- τέλος -

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε εγώ πάντα θα έχω μια δικαιολογία. 

Όλα όσα έκανα. 
Κυρίως όμως όλα όσα δεν έκανα. 

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε απλώς μάλλον εγώ.. 
μερικές φορές δε βλέπω πολύ καθαρά. 

Αν πάντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο,
εγώ μόνο ένα λόγο -ίσως- 
μπορώ πλέον να διακρίνω. 

Τις στιγμές αυτές. 
Τις προσπάθειες να μην. 

Ύστατες προσπάθειες, 
να μη φύγω
από εδώ
που είμαι τώρα. 

Για όλες εκείνες τη στιγμές 

που παίρνω μια ανάσα 

κάθομαι 

και εκεί δίπλα αράζει 

ο ερνέστο και η Π.

Και είναι εδώ το μέρος 

που "πρέπει" να είσαι 

και μοιάζει να είναι σπίτι.

Και μοιάζει να είναι 

το σπίτι σου.

La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

babe it's cold outside.

Όλα τα άλλαξα. 
και εμένα και εσένα και το σπίτι. 
Και το σκύλο άλλαξα. 
Και τώρα πια από το παράθυρο μου δε βλέπω ουρανό. 
Βλέπω όμως δέντρα. 
Από το γραφείο μου βλέπω τα φύλλα. 

Όλα τα άλλαξα. 
Εμένα τελικά ίσως μόνο να προσπάθησα. 
Και τώρα μετά από καιρό, 
τα ίδια πάλι θέλω και τα νοσταλγώ. 

Άλλαξα και το σπίτι είπα. 
Και νόμιζα θα αλλάξει αυτό τα πράγματα. 
Τα έπιπλα ίδια, η θέση διαφορετική. 

Και τώρα εν τέλει το μόνο που δεν άλλαξε είμαι εγώ. 
Πάντα εκεί. 
Μελαγχολική, ονειροπολούσα. 
Προσμένοντας το αδύνατο. 

Η τοποθέτηση και η τοποθεσία διαφορετική, 
όμως η ουσία, τελικά παρέμεινε η ίδια. 

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 

Ήδη από πολύ μικρή.

Με συνοδεύουν πάντα. 

Στα καλά, στα κακά.. 

Στα εύκολα.. 

Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 

Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 

από δαύτους. 

Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 

Αυτό είναι το μυστικό τους. 

Έρχονται απρόσκλητοι. 

Σαν τα τσιμπούρια.

Κολλημένοι πάνω μου.

Με εμποδίζουν. 

Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 

Τους αφήνω. 

Δεν ξέρω γιατί. 

Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 

Ποιος ξέρει;

Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 

Σου εύχομαι όχι. 

Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 

Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 

να ξέρεις.. 

θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 

Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.

 

Ανασφάλεια και Φόβο 

τους λένε.. 

εμείς.

Από τη μία όλο
με φουσκώνεις, με φουσκώνεις, με φουσκώνεις..
κι αν δε με προσέξεις..
-ΜΠΑΜ- 
σκάω. 

Αλλά μετά πάλι σε κοιτάω. 
Οπότε και μαζεύω τα κομματάκια μου, 
τα ράβω και τα ενώνω
μόνο για σένα. 

Και μοιάζω λίγο με κακόμοιρο, 
ολόσκιστο μπαλόνι. 

Και μετά σε κοιτάω πάλι. 

Ποιος νοιάζεται που είμαι έτσι μπαλωμένη; 
Στα μάτια σου φαίνομαι το πιο όμορφο και το πιο καμαρωτό.
Απ'όλα. 

Απ΄όλα τα μπαλόνια του κόσμου
ναι..
εγώ είμαι το πιο όμορφο. 

Κι όσα μπαλώματα κι αν έχω, 
τόσο πιο όμορφο γίνομαι. 

Κι εσύ, 
είσαι κάτι σα να λέμε το δικό μου μπαλόνι. 

