project

αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι.-

Εγώ + Εσύ: Η συνάρτηση

Σχήματα.. 
Αυτό είμαστε. 
Ατομικά διαμορφωμένα. 

Και συναντιόμαστε. 
Και η μορφή μας πλέον..
γίνεται ρευστή. 

Αν ήμουν καλή στη ζωγραφική
θα μπορούσα
να το απεικονίσω. 

Ευτυχώς όμως, 
είμαι καλή στα λόγια. 

Έτσι λοιπόν, 
λέω πως, 
είμαστε 
ρευστές μορφές.. 
που συναντιόμαστε. 

Και το σχήμα μας,
αλλάζει.

- Αλληλοσυμπληρώνεται -

Κι έτσι τώρα εγώ, 
πήρα το σχήμα
της αγκαλιάς σου.

Και χωράω ακριβώς..
- ξέρεις -

Και τώρα έφυγες..
Κι εγώ.. 
Συνεχίζω να κοιμάμαι..
στο ίδιο σχήμα ακριβώς.. 

Κι έτσι θα γυρίσεις..
Και θα 'χω 
ακριβώς το ίδιο σχήμα, 
να σε περιμένει.

2018 vol το γενέθλιο 26-2

Πάντα ίδια πάντα διαφορετική.
Πάντα φάσκω.
Δύο λεπτά μετά αντιφάσκω. 

24 ώρες η μέρα
24 διαφορετικές στιγμές
24 γνώμες το λεπτό
24 χιλιάδες προβλήματα. 

24 χρόνια
και πάντα το ίδιο. 
πάντα θα εύχομαι. 
 *αυτό* 

andwearenevegonnabealoneagain

causeitdoesnthappeneveryday

:)

~ be a surf board ~

3α

Και με βλέπεις.
Και έχω. 
Πάντα έχω.
Και από όλα..
έχω. 

Απόθεμα. 
Πλήθος μικρών κουτιών, 
γεμάτων με πράγματα για κάθε ανάγκη.

Αντοχή. 
Για το κάθε τι 
που μπορεί να προκύψει. 

Αγάπη..
Αγάπη για όλα. 
Αγάπη πολλή. 
Αγάπη για όσα συμβαίνουν. 
Αγάπη 
για ζωή. 
Αγάπη για τον άνθρωπο.

Απόθεμα - Αντοχή -Αγάπη 

και ξανά.

period a.

Είναι αυτό. 
Που γνωρίζεις έναν άνθρωπο. 
Και είναι έτσι. 
Γιατί έτσι πρέπει να είναι, 
όταν τον γνωρίζεις. 

Έτσι θαυμαστά. 

Και είναι εκεί. 
Και μόνο ωραία μπορούν να είναι, 
όλα. 

Και σκέφτεσαι.. 
πάντα έτσι είναι ο πρώτος καιρός. 
Και σκέφτεσαι ξανά.

Πώς θα ήταν να βρεις..
αυτόν τον άνθρωπο..
που πάντα θα είναι πρώτος καιρός. 

2018 φευγιά

Αν ποτέ πούλαγα κάτι. 
Θα πούλαγα πόρτες. 
Ένα μαγαζί γεμάτο από δαύτες. 

Πολλά χρώματα. 
Πολλές ποιότητες. 
Η ουσία ίδια. 

Έξοδοι διαφυγής. 
Μέθοδοι εξόδου από το χάος.

Εσείς για πού θα θέλατε να φύγετε σήμερα; 

Από τη δουλειά σας;
Από τη σύντροφο σας; 
Από τα προβλήματα σας;
Από τη ζωή; 

Αυτή λοιπόν είναι η πόρτα σας!
Enjoy.

Κι όσο για μένα..

Να ξέρεις φεύγω δύσκολα..

Αλλά φεύγω..

Υ.Γ Καλή χρονιά είπαμε; δεν είπαμε....

την καλημέρα μου

Να έτσι,
σήμερα ξύπνησα και θέλω.. 
Θέλω μία παύση. 
Θέλω να είμαι 20, 
ή και 19. 

Θέλω να έχω άγνοια. 
Θέλω να μην ξέρω τα κακά
που συμβαίνουν στους ανθρώπους. 

Θέλω να γυρίσω εκεί
που όλο και λιγότερο ήξερα 
τι θα πει πόνος. 

Θέλω να γυρίσω 
να κάνω πράγματα αλλιώς. 

Θέλω να γυρίσω πίσω, 
σε όλα εκείνα τα συναισθήματα. 
Αυτό το χάος συναισθημάτων
που το ζεις μέχρι τα μέσα σου. 

Να έτσι σήμερα ξύπνησα, 
και ήθελα 
να ξυπνήσω 
λίγα χρόνια πριν. 

