την καλημέρα μου

Να έτσι,
σήμερα ξύπνησα και θέλω.. 
Θέλω μία παύση. 
Θέλω να είμαι 20, 
ή και 19. 

Θέλω να έχω άγνοια. 
Θέλω να μην ξέρω τα κακά
που συμβαίνουν στους ανθρώπους. 

Θέλω να γυρίσω εκεί
που όλο και λιγότερο ήξερα 
τι θα πει πόνος. 

Θέλω να γυρίσω 
να κάνω πράγματα αλλιώς. 

Θέλω να γυρίσω πίσω, 
σε όλα εκείνα τα συναισθήματα. 
Αυτό το χάος συναισθημάτων
που το ζεις μέχρι τα μέσα σου. 

Να έτσι σήμερα ξύπνησα, 
και ήθελα 
να ξυπνήσω 
λίγα χρόνια πριν. 

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Ναι. αν κάτι κυριαρχεί στο μυαλό μου αυτό είσαι εσύ.

Βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Ουρλιάζω. 
Ουρλιάζω από ηδονή. 

Είσαι έρωτας. 

Συνεχίζω να βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Αυτή τη φορά κλαίω.
Απροσδιόριστη η αιτία.

Κλαίω για όλα. 

Κλαίω για αυτά που βγήκαν απ'τα χείλη σου.
Κλαίω γιατί πιστεύω στη διαφορετικότητά σου. 
Κλαίω γιατί λέω μεγάλες κουβέντες. 
Κλαίω γιατί τις εννοώ. 
Κλαίω γιατί κι εσύ λες. 
Κλαίω γιατί πάντα έτσι γίνεται.

Όμως δεν κλαίω πια μετά απο λίγο. 

Φοβάμαι αυτά που λες. 
Όχι το περιεχόμενο. 
Την ανάγκη μου να σε πιστέψω. 

Περνούν μερικά λεπτά. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 
Δεν το λέω. 
Λέω απλώς ότι είσαι η γυναίκα της ζωής μου. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 

και πάλι κλαίω.

Σκέφτομαι να μεγαλώνουμε μαζί. 

φοβάμαι. 

Είσαι από αυτούς τους έρωτες. 
Από αυτούς που κάνεις σχέδια. 

πάλι φοβάμαι. 

το ζω. 

~ έλα να μεγαλώσουμε η μία την άλλη, έλα να γευόμαστε η μία την άλλη. για καιρό. πολύ καιρό ~ 

Μπουρμπουλήθρες.

Κάθομαι στον καναπέ.  

Σκέφτομαι. 

Βασικά προσπαθώ. 

Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό.

 

Μπουρμπουλήθρες. 

Delete.

Κι είναι που να.. Κάποιες πράξεις πονάνε. Όσος καιρός κι αν περάσει. 

Κι είναι και μερικοί άνθρωποι που πληγώνουν.. είτε υπάρχουν πια είτε όχι. 

Και πάλι κάνουν πράξεις. 

Και σε πονάνε. 

Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. 

Οι άνθρωποι που θα σε πονάνε.. 

Κι είναι και αυτοί οι λίγοι 

Αυτοί 

Που το μόνο που δε θέλουν 

Είναι να σε βλέπουν να πονάς 

Και προσπαθούν πολύ γι'αυτό 

Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο λίγοι 

Και εξαιρετικά σπάνιοι 

Δε νομίζω να γνωρίζω πολλούς 

Δε νομίζω κανείς μας να γνωρίζει πολλούς 

Και είναι κι αυτοί.. που χωρίς καλά καλά να σε ξέρουν.. προσπαθούν. 

Προσπαθούν πολύ.. 

Για να μη σε βλέπουν έτσι.. 

Κι αυτό που χρειάζεται.. 

Ένα μεγάλο DELETE. 

 Σε όλους αυτούς.. 

Που με θράσος περισσό ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. 

~ Όσο κι αν δεν το θέλουμε.. όλοι έχουμε υπάρξει κομμάτι της ζωής μας.. και όλοι έχουμε υπάρξει κάτι από τους τρεις αυτούς ρόλους για κάποιον. Εγώ πόνεσα. Αλλά δεν ξεχνώ. Και αγαπώ. Και αυτό είναι και το δύσκολο. Και σβήνω όμως.. Όσους δεν έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υπάρχουν.. ~

Άκουσα αυτό..  