Κι είσαι κι εσύ το πιο όμορφο. 

Ξέρεις είμαστε δυο χαρούμενα μπαλόνια παρέα. 
Από αυτά τα φουσκωτά και όμορφα. 
Ξέρεις.
Από αυτά που όλοι τα ζηλεύουν.

Να το θυμάσαι. 

.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 

Λείπετε όλοι.

Το παρατήρησα. 

Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 

Ακούς τα πάντα. 

Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 

Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 

Σε εκνευρίζει κι αυτή. 

Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 

Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 

Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 

Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 

Το 'χω συνδέσει με τέλος. 

Με απουσία. 

Μοναξιά. 

Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 

Δεν θέλω.

Ελπίζω. 

Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 

Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 

Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 

Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 

Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 

Φοβάμαι το τέλος. 

Πάντα. 

Και δεν ξέρω γιατί. 

Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 

Φοβάμαι ξανά. 

Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 

δε θα γραφτεί ποτέ. 

για δες.. έξω φυσάει.

Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~

κενό.

Σκέφτομαι, προβληματίζομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι.
Νιώθω ενοχές.
Μετά από ένα χρόνο είμαι καλά.
Αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Είναι άραγε το λογικό να είμαστε περίεργα..;

Νιώθω ότι σε έχω χάσει.
Αλλά είμαι εδώ.
Πάντα είμαι εδώ για σένα.
Και δε μπορώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και δεν το νιώθεις.

Συναισθηματικά ανάπηρη.

Κι από την άλλη ΕΣΥ. 
Βγες και λίγο από το μυαλό μου.
Αλήθεια.
Ανησυχώ.

Και πού και πού αποκτώ την κακή μου τη συνήθεια και φοβάμαι.

Μετά σε σκέφτομαι ξανά.

Και σκέφτομαι αυτό..
Θέλω να είσαι δική μου.
Μόνο δική μου.
Ολόδική μου.

  ~ Υπόγειο ~

λίγα λόγια για το χθες.

είδα  εσένα. κάπου στο πλήθος ήσουν. με το που μπήκες έπεσες πάνω μου. έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι. ναι σε σκέφτηκα. δε θα πω ψέματα σε σκέφτηκα. πάντα το ακούγαμε κι είχες το ίδιο χαμόγελο. θυμάμαι να έρχεσαι σπίτι να αράζουμε και να το βάζεις στο repeat. και λίγο μου έλειψες. αλλά μετά πάγωσα. και μετά.. σα να ήσουν στο μυαλό. εμφανίστηκες μπροστά μου. σκάλωσα. είχα να σε δω από τότε. η κακή μνήμη νίκησε. 

ζορίζομαι. κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό ζορίζομαι. 

και τέλος, εσύ. το μεγάλο εσύ. το κυρίαρχο εσύ. γίναμε δυο γνωστές. αου. αηδία. λέμε ένα τυπικό γεια. δε γίνεται. είναι σα να είσαι η κάθε τελευταία. δεν είσαι. κάθε φορά απλώς θέλω να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά. φοβάμαι. πάντα φοβάμαι. πείθω τον εαυτό μου. δεν έχεις φύγει λέω. αποκλείεται. λείπεις κυνηγέ. 

ζορίζομαι ξανά. αλλά ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει κάτι άλλο; δε μπορείς. μου λείπεις. το ξεχνάω. ρωτάω τη χρι αν θα είναι πάντα έτσι. μου λέει ότι είναι νωρίς ακόμη. κι έτσι να, κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη. αλλά φοβάμαι μήπως το νωρίς ακόμη δεν προλάβει το αργά. τότε που θα 'ναι αργά. δε θέλω. 

και κάνω τον κύκλο και καταλήγω σε εσένα πάλι. για να γελάσει λίγο πάλι το χειλάκι μου. αιωρούμαστε στην ατμόσφαιρα σαν κάτι.. ίσως γίνουμε κάτι. ίσως και τίποτα. ίσως και πολλά. ίσως και λίγα. 