τα μέσα έξω

Πολλά πράγματα κάνω αντιφατικά. 
Εξαρτάται πού θα με δεις. 
Μεταμορφώνομαι. 
Σε πολλούς διαφορετικούς..
ΕΑΥΤΟΥΣ

Έχω έναν για κάθε περίσταση. 
Έχω έναν ενήλικο.. 
Μία κακομαθημένη
Μία γκρινιάρα
Μία έφηβη
Μία ακροάτρια
Μία μάχημη
Μία καημένη
Μία αμφιταλλαντευόμενη
Μία απροστάτευτη
Μία δυνατή
Μία πολλή θηλυκή
Μία αντισυμβατική 
Μία ντίβα
Μία επαγγελματία.

Πολλές έχω.
Μέσα μου γίνεται χαμός. 
Χαμός από πληθώρα. 
Πληθώρα ΕΑΥΤΩΝ

- ΜΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΟΛΑ ΣΑΣ -

still happening

Και να που σε είδα. 

Και πολύ έχεις αλλάξει. 

Ξέρεις και εγώ άλλαξα. 

Πολλά όμως δεν άλλαξαν. 

Τελικά είπα ψέματα. 

Τα συναισθήματα μου δεν άλλαξαν. 

Οι ανάγκες μου δε μετατράπηκαν. 

Και εσύ εκεί.. 

Μπροστά μου. 

Σαν η ζωή να σε φέρνει, 

θέλοντας και μη να δεις.. 

αυτά που αποφεύγεις. 

Αποφεύγεις να παραδεχτείς. 

Να παραδεχτείς ότι τη θες. 

Ότι σου αρέσει. 

Ότι υπάρχει ακόμη. 

Ότι σε πλήγωσε. 

Ότι προσποιήθηκες ότι το έκλεισες.

Ότι πίεσες τον εαυτό σου .. 

να συμμαχήσει με τη λογική. 

Ότι κυρίως σε πλήγωσε όμως.

Ωστόσο εγώ 

ποτέ δεν ήμουν λογική

τα συναισθήματα δεν είναι λογικά 

και το ότι σε θέλω 

τελικά μάλλον πως.. 

είναι κάτι που ακόμη συμβαίνει.

χθες η βαγγ με είπε κρυψίνους

γιατί πολλά κρύβω

τα κρύβω για να μην παραδεχτώ ποτέ

ότι μπορεί να χάνω

δε μου αρέσει να χάνω

προσποιούμαι συχνά

εξαντλούμαι συχνά

νιώθω συχνά

χαμογελάω συχνά
γελιέμαι συχνά
πονάω συχνά

όλα τα κανω

και εξαντλούμαι

γιατί η εξάντληση είναι βοηθητική

γιατί άμα είσαι εξαντλημένη

πώς να προλάβεις να σκεφτεις

και να νιώσεις;

εγγύηση έχετε;

Το κορίτσι έπαθε βλάβη. 
Η βλάβη ήθελε επισκευή. 
Το κορίτσι πήγε στον κατασκευαστή του. 
Ο κατασκευαστής έκανε ωχ. 

Είδε το κορίτσι. 
Το έβαλε στο τραπέζι. 
Τα γρανάζια του κοριτσιού 
δεν πήγαιναν καλά.

Το κορίτσι το έβαλαν στο τραπέζι. 
Το τραπέζι αυτό το γέμισε πόνο. 
Ο κατασκευαστής απευθύνθηκε στο κορίτσι.
"Εξωτερικεύετε;" 
Ναι είπε το κορίτσι. 
"Α, ωραία να εξωτερικεύετε" 
(Φαντάσου να μην) 

Ο κατασκευαστής γύρισε πλευρά το κορίτσι. 
Ξανά το γέμισε με πόνο. 
Είπε.. 
"Η αριστερή σας πλευρά φαίνεται να έχει πρόβλημα" 
Έχετε πρόβλημα με τη θηλυκή σας πλευρά; 
Το κορίτσι ξαφνιάστηκε. 
Με τη θηλυκότητα; 
"Γενικά με αυτή την πλευρά του εαυτού σας" 
Το κορίτσι ήταν υπέρ το δέον θηλυπρεπές για τα γούστα του.

