
Και το 2 ήρθε. 
Για να μου μάθει ξανά να μετράω. 
Να μετράω σωστά. 
Κι έτσι θυμήθηκα.. 
Ότι μετά το 1 είναι το 2.. 
Κι ότι μεσολαβούν πολλά για να φτάσω στο 5. 
Γιατί να τα χάσω όλα αυτά.; 
Γιατί να βιαστώ να πάω στο 5..; 

Ένα βήμα τη φορά.  

Κι υπερέβαλα μέσα μου κι έφερα τον πανικό, αντί για σενα. Και μ'έμαθαν να περιμένω τα χειρότερα και πια δεν βλέπω τα καλά. Και μέσα μου ανησύχησα. Γιατί έμαθα όλοι να τα σηκώνουν όλα στον αέρα και να φεύγουν. Και μετά να μένω εγώ πίσω να μαζεύω. Μα ποιος μπορεί να μαζέψει κι άλλο χάος τόσο σύντομα.; Αλλά δες τι σκέφτηκες.. Ακόμη πριν καλά καλά προλάβεις να δεις. Σκέφτηκες το χάος που θα δημιουργήσει ένα τέλος. Ένα τέλος που σκέφτεσαι πριν καν προλάβεις να δεις την αρχή. 

Αφιερωμένο.

 ~ Θέλω να ζήσω αυτό που φοβάμαι.. μήπως κι από φόβο δεν προλάβω να το ζήσω..~ 

Δυσφορία.

Δυσφορία. 

Αίσθημα ελαφράς αδιαθεσίας. 

Αβολίας. 

Συναίσθημα. 

Συναίσθημα ελαφρού εκνευρισμού. 

Δυσανασχέτηση.

Πνίγομαι. 

Ρήμα. 

Πνιγμός ουσιαστικό. 

Πολύ ουσιαστικό. 

Αίσθημα αδυναμίας αναπνοής. 

Αίσθημα δυσφορίας. 

Αίσθημα έλλειψης οξυγόνου. 

Τρέχουσα κατάσταση.

Πνιγμός - Δυσφορία. 

Αναιτιολόγητη. 

Απροσδιόριστη. 

Απροσδόκητη.  

Σήμερα στην όμορφη αυτή πόλη χιόνισε. Η πρώτη μου εικόνα ήταν μια χιονισμένη σκεπή. Η πρώτη μου συνομιλία ήταν για το χιόνι. Να, εμείς οι νότιοι δεν είμαστε συνηθισμένοι.. Κι έτσι βλέπουμε χιόνι και χαιρόμαστε. Άσπρο, λαχταριστό χιόνι. Παντού. Και κρύο. Σήμερα χιόνισε εδώ.. Και ήταν μαγικά. Περπατούσες και σε έλουζαν χαριτωμένες χιονονιφάδες.. Αλλά μετά.. Μετά.. σαν κάτι να πάγωσε.. Πάγωσαν οι στιγμές μαζί με το νερό. Ψυχράνθηκε η ατμόσφαιρα.. και ξαφνικά.. άρχισε να χιονίζει μέσα μου.. Κι η ομορφιά, μου τελείωσε.. και μέσα μου κάτι πάγωσε..! Σήμερα χιόνισε εδώ..

Αλλά μάλλον χιόνισε και μέσα μου για κάποιο λόγο.. 

Delete.

Κι είναι που να.. Κάποιες πράξεις πονάνε. Όσος καιρός κι αν περάσει. 

Κι είναι και μερικοί άνθρωποι που πληγώνουν.. είτε υπάρχουν πια είτε όχι. 

Και πάλι κάνουν πράξεις. 

Και σε πονάνε. 

Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. 

Οι άνθρωποι που θα σε πονάνε.. 

Κι είναι και αυτοί οι λίγοι 

Αυτοί 

Που το μόνο που δε θέλουν 

Είναι να σε βλέπουν να πονάς 

Και προσπαθούν πολύ γι'αυτό 

Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο λίγοι 

Και εξαιρετικά σπάνιοι 

Δε νομίζω να γνωρίζω πολλούς 

Δε νομίζω κανείς μας να γνωρίζει πολλούς 

Και είναι κι αυτοί.. που χωρίς καλά καλά να σε ξέρουν.. προσπαθούν. 

Προσπαθούν πολύ.. 

Για να μη σε βλέπουν έτσι.. 

Κι αυτό που χρειάζεται.. 

Ένα μεγάλο DELETE. 

 Σε όλους αυτούς.. 

Που με θράσος περισσό ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. 

~ Όσο κι αν δεν το θέλουμε.. όλοι έχουμε υπάρξει κομμάτι της ζωής μας.. και όλοι έχουμε υπάρξει κάτι από τους τρεις αυτούς ρόλους για κάποιον. Εγώ πόνεσα. Αλλά δεν ξεχνώ. Και αγαπώ. Και αυτό είναι και το δύσκολο. Και σβήνω όμως.. Όσους δεν έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υπάρχουν.. ~

It doesn't matter

What you create

If you have no fun

Pretty girl

Put down your pen

Come over here

I'll show you how its done

I can dance, I can drink

In the dark

It's all a trick

Across the room, across the street

I'm in the moment

Can't you see

I'm a party girl

Do a twirl

See my eyes, throw a glance

Can't you see I'm a natural

Life of a party girl, funny girl

Make you laugh, want me bad

Now I feel so much better

In the back

Of a car

I just met them tonight and I feel like such a star

What's your name

What's your art

Nobody knows

About my broken heart

Yes I'm a party girl

Crazy girl

See my lips, how they move

Can't you see I'm a natural

  Life of a party girl

Sexy girl

I used to be so fragile

But now I'm so wild

What did you do last night?