θα το χαρακτηρίσω ανοιχτούς λογαριασμούς και θα το αφήσω εκεί. όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν.  

χαρούμενη χρυσή πρωταπριλιά.

Είναι φορές που φαντάζομαι πως κάποια μέρα το φαντασιακό μου σενάριο θα γίνει πραγματικότητα, θα με περιμένεις στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μου

και θα θέλεις να μου πεις 

όλα αυτά που 

θέλω

 να 

ακούσω 

. 

Κι είναι και οι φορές που ξυπνάω 

ΑΠΟΤΟΜΑ

. 

Καλό μήνα σε όλους γεμάτο ανασφάλειες, ερωτηματικά, δυσκολίες, κ.α.

ENJOY  

Σκέφτομαι σε πολλά διαφορετικά μήκη κύματος. 
Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Είναι δύσκολο να αγαπάς. 
Κι ακόμη δυσκολότερο να βρεις να αγαπιέσαι. 

- Ξενερώνω - 

Το λιγότερο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή όταν σκέφτομαι ανθρώπους. 

- Πληγώνομαι - 

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να ζει κάτι λιγότερο από το ιδανικό. (Δε θέλω να παρεξηγηθώ.) 

- Πνίγομαι - 

Εσύ θέλω να είσαι δική μου.. Δεν είσαι. Ποτέ δεν έγινες. Θέλω.. Θέλω μια μέρα να γίνεις. Πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της μέρας. 

- Νυστάζω - 

Αλλά θεωρείται ξενέρωτο να κοιμάσαι πριν τις δύο.  

 

Glasgow - Edimbourgh March 2014 

Ημέρα Τετάρτη.

Είπα θα σου μαγειρέψω μία μέρα..
Και μετά θα σου τραγουδήσω τα τραγούδια μου..
Είπα θα.
Αλλά μάλλον το "θα" μου είναι εξαφανισμένο.
Ίσως να άργησε απλώς.
Ίσως όμως και να χάθηκε στο δρόμο..
Περιμένω.
Αλλά ίσως κι εγώ να έχω χάσει το παιχνίδι..
Ένα γύρο πριν έρθει το θα.

Ξέρεις έφαγα τα νύχια μου σήμερα.
Είχα υπομονή πάντα.
Μάλλον σήμερα την έχασα.

Και θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι κάποτε ευχήθηκα κανονικότητα.
Κι αντ'αυτού ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.

Από αυτό έμαθα.

Άλλη φορά θα προσέχω τι εύχομαι.

Και για μια στιγμή ευχήθηκα να έχει αλλάξει η τύχη μου.

Ξέρεις οι φίλοι μου πολλές φορές λένε ότι με έχει φτύσει ο θεός.

Δεν τους πιστεύω.

Αλλά δεν πιστεύω ούτε στο θεό.
Οπότε κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ.

Άκουσα να λένε.. "σκέφτηκα μία ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα" 

Σήμερα θέλω να γίνω μικρή.
Μικρό κοριτσάκι που κρύβεται στη φούστα της μαμάς του..
Μικρό κοριτσάκι που χώνεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. .

Μικρή. 
Τόση δα.
Γιατί σήμερα είμαι κουρασμένη.

Και ο μικρός δε μπορεί να βγει μαζί μου βόλτα για περπάτημα.
Πρέπει να είναι περιορισμένος.

Όλοι πρέπει να είμαστε περιορισμένοι.

Και να νομίζουμε ότι ζούμε.

Σήμερα ήθελα..
Να έτσι ήθελα να περπατήσω και να τραγουδάω στο δρόμο.
Όχι να ψιθυρίζω..

Να αυτή τη φορά πάλι εύχομαι.
Είναι Τετάρτη κι εύχομαι να μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα.