Ο κατασκευαστής συνέχισε να μαστορεύει 
το κορίτσι. 
Να αγαπάτε, να αγκαλιάζετε..
του είπε. 
(Μα πόσο πλέον;) 

Ο κατασκευαστής τελείωσε το πρώτο τσεκ απ. 
Το κορίτσι σηκώθηκε ανακουφισμένο. 
Ο κατασκευαστής ανέφερε στο κορίτσι.. 
"Έχετε εκτεταμένη βλάβη, θα σας κοστίσει η βλάβη" 

"Πιστεύετε σας καλύπτει η εγγύηση;"

- έτσι λίγο -

Να τώρα που εγώ 

να 

έτσι λίγο

ήθελα να 

έτσι λίγο 

να 

Να τώρα που εγώ 

να 

σκέφτομαι λίγο 

ότι ήθελα 

έτσι λίγο 

ήθελα 

να 

Να τώρα που εγώ 

σκέφτομαι 

ότι να 

έτσι λίγο 

ήθελα να 

όχι πολύ έτσι λίγο 

να λίγο 

Να τώρα που εγώ 

να έτσι

λίγο

ήθελα έτσι λίγο 

και 

σκέφτομαι έτσι 

λίγο 

ότι τελικά ήθελα 

λίγο 

περισσότερο.

One day baby will be old

oh baby

will be old

and

think of all the stories

that

we could have told

λίγο ακόμη.

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές..
Από αυτές που θυμάμαι 
-να λες-

Ότι είμαι πασπαλισμένη
με αυτήν την αστερόσκονη..
-της επιτυχίας- 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές.. 
-που κουράστηκα - 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές 
που δε μπορώ άλλο.. 
-να είμαι δυνατή-

Είναι αυτές οι μέρες 
που μεγάλωσα λίγο ακόμη.. 
-με κόπο- 

Είναι από αυτές τις μέρες 
που θα καθόμουν στον καναπέ 
θα έκλαιγα 
κι εσύ θα μου έλεγες ξανά 
-όλα τα μπορείς- 

*ψήλωσα δυο πόντους* 

αφέξιον

Και έρχονται οι άνθρωποι στη ζωή σου
και ζητάνε, ζητάνε, ζητάνε..
και δίνεις και δίνεις και δίνεις.. 
και παίρνουν και παίρνουν και παίρνουν.. 

κι εσύ δε σταματάς. 

γιατί με το να δίνεις 
είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξεις.

Και οι άνθρωποι παίρνουν και παίρνουν
και παίρνουν. 
Γιατί βρίσκουν... 
Και έχουν μάθει να μην
- βρίσκουν - 

Οπότε παίρνουν. 
όσο περισσότερο μπορούν. 


Και μετά φεύγουν και φεύγουν
και φεύγουν. 
Κι εσύ δίνεις και δίνεις 
και δίνεις. 
Και έφυγαν. 
Και έδωσες. 
Και πήραν. 
Και γέμισαν. 
Και έφυγαν. 

Και γιατί να μη φύγουν άλλωστε.. 
- σωστά; - 

λίγο αφέξιον για εσένα

μία μικρή σχέση για εσένα

ένα στήριγμα για εσένα

έναν έρωτα για εσένα

μία αγάπη για όλες

και -τίποτα- για εμένα

θα.

Είπα είναι καιρός να. 
Είναι καιρός και θα. 
Είπα θα ρθει ο καιρός που θα. 
Είπα έχω καιρό να. 
Κάθε φορά λέω να μην πιέσω, 
να περιμένω τη στιγμή που θα. 
Είπα αυτή η στιγμή θα. 
Πάντα πιστεύω ότι θα. 
Δε βιάζομαι να. 


Είναι αστείο ποτέ να μη. 
Να μη βλέπεις τέλος. 
Να μην έχεις βιασύνη. 
Να μη. 
Γιατί θα. 
Σίγουρα θα. 
Και να που.. 
Δεν.

σαν εσένα.

Σήμερα έκανα αυτό. 
Βγήκα σαν εσένα.
Ήπια μπύρες σαν εσένα. 
Περπάτησα,
σαν εσένα. 
Πεινούσα γυρνώντας, 
σαν εσένα. 
Έβγαλα το παντελόνι μου
και έπεσαν τα ψιλά μου. 
Τα ακούμπησα χύμα στο κομοδίνο, 
σαν εσένα. 

Μοιάζουν οι άνθρωποι, 
με τον καιρό. 
Ξεμοιάζουν άραγε;
-ποτε (;)

- τέλος -

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε εγώ πάντα θα έχω μια δικαιολογία. 

Όλα όσα έκανα. 
Κυρίως όμως όλα όσα δεν έκανα. 

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε απλώς μάλλον εγώ.. 
μερικές φορές δε βλέπω πολύ καθαρά. 

Αν πάντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο,
εγώ μόνο ένα λόγο -ίσως- 
μπορώ πλέον να διακρίνω. 

Τις στιγμές αυτές. 
Τις προσπάθειες να μην. 

Ύστατες προσπάθειες, 
να μη φύγω
από εδώ
που είμαι τώρα. 

