την καλημέρα μου

Να έτσι,
σήμερα ξύπνησα και θέλω.. 
Θέλω μία παύση. 
Θέλω να είμαι 20, 
ή και 19. 

Θέλω να έχω άγνοια. 
Θέλω να μην ξέρω τα κακά
που συμβαίνουν στους ανθρώπους. 

Θέλω να γυρίσω εκεί
που όλο και λιγότερο ήξερα 
τι θα πει πόνος. 

Θέλω να γυρίσω 
να κάνω πράγματα αλλιώς. 

Θέλω να γυρίσω πίσω, 
σε όλα εκείνα τα συναισθήματα. 
Αυτό το χάος συναισθημάτων
που το ζεις μέχρι τα μέσα σου. 

Να έτσι σήμερα ξύπνησα, 
και ήθελα 
να ξυπνήσω 
λίγα χρόνια πριν. 

Εις μνήμην.

Στην παρέα μου γενικά το κάνουμε αυτό.. 
Ιεροτελεστίες. 
Είτε είναι χαρά, είτε πρόκειται για λύπη. 
Θα το ζήσουμε. 
Έτσι λαουντ. 

Πιο πολύ απ'όλα όμως αγαπάμε τα μνημόσυνα. 
Είναι άλλωστε και πιο συχνά. 
Μετράμε τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. 
Τους αναπολούμε.. 
Τους μνημονεύουμε..
Και αναρωτιόμαστε.. 

Πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί..;
Μάλλον είναι πολλοί. 
Πού βρίσκονται τώρα..; 

Αν οι ζωές μας ήταν ένας χάρτης, 
πολλά σημεία θα είχαν μείνει κενά. 

Έτσι κάνουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μας. 
Εξαφανίζονται από το χάρτη. 

Έτσι απλά. 

Κι εμείς κάθε χρόνο στα ίδια, 
βρισκόμαστε να κάνουμε όλο και πιο πολλά
μνημόσυνα. 

Είπα χαριτολογώντας όμως και βαθιά πληγωμένη,

ας ανάψουμε άλλο ένα κερί 

για όλους αυτούς που αποφάσισαν,

έτσι απλά,

να μας εγκαταλείψουν.

La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

Όταν θα "χάνεις" το μυαλό σου.

Στάθηκα λίγο. 
Είμαι παρατηρητής. 
Του προσωπικού μου χάους. 

Έχασα τα λογικά μου σήμερα. 
Έχω ξεχάσει... 
Να αναπνέω. 

Προσπαθώ. 
Να μαζέψω.. 
το κεφάλι μου. 

Χάνομαι. 
Αραιά και που. 
Χάνω τον εαυτό μου. 

Σα να μπερδεύομαι. 
Μέσα στη δύνη
των πολλαπλών συμπλεγμάτων 
και των ανασφαλειών. 

Πάντα φοβάμαι. 
Να και κάτι που ποτέ δεν ξέχασα. 

Με σκούντηξα. 
Μου υπενθύμισα. 
Να κάνω ένα τσιγάρο. 
Έβαλα και ένα ποτήρι κρασί. 

Μέτρησα μέχρι το τρία. 
Πήρα μια βαθιά ανάσα.. 
και φύσηξα. 

Να φύγει από μέσα μου 
το χάος. 

~ σε σκέφτομαι ~
      (συνέχεια)

η αλήθεια μου.

Από μικρή μου συμβαίνει αυτό.. 
Όταν κάθομαι στο τραπέζι με άλλους
αγχώνομαι. 
Τρώω πολύ αργά ξέρεις. 
Οπότε αγχώνομαι. 
Θέλω να προλάβω.
Να προλάβω να δοκιμάσω από όλα. 

Κι έτσι άρχισα να τα βάζω στο πιάτο μου. 
Οπότε και ήξερα ότι εφόσον είναι εκεί, 
υπάρχει η ασφάλεια. 
Θα προλάβω. 

~ να χορτάσω ~ 

Το ίδιο παθαίνω και με τους ανθρώπους. 
Νιώθω ακριβώς αυτό. 
Ότι δε θα προλάβω. 
Και το πάω αργά. 
Και περιμένω το ξανά. 
Και όλο κάτι γίνεται. 

Θέλω κάποια φορά να προλάβω. 
Να προλάβω να χορτάσω τους ανθρώπους. 
Πριν μεσολαβήσει η σκέψη.. 
και αυτοί εξαφανιστούν.

New year's shit

Μίζερη, κατεστραμμένη

Καταθλιπτική.