Αλλά έστω.. αρκούμαι και σε αυτό..
Απλώς να τραγουδήσω περπατώντας στο δρόμο.

Τσουπ.
Δεν πρόλαβα να ξεχαστώ λίγο και πάλι ευχήθηκα.

Μακάρι ποτέ να μην είχα ευχηθεί κανονικότητα.  

Αλλάζεις.

Κάνω, κάνω, κάνω.. τις τελευταίες μέρες όλο κάτι κάνω.. Αλλάζω.. Κόβω τα μαλλιά μου. Τσαλακώνω την εικόνα μου. Αλλάζω αυτό που έχουν όλοι σα δεδομένη εικόνα στο μυαλό τους. Αλλάζω για να φύγει η ταμπέλα. Αλλάζω για να φύγει η κακομοιριά. Αλλάζω για να είμαι κάτι καινούργιο. Γιατί οι άλλοι μ'έχουν προσδιορίσει. Αλλάζω για να συγκρουστώ. Αλλάζω για να επιβεβαιωθώ. Αλλάζω για να μη μοιάζει τίποτα στο παλιό. Και αλλάζω μαλλιά. Και αλλάζω θέση στα έπιπλα. Αλλάζω τα πράγματα στο μυαλό μου.

Αλλάζω θέσεις. 

Μετακινούμε από το α στο β. 

Και η Δχ παραμένει μηδέν.  

Περιέργα πράγματα συμβαίνουν. 

*αλλάζω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω. 

Στο παγκάκι στην Αριστοτέλους..

Στ. Τάττη - Ερμού - Καρόλου Ντηλ - Βασιλέως Ηρακλείου - Αριστοτέλους - Λεωφ. Νίκης - Παραλιακή - Αποθήκες - Παραλιακή - Αριστοτέλους - Μητροπόλεως - Καρόλου Ντηλ - Τσιμισκή - Αγίας Σοφίας - Ερμού - Στ. Τήττη. 

Πάντα σε εκείνο το παγκάκι στην Αριστοτέλους.. 
Στην Αριστοτέλους δεξιά, κάτω χαμηλά.. 

Και στο καταφύγιο εκεί το μυστικό.. κάτω στις αποθήκες.. 

Και μετά στην Ερμού που είναι σκοτεινά. 

 Όλοι οι δρόμοι είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν το πότε θα περάσω. Πότε θα θυμηθώ ότι τους έχω ανάγκη.. 

Και το κινητό χτύπησε. Ε και..; μόνο προβληματισμό προσφέρει σήμερα.. 

Και θυμήθηκα τη λέξη ΜΟΝΗ κι έτσι σκιάχτηκα λίγο.. 
Δεν μου είπε ποτέ κανείς το γιατί. 

Κανείς δε με έμαθε ποτέ να απαντώ σε εμένα. 
Κανείς τους δε φρόντισε να πει το πιο απλό. Και σε κάθε δυσκολία στο μυαλό μου, εγώ ξανακυλάω. 

Και κάθε φορά το ίδιο φτωχό και άσχημο συναίσθημα. 


Από μικρή φοβάμαι.. Φοβάμαι πως να.. Κάπου τριγύρω.. Θα υπάρχει κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο αδύνατη, πιο χαμογελαστή, πιο ερωτεύσιμη, πιο γλυκιά, πιο... Φοβάμαι να δω τον εαυτό μου. Φοβάμαι να δω. Φοβάμαι. Και μετά βλέπω. Και αυτό που βλέπω. Είναι μονάχα φόβος. Αλλά φτάνει. 

Φαντάσου..

Φαντάσου..

Φαντάσου έναν άνθρωπο. 

