σαν εσένα.

Σήμερα έκανα αυτό. 
Βγήκα σαν εσένα.
Ήπια μπύρες σαν εσένα. 
Περπάτησα,
σαν εσένα. 
Πεινούσα γυρνώντας, 
σαν εσένα. 
Έβγαλα το παντελόνι μου
και έπεσαν τα ψιλά μου. 
Τα ακούμπησα χύμα στο κομοδίνο, 
σαν εσένα. 

Μοιάζουν οι άνθρωποι, 
με τον καιρό. 
Ξεμοιάζουν άραγε;
-ποτε (;)

- τέλος -

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε εγώ πάντα θα έχω μια δικαιολογία. 

Όλα όσα έκανα. 
Κυρίως όμως όλα όσα δεν έκανα. 

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε απλώς μάλλον εγώ.. 
μερικές φορές δε βλέπω πολύ καθαρά. 

Αν πάντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο,
εγώ μόνο ένα λόγο -ίσως- 
μπορώ πλέον να διακρίνω. 

Τις στιγμές αυτές. 
Τις προσπάθειες να μην. 

Ύστατες προσπάθειες, 
να μη φύγω
από εδώ
που είμαι τώρα. 

Για όλες εκείνες τη στιγμές 

που παίρνω μια ανάσα 

κάθομαι 

και εκεί δίπλα αράζει 

ο ερνέστο και η Π.

Και είναι εδώ το μέρος 

που "πρέπει" να είσαι 

και μοιάζει να είναι σπίτι.

Και μοιάζει να είναι 

το σπίτι σου.

φθινόπωρο καλοκαιριού.

Και είναι και αυτές οι μέρες, 
που ξαφνικά ξυπνάς Ιούλιο
κι όμως βρίσκεσαι εντός φθινοπώρου. 

Λες και ο καιρός αφουγκράζεται.
- τη διάθεση μου- 

Λες και γνωρίζει τι πρέπει
να κάνει.. 
- για να επιτύχω -

Λες και ξαφνικά συντονίζεται το σύμπαν 
και συμπορεύεται με την επιθυμία.. 
-τη δική μου- 

Είναι αυτές οι μέρες που ξυπνάς Ιούλιο. 
Και είναι φθινόπωρο.. 
και θες να ακούσεις μελαγχολική μουσική 
και να πιεις ζεστό καπουτσίνο. 

Είναι αυτές οι μέρες 
που όταν ξυπνάς και είναι Ιούλιος 
και μοιάζει φθινόπωρο.. 
και έχει δροσιά 
και θες ζεστό καφέ, 
γιατί τον έχεις λησμονήσει 
και..

- θα ήταν  ωραία να έχεις ξυπνήσει εδώ παρέα μαζί μου -  

υπήρχε μία εποχή στη ζωή μας 

που τα πράγματα ήταν έτσι 

και ήταν αθώα

και είχε πλάκα 

και δεν έχει πια τόση