~ Αρνούμαστε την αγάπη, για να μην προλάβει να μας αρνηθεί αυτή.. ~ 

* Και πόνεσα..

Είναι αυτό που είχες πει..

Θυμάμαι αυτό που είχες πει.

Να εκεί που είμαι σε μία παρέα χάνομαι. 

Τρέχει ο λογισμός μου. 

Είμαι εκεί. 

Και δεν είμαι ταυτόχρονα. 

Τα δύο ημισφαίριά μου εργάζονται ανελέητα. 

Κι ο λογισμός να τρέχει. 

Μακριά. 

Κοντά. 

Είναι αυτή η αίσθηση.. 

Που για λίγο είσαι σκηνοθέτης στη δική σου τη ζωή.

Απρόσωπος παρατηρητής. 

Που βλέπεις απλά σώματα να κινούνται στο χώρο. 

Κανείς δεν το είχε καταλάβει. 

Μόνο εσύ. 

Περίεργο. 

Τριπάρω. 

Ασταμάτητα. 

Κι είμαι εκεί.

Αλλά δεν είμαι κιόλας. 

Και να εκεί που καθόμασταν.. 

Κοιτούσα στο δαδα. 

Και χάζευα. 

Πώς ένα μέρος είναι τόσο διαφορετικό όταν είναι Κυριακή. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Και το μέρος ήταν οικείο, αλλά και ξένο. 

Κι εγώ ένα κομμάτι ανθρώπου πεταμένη μέσα σε ένα χώρο. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Κι εγώ ταξίδεψα. 

Ήμουν αλλού. 

Πόσο αυτό το μέρος παρά την κακομοιριά του..

Θα το αγαπώ. 

Κι εκεί μέσα θα νιώθω καλά. 

Ακόμη κι όταν είναι κυριακή. 

Και κάθομαι και πίνω ένα ήσυχο ποτό. 

Με φίλους..

Αλλά παράλληλα φεύγω.. 

Όπως μου αρέσει να κάνω. 

Να χάνομαι στη σκέψη μου.

Αυτό το μέρος έχει μία περίεργη σύνδεση μαζί μου..  

Μάλλον εκεί ανακάλυψα ποια είμαι. 

Κοίτα να δεις.. 

Και εκεί μέσα όλα μου επιτρέπονται. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Να υπάρχω. 

Να μην υπάρχω. 

Και να φεύγω..

Ενώ θα είμαι εκεί. 



Υ.Γ Απλά κουράστηκα να εύχομαι..! Δεν εύχομαι. ζω.

Χόρεψε μου το..

Ντύνεσαι καλά. 
Πολύ καλά. 
Να είσαι ζεστός. 
Το σώμα σου πρέπει να καίει. 
Το προστατεύεις κρατώντας το ζεστό. 

Το μάθημα ξεκινά. 
Αναπνέεις. 
Βαθιά. 
Σαν από τα σωθικά σου. 
Εισπνέεις με διάρκεια. 
Εκπνέεις το ίδιο. 
Παίζεις με το χρόνο. 
Παίζεις με τη διάρκεια. 
Με τις παύσεις. 
Με τις δυναμικές. 
Αναπνέεις. 
Όλα γίνονται αναπνοή που ρέει.
Και το σώμα σου κινείται. 

Και γίνεσαι ένας μεγάλος αστερίας. 
Και τεντώνεσαι προς όλες σου τις κατευθύνσεις.
Σα να μπαίνεις στον προκρούστη. 
Κι όμως γίνεσαι τεράστια έτσι. 
Ξεφεύγεις από τα μικρά όρια του σώματος σου. 

Μετά γίνεσαι μικρός.
Λιώνεις αργά και μαλακά. 
Γίνεσαι ένα έμβρυο τόσο μικρό.
Και απροστάτευτο. 
Και μικραίνεις, μικραίνεις, μικραίνεις. 
Το κάθε κύτταρό σου μικραίνει.
Αλλά μέσα σου γίνεσαι γιγαντιαίος. 

Και μετά.. 
Περιστρέφεσαι. 
Και ζαλίζεσαι. 
Και εκπνέεις. 
Και βογγάς. 
Αναστενάζεις. 
Βγάζεις δυνατούς ήχους εκτόνωσης. 