Ένα απλό καθημερινό συμβατικό ανθρωπάκο. Έναν ανθρωπάκο που έχει μια συνηθισμένη έως και βαρετή ζωή. Έναν ανθρωπάκο ήσυχο, λίγο μίζερο, που αγαπά την καθημερινότητά του. Έναν ανθρωπάκο θα λέγαμε γκριζωπό.. Έναν ανθρωπάκο που κάθε μέρα ακολουθεί ένα πρόγραμμα. Κάθε μέρα υπηρετεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη νομοτέλεια.. Που κάθε μέρα ξυπνά την ίδια ώρα. Βάζει κάποια από τα βαρετά αλλά και όμοια ρούχα του. Κι αυτά γκρίζα είναι. Και ετοιμάζεται. Με την ίδια σειρά πάντα. Ξυπνά, πηγαίνει στο μπάνιο, φορά τους φακούς του, πηγαίνει στο δωμάτιό του ξανά, ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του, χαιδεύει το σκύλο του και φεύγει. Φορά πολλά εάν θα κάνει κρύο ή ντύνεται ελαφριά τις μέρες που έχει ζέστη. Αλλά μόνο αυτό αλλάζει. 

Και μετά βγαίνει από το σπίτι του. Πηγαίνει στο ασανσέρ. Πατάει για μία ακόμη φορά το ίδιο κουμπί. Μπαίνει μέσα, η πόρτα ασφαλείας κλείνει. Το ασανσέρ κατεβαίνει. Και φτάνει στο ισόγειο. Κοιτά δεξιά κι αριστερά. Ετοιμάζεται, ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας του και βγαίνει στον έξω κόσμο. Για μία ακόμη μέρα.  

Και προχωρά κι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα, πηγαίνει στην ίδια δουλειά, βλέπει τους ίδιους ανθρώπους. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά πάντοτε την ίδια ώρα, γυρίζει από τον ίδιο δρόμο, έχει τις ίδιες ασχολίες. Γυρίζει σπίτι του, χαιδεύει ξανά το σκύλο του, τον ταίζει, τον βγάζει βόλτα κι έπειτα γυρνά. 

Τρώει πάντα τα ίδια αποστειρωμένα φαγητά, κάθεται και βλέπει με την ίδια απάθεια σειρές κι έπειτα νυστάζει. Νυστάζει και πάει για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο μόνος. Στην ίδια ακριβώς θέση. 

Και στη ζωή του έρχονται άνθρωποι και φεύγουν. Αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν μεγάλες βλέψεις. Και όχι μόνο μπαίνουν στη ζωή του αλλά θέλουν να του την αλλάξουν. Και βάζουν χρώματα στη ντουλάπα του. Και του αλλάζουν το πρόγραμμα. Κι επηρεάζουν την καθημερινότητά του. 

Όμως το κάνουν άτσαλα. Δεν τον ρωτούν, του επιβάλλουν. Φαντάσου λοιπόν αυτό... Έναν ανθρωπάκο που ξαφνικά αλλάζει η κοσμοθεωρία του. Και τον γεμίζουν χρώματα και σχήματα. 

Και η αλλαγή του αρέσει. Αλλά όχι η συγκεκριμένη. Του αρέσει που ανακάλυψε. Ανακάλυψε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι ότι μπορεί να ξυπνήσει άλλη ώρα. Και μπορεί να πάει αλλού το σκύλο του βόλτα. Και τα σκεπάσματά του να είναι ανακατεμένα. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. 
Έναν άνθρωπο που πάλι έρχεται να εκμεταλλευτεί την αλλαγή του. Να του την αλλάξει ξανά την κοσμοθεωρία του. Να του επιβάλλει ξανά αναζητήσεις. Και ξανά προβληματισμούς. Και να τα κάνει όλα αυτά σα σίφουνας. Και μετά τσουπ να εξαφανιστεί. Γιατί δεν το έκανε για εκείνον αλλά για τον εαυτό του. Και μόλις πήρε αυτό που ήθελε έφυγε. 