Για όλες εκείνες τη στιγμές 

που παίρνω μια ανάσα 

κάθομαι 

και εκεί δίπλα αράζει 

ο ερνέστο και η Π.

Και είναι εδώ το μέρος 

που "πρέπει" να είσαι 

και μοιάζει να είναι σπίτι.

Και μοιάζει να είναι 

το σπίτι σου.

φθινόπωρο καλοκαιριού.

Και είναι και αυτές οι μέρες, 
που ξαφνικά ξυπνάς Ιούλιο
κι όμως βρίσκεσαι εντός φθινοπώρου. 

Λες και ο καιρός αφουγκράζεται.
- τη διάθεση μου- 

Λες και γνωρίζει τι πρέπει
να κάνει.. 
- για να επιτύχω -

Λες και ξαφνικά συντονίζεται το σύμπαν 
και συμπορεύεται με την επιθυμία.. 
-τη δική μου- 

Είναι αυτές οι μέρες που ξυπνάς Ιούλιο. 
Και είναι φθινόπωρο.. 
και θες να ακούσεις μελαγχολική μουσική 
και να πιεις ζεστό καπουτσίνο. 

Είναι αυτές οι μέρες 
που όταν ξυπνάς και είναι Ιούλιος 
και μοιάζει φθινόπωρο.. 
και έχει δροσιά 
και θες ζεστό καφέ, 
γιατί τον έχεις λησμονήσει 
και..

- θα ήταν  ωραία να έχεις ξυπνήσει εδώ παρέα μαζί μου -  

υπήρχε μία εποχή στη ζωή μας 

που τα πράγματα ήταν έτσι 

και ήταν αθώα

και είχε πλάκα 

και δεν έχει πια τόση 

έπαθα εγώ.

Γενικά παθαίνω κακό. 

Είμαι εκεί και είμαι καλά. 

Και μετά αυτό..

- χαώνομαι - 

Δεν ξέρω τους ανθρώπους. 

Δεν ξέρω τις αντιδράσεις τους. 

Και μετά αυτό.. 

- φοβάμαι - 

Το γνωστικό μου σχήμα κουμπώνει

και είναι έτοιμο. 

Να περιμένει όλα τα κακά. 

- θέλω να ξέρω -

Μερικές φορές τα βράδια, 

παθαίνω κακό. 

Και δε θέλω... 

δε θέλω να κοιμάμαι μόνη μου.

- χάλασα - 

Σουρεαλιστίκ

Είναι ο τρόπος.. 
που εδώ και καιρό..
το ζούμε. 

Όλα συμβαίνουν, 
σε αυτήν, κυρίως, τη βάση. 

Όπου η κακή μοίρα, 
- ή και απλώς κακοτυχία - 
βασιλεύει αιώνια. 

Όπου τα πράγματα 
που δεν πρέπει 
συμβαίνουν. 

Τα νοήματα 
που δε θα 'πρεπε 
αναγιγνώσκονται. 

Και τα συναισθήματα 
που δεν θα 'ταν καλό 
επικοινωνούνται. 

Κάτι σαν το νόμο 
του Μέρφι, 
όπου η φέτα με τη μαρμελάδα
πέφτει κάτω 
πάντα 
με τη μεριά της μαρμελάδας. 

Έτσι το ζω 
κι εγώ. 

- Σουρεαλιστικά - 

Σαν ταινία του Λάνθιμου.
Ή και 

Σαν εκείνη την πρωτοχρονιά,
που παίζαμε "θανάση" 
και ακούγαμε Σοστακοβιτσ. 

η μουσική υπόκρουση της ζωής 

όταν εκείνη 

σε ειρωνεύεται.

(!) 

κοινός τόπος.

Έτσι το ονομάζω. 
Έτσι ονομάζω τα βήματα που κάνω 
και κάνεις.. 

Το κάθε κάνεις. 
Βήματα για κάτι μικρό. 
Να συναντηθούμε. 

Για τις στιγμές που εγώ
δε θα καταλαβαίνω, 
κάτι δικό σου. 

Και όλες εκείνες τις στιγμές, 
που εσύ.. 
δε δύνασαι να καταλάβεις.. 
κάτι δικό μου. 

Πάντα όμως θα υπάρχει εκείνο.. 
το μικρό σημείο, 
που εσύ και εγώ, 
θα μιλάμε για κάτι κοινό. 

Κάτι που και οι δύο μας, 
θα μπορούμε να καταλάβουμε.

Και θα είναι κάτι κοινό. 
Ο κοινός μας τόπος. 
Αυτό που θα μας ενώνει. 

Στην περίεργη οικειότητα μας, 
λοιπόν.