Κι ύστερα.. 
Να ύστερα..

Μεταφέρεσαι. 
Κυλιέσαι. 
Περνάς από τα γόνατά σου. 
Στηρίζεσαι στους ώμους σου. 

Περπατάς. 
Τρίβεις τα χέρια σου. 
"Νίπτεις τας χείρας σου" 
Ξεπλένεις κάθετί από μέσα σου που σε βασανίζει. 
Τινάζεις απότομα. 
Κάνεις δυο συσπάσεις. 
Γυρνάς.
Μπερδεύεις.
Πιάνεις ένα άστρο.
Το κρύβεις καλά.
Το κυλάς στο σώμα σου. 

Σε γυρνά. 

Σε πνίγει. 

Αλλά σα να μη συμβαίνει τίποτα. 

Σκύβεις και γεύεσαι. 

Βάζεις το μικρό σου δαχτυλάκι σε ένα βάζο. 

Το γλείφεις απαλά. 

Δοκιμάζεις. 

Το κοιτάς πονηρά..

Και προχωράς σε άλλο κόσμο. 

Ότι ιστορία έχεις να μου δώσεις μπορώ να στη χορέψω. Να στην κάνω κίνηση και να 
στη δώσω.. Όλες τις ιστορίες που έχω ζήσει κίνηση της κάνω και τις προσφέρω χρόνια. Σε ανθρώπους που δε μπορούν να φανταστούν ότι εγώ τους δίνω την ιστορία της ζωής μου. Με άκρα δυνατά. Γεμάτα ένταση.. Τη ζωή γεύομαι, πληγώνομαι και συνεχίζω.. Κι είναι που έχει μια γεύση γλυκιά ο πόνος. Και χορός γίνεται και ταξιδεύει. Και τραγούδι να σε συντροφεύει. Πες μου μια ιστορία. Μία ιστορία χωρίς τέλος. Μια ιστορία που να αρχίζει από την αρχή. Δώσε μου το κουβάρι σου κι εγώ θα το απλώσω. Δώσε μου την ιστορία σου, τις λέξεις σου.. Κι αυτές χορός θα γίνουν.. Θα παίξουν με το σώμα μου..Και φτερά θα δώσουν σε όποιον θέλει να πετάξει..  

Κι άκου αυτό..

Και νιώσε. 

Όλα όσα λέω. 

Κι όλα όσα έχω ποτέ πει. 

Και χόρεψέ μου.

Και πες.. 

Ότι δε μπορείς να πεις. 

Κι εγώ πάλι θα σου χορεύω..

:) 

Προδοσία..

Δε με ενοχλεί πολύ τίποτα από τα συνηθισμένα. 

Δε με πληγώνουν πολλά πράγματα από τους ανθρώπους. 

Με πειράζει πολύ..

Η προδοσία..

Όλες τις φορές που έχω πληγωθεί..

Είναι επειδή έχω νιώσει προδομένη.  

Δε μου αρέσει αυτό.

Να νιώθω ότι κάποιος με είχε στα χέρια του..

Κι αντί φεύγοντας να με ακουμπήσει κάτω..

Ήσυχα.. Απαλά..

Με πέταξε κάτω.

Χωρίς καμία προφύλαξη.

Χωρίς αγάπη. 

Με πέταξε κάτω.

Μου αρέσουν τα ξηγημένα πράγματα. 

Δε μου αρέσει να νιώθω προδομένη. 

Δε μου αρέσει να τολμήσω να με αφήσω στα χέρια σου.. 

Κι εσύ να μη φροντίσεις πώς θα με αφήσεις κάτω. 

Προσπάθησε..

Και μη με κάνεις να νιώσω προδομένη. 


Υ.Γ Νιώθω πως είσαι για μένα κι εγώ για σένα.. Όμως μπορεί να μην ισχύει. Αλλά αν δεν ισχύει θέλω να μου το πεις. Δε θέλω να νιώσω προδομένη στο είπα ξανά. Αυτό είναι κάτι που με πειράζει πολύ. Σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη μαζί σου.. Αυτό. Γιατί περιμένω. 

Κάθαρση.. 

Αίσθημα ότι είναι Κυριακή..