Oh, I was out so late, now I'm so tired

What did you do last night?

Oh, I was out so late, now I'm so tired

I'm a party girl

Do a twirl

See my eyes, throw a glance

Can't you see I'm a natural

Life of a party girl, funny girl

Make you laugh want me bad

Now I feel so much better

I used to cry

But now I don't have the time

I used to be so fragile

But now I'm so wild

I used to cry

But now I don't have the time

I used to be so fragile but now I'm so wild

So wild

Θυμήθηκα τις προάλλες.. 

Οι μυρωδιές δεν ξεχνιούνται.

Είναι επίπονο. 

Κι έτσι βγήκα.

Και εκεί κάπου.. 

Μύρισα. 

Μύρισα όλους τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, 

την επιμονή, την ψευτιά. 

Μύρισα αυτό που θυμίζει λάθη. 

Που θυμίζει βεβιασμένες αντιδράσεις. 

Μύρισα εσένα και θυμήθηκα εμένα. 

Και πόνεσα. 

Γιατί δε μου άρεσε. 

Και μετά σκέφτηκα.

Σε σκέφτηκα. 

Και πάλι δε μου άρεσε.

Κι ύστερα.. 

Απογοητεύτηκα τις προάλλες. 

Απογοητεύτηκα γιατί έχω χάσει.. 

Εγώ αυτό ποτέ δεν ήθελα να το ρισκάρω. 

Και το ρίσκαρα. 

Και το έχασα. 

Αλλά εμένα μου λείπει. 

Και τώρα θα είστε εκεί.. 

Κι εγώ αλλού.. 

Και αυτό μου θυμίζει εμένα.. 

να λέω ΑΟΥ. 

Και να φοβάμαι.. 

Κι από φόβο να πράττω. 

Μικρό. 

Αλλά απογοητεύτηκα. 

Απογοητεύτηκα από τις εικόνες που κρύβονται. 

Κι από τους ανθρώπους που λείβονται. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο..

Μεγάλωσα λίγο τις προάλλες..

Γιατί είδα πράγματα. 

Μεγάλωσα μισό πόντο. 

Κι έτσι είμαι μισό πόντο πιο ψηλά από το τίποτα.  

Μήπως μια μέρα καταφέρω και γίνω κάτι. 

~ γράφω και κάπου κάπου θέλω να πιστεύω ότι διαβάζεις. γράφω. αλλά δεν έχω την ανάγκη σου. γράφω γιατί θέλω να απαλλαγώ. γράφω γιατί μάλλον έτσι μαθαίνω. και στο τέλος χαίρομαι. διότι δε γράφω για σένα. και για μένα αυτό είναι υγεία. είναι υγεία να μη γράφω για σένα. είναι υγεία να μιλάω και να μην παρεξηγούμαι. ~ 

Στολίσαμε και φέτος..

Περίεργες είναι οι μέρες φέτος τα Χριστούγεννα..
Κάναμε το χατίρι της Βαγγελιώς φέτος. Στολίσαμε κλαδιά.
Πάντα ήθελε για μια φορά να στολίσουμε κλαδιά αντί για δέντρο.
Εε, φέτος έγινε. Στολίσαμε κλαδιά. Είναι περίεργα.
Είναι όμορφα, αλλά και λίγο θλιβερά συνάμα. Είναι φτωχά αλλά και πλούσια ταυτόχρονα. Εμένα η αίσθηση μου περίεργη πάλι.
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά. Από όλες τις απόψεις..
Άνθρωποι διαφορετικοί. Σχέσεις διαφορετικές. Φιλίες διαφορετικές.
Όλα πολύ διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Αλλά σίγουρα δεν είμαι σίγουρη ότι δε μου αρέσει. Ξέρω μόνο τι αγαπάω και τι θέλω. Επομένως είμαι καλά.

Και είμαι στο σπίτι και στολίζω ξανά για τα Χριστούγεννα. Και χαζεύω τα χρυσά φωτάκια. Και κάνω σκέψεις..

Η οικογενειακή ευτυχία είναι κάτι περίεργο. Ειρωνευόμαστε πολύ όλοι μας όλο αυτό το σκηνικό. Αλλά κατα βάθος είναι όμορφο. Και συγκινητικό. Και το οικογενειακό για κάποιο λόγο είναι οικογενειακό.

Αλλά το δέντρο μας αντικαταστάθηκε από κλαδιά. Κι όλα αλλάζουν. Όπως αυτό. Και στο τέλος τι θα μείνει ίδιο;

Να εγώ φοβάμαι να μιλήσω..

Γιατί φοβάμαι να χάσω το επόμενο στολισμα του δέντρου.

 

"Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται. Αφήστε αυτούς που ονειρεύονται.."