Μα αυτή είναι και η γοητεία σου. 

~Μπουμ~

μέσα σε λίγες μέρες. 

ίσως και ώρες. 

μπορούν όλα να είναι διαφορετικά. 

και αυτό το λεπτό πέρασε. 

τίποτα δε θα ΄ναι το ίδιο μετά. 

κι ότι δεν έκανες τότε.. 

να είσαι σίγουρος ότι

θα μπορείς να το κάνεις 

και το άλλο λεπτό. 

και είναι και πράγματα..

που το λεπτό τους πέρασε..

και ίσως.. 

δε θα μπορέσεις να τα κάνεις ποτέ. (;) 

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 

Ήδη από πολύ μικρή.

Με συνοδεύουν πάντα. 

Στα καλά, στα κακά.. 

Στα εύκολα.. 

Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 

Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 

από δαύτους. 

Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 

Αυτό είναι το μυστικό τους. 

Έρχονται απρόσκλητοι. 

Σαν τα τσιμπούρια.

Κολλημένοι πάνω μου.

Με εμποδίζουν. 

Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 

Τους αφήνω. 

Δεν ξέρω γιατί. 

Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 

Ποιος ξέρει;

Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 

Σου εύχομαι όχι. 

Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 

Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 

να ξέρεις.. 

θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 

Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.

 

Ανασφάλεια και Φόβο 

τους λένε.. 

Μεταμόρφωσις.

Ξέρεις τι; 

Θα μπορούσες να ήσουν κυνηγόσκυλο. 

Θα ήσουν σίγουρα όμορφο. 

Καμαρωτό. 

Οπωσδήποτε με φουντωτή ουρά. 

Θα είχες άλλο κύρος. 

Θα επιβαλλόσουν καλύτερα.  

Η και όχι. 

Αλλά ξέρεις και κάτι άλλο; 

Θα μπορούσα να ήμουν μια μαγική νεράιδα. 

Ναι, από αυτές του παραμυθιού. 

Έτσι θα μπορούσα να τρέχω πιο γρήγορα. 

Να εκπληρώνω τις ανάγκες σου. 

Να εξαφανίζω τα προβλήματα. 

Αλλά τελικά ξέρεις τι γίνεται; 

Εσύ δεν είσαι κυνηγόσκυλο, 

εγώ δεν είμαι νεράιδα 

και τα προβλήματα, δυστυχώς, 

λύνονται με κόπο. 

ΥΓ. Κάθε φορά φεύγεις τρέχοντας. Κάθε φορά περιμένω ότι πρίν φτάσεις κάτω θα το μετανιώσεις. Ακόμη περιμένω. 

Οι κρίσεις πανικού μου Vol. έχω χάσει το μέτρημα.

Το σπίτι μου εδώ στην Κρήτη το φοβάμαι.
Να, κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα νιώθω ανακρίνομαι.
Ξέρετε, ναι άλλαξα.
Όμως σε όλα τα άλλα είμαι η ίδια.
Δείτε με.
Σας φωνάζω πως είμαι αυτή που ξέρετε.

Δεν το βλέπετε.

Εγώ όμως εδώ μέσα φοβάμαι.
Φοβάμαι το ότι δε λέτε τίποτα.
Φοβάμαι το ότι κάνετε σα να μη συνέβη τίποτα.
Φοβάμαι που δεν ξέρω αν το αποδέχεστε.

Φοβάμαι να είμαι αυτό που είμαι.

Εδώ μέσα ξέρετε είναι πιο δύσκολο.

Θα περάσει.
Πιστεύω.
Όλα περνάνε.

 

 

 

~ ..οι άντρες περνούν μαμά.. ~

 

*ανευ όρων αποδοχή* 

 

 



Σκέφτομαι σε πολλά διαφορετικά μήκη κύματος. 
Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Είναι δύσκολο να αγαπάς. 
Κι ακόμη δυσκολότερο να βρεις να αγαπιέσαι. 

- Ξενερώνω - 

Το λιγότερο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή όταν σκέφτομαι ανθρώπους. 

- Πληγώνομαι - 

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να ζει κάτι λιγότερο από το ιδανικό. (Δε θέλω να παρεξηγηθώ.) 

- Πνίγομαι - 

Εσύ θέλω να είσαι δική μου.. Δεν είσαι. Ποτέ δεν έγινες. Θέλω.. Θέλω μια μέρα να γίνεις. Πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της μέρας. 

- Νυστάζω - 

Αλλά θεωρείται ξενέρωτο να κοιμάσαι πριν τις δύο.  

 

Glasgow - Edimbourgh March 2014