Και σκέψου το γκρίζο ανθρωπάκο που βρέθηκε ξανά στο κενό. 

Και τώρα πια φοβάται. Κι εκεί έρχεται κι άλλος άνθρωπος. Κι αυτός τίποτα δεν τον κάνει. Μόνο είναι εκεί. Είναι εκεί απλώς. Και υπάρχει και τίποτα δεν θέλει να επηρεάσει. Μόνο να μοιραστεί. Κι είναι κι αυτός ένας γκρίζος ανθρωπάκος που έχει πάθει πολλά. Αλλά από την άλλη είναι εκεί.. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. ότι αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.. Κι ότι όλα αυτά έχουν συμβεί σε εσένα.. 
Και φαντάσου απλώς αυτό.. 
Τι θα έκανες.. 
? 

Αφιερωμένο.

 ~ Θέλω να ζήσω αυτό που φοβάμαι.. μήπως κι από φόβο δεν προλάβω να το ζήσω..~ 

Δυσφορία.

Δυσφορία. 

Αίσθημα ελαφράς αδιαθεσίας. 

Αβολίας. 

Συναίσθημα. 

Συναίσθημα ελαφρού εκνευρισμού. 

Δυσανασχέτηση.

Πνίγομαι. 

Ρήμα. 

Πνιγμός ουσιαστικό. 

Πολύ ουσιαστικό. 

Αίσθημα αδυναμίας αναπνοής. 

Αίσθημα δυσφορίας. 

Αίσθημα έλλειψης οξυγόνου. 

Τρέχουσα κατάσταση.

Πνιγμός - Δυσφορία. 

Αναιτιολόγητη. 

Απροσδιόριστη. 

Απροσδόκητη.  

Σήμερα στην όμορφη αυτή πόλη χιόνισε. Η πρώτη μου εικόνα ήταν μια χιονισμένη σκεπή. Η πρώτη μου συνομιλία ήταν για το χιόνι. Να, εμείς οι νότιοι δεν είμαστε συνηθισμένοι.. Κι έτσι βλέπουμε χιόνι και χαιρόμαστε. Άσπρο, λαχταριστό χιόνι. Παντού. Και κρύο. Σήμερα χιόνισε εδώ.. Και ήταν μαγικά. Περπατούσες και σε έλουζαν χαριτωμένες χιονονιφάδες.. Αλλά μετά.. Μετά.. σαν κάτι να πάγωσε.. Πάγωσαν οι στιγμές μαζί με το νερό. Ψυχράνθηκε η ατμόσφαιρα.. και ξαφνικά.. άρχισε να χιονίζει μέσα μου.. Κι η ομορφιά, μου τελείωσε.. και μέσα μου κάτι πάγωσε..! Σήμερα χιόνισε εδώ..

Αλλά μάλλον χιόνισε και μέσα μου για κάποιο λόγο.. 

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Κι αυτές να σου χορεύω.
Στις λέξεις σου να ανάβω και να σβήνω.
Στην ύπαρξή σου να μεθώ.
Και ένα όνειρο ν'αναζητώ.
Μονάχα αυτό.

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Να χώνομαι.
Να κρύβομαι.
Να αδειάζω.
Και να χύνομαι.

Σε λέξεις που γνωρίζω.
Σε σκέψεις που ορίζω.
Σε ανθρώπους που χωρίζω.

Σε όλα αυτά.

Σε όλα αυτά που βρίσκεις σ'ενα μεγάλο όνειρο.
Σ'ένα μεγάλο έρωτα.

~ Φαντάσου κορμιά γυμνά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Σα μαγικά. Φαντάσου να γίνουμε ένα καινούργιο εμείς. Φαντάσου να γίνει επιτέλους το κλικ. Φαντάσου να φύγει το μυστήριο.. Φαντάσου να γίνεις δική μου κι εγώ δική σου. Φαντάσου κορμιά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη.~

 

Να κι ο απολογισμός μου..

Σκέφτομαι...
Είχα σκοπό να ξεκινήσω να γράψω πιο τυπικά.
Ήταν περίεργη η πρώτη μέρα του χρόνου μου.. Όμορφα περίεργη.. Ξεκίνησε με πολύ αλκοόλ, με χορό, διασκέδαση, ανθρώπους που αγαπώ.. Είχε πισωγυρίσματα, γέλια κλάματα, αγάπη, φροντίδα, θύμιση, αλλαγή. Είχε εμένα.. την αληθινή και πιο γνήσια έκδοση μου που έχει υπάρξει ποτέ. Είχε σωστές αντιδράσεις. Μία δόση επιπολαιότητας και αυθορμητισμού, που δε λέω, χρειάζεται. Δεν είχε ένα έντονο εσύ. Ωστόσο δεν είναι ότι δεν υπήρχε στο μυαλό μου μια έντονη παρουσία..
 
Η συνέχεια είχε ύπνο.. Και όταν κοιμάσαι σκέφτεσαι.. Σκέφτεσαι πολύ..
Και είναι η στιγμή που οι πληροφορίες κατασταλάζουν.

Και ξυπνάς.. κι είναι ακόμη η πρώτη μέρα του χρόνου.. και κάποια στιγμή..
Κάνεις τον απολογισμό σου της χρονιάς που πέρασε.. (!)

Και κάπου εδώ η σκέψη πύκνωσε..

Η χρονιά που έφυγε ξεκίνησε χωρίς διάθεση. Ξεκίνησε με μια μεγάλη βλακεία. Συνεχίστηκε με πολύ πείσμα χωρίς λόγο. Πλήγωσε ανθρώπους πολύ. Άφησε πίσω ένα μεγάλο έρωτα χρόνων.. Χάλασε μια φιλία. Δημιούργησε μια νέου είδους σχέση. Οδήγησε στην αλλαγή. Στη συνειδητοποίηση. Είχε πολύ ψυχοθεραπεία. Πολλές δυσκολίες. Μια καινούργια πτυχή του εαυτού προς διαχείρηση. Μεγάλους καυγάδες. Ανθρώπους φαντάσματα. Ένα κακό ερωτικό τρίγωνο. Έλλειψη κατανόησης. Κρίσεις πανικού. Ξανά τσακωμούς. Μία γενική αποστασιοποίηση. Ένα μεγάλο χωρισμό. Πολύ θλίψη. Εκτόνωση συναισθημάτων. Εύρεση αλήθειας. Εξισσορόπηση σχέσεων. Πολλή αγάπη σίγουρα. Μεγάλες αποκαλύψεις. Την επανένωση μιας οικογένειας. Απογοήτευση. Προδοσία. Απουσία. Επανεύρεση.

Το '13 ήταν μια πλούσια χρονιά. Κακά πλούσια κατά κύριο λόγο.

Ήταν αυτό που λέμε μία δύσκολη χρονιά.
Ωστόσο πάντα μια δύσκολη χρονιά έχει και τα θετικά της.

Μέσα από αυτό, λοιπόν, το χρόνο.. βγήκα άλλη. Με γνώρισα, με έμαθα, με αγάπησα, με αποδέχτηκα.

Κι είναι άδικο μόνο για ένα λόγο να χαίρομαι τόσο πολύ που έφυγε..
Αλλά από την άλλη δε χορταίνω να το ακούω.

Γιατί ναι..!
Το πούστικο το '13 επιτέλους έφυγε.. και μαζί έφυγαν κι ένα σωρό κακά πράγματα.
Και αυτό είναι άδικοα για τα καλά πράγματα που έφυγαν επίσης.
Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ.
Και ναι..
Είναι παρελθόν..

Και πλέον έχουμε '14.. :)
Κι εγώ ξεκινάω με άλλους όρους.

Και είμαι καλά.

Διότι έμαθα.