λίγο ακόμη.

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές..
Από αυτές που θυμάμαι 
-να λες-

Ότι είμαι πασπαλισμένη
με αυτήν την αστερόσκονη..
-της επιτυχίας- 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές.. 
-που κουράστηκα - 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές 
που δε μπορώ άλλο.. 
-να είμαι δυνατή-

Είναι αυτές οι μέρες 
που μεγάλωσα λίγο ακόμη.. 
-με κόπο- 

Είναι από αυτές τις μέρες 
που θα καθόμουν στον καναπέ 
θα έκλαιγα 
κι εσύ θα μου έλεγες ξανά 
-όλα τα μπορείς- 

*ψήλωσα δυο πόντους* 

La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

Τέλος;

Πολλά θα άλλαζαν. 

Κάθε φορά που πλησιάζει αυτό

πολλά λέμε θα κάναμε διαφορετικά..

Αν ήξερα; 

Αν ήξερα ότι αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ..

Πολλά θα έκανα. 

Θα σε κρατούσα αγκαλιά όλο το βράδυ. 

Δε θα κοιμόμουν όμως. 

Θα σε κοίταγα για να προλάβω να σε χορτάσω. 

Όταν έφευγες, 

θα σε φίλαγα όπως πρώτα. 

Για να ΄χεις να θυμάσαι. 

Αν ήξερα, πολλά θα αξιοποιούσα διαφορετικά. 


Εσύ τι θα έκανες αν ήξερες ότι αυτό το βράδυ που ζεις τώρα θα ήταν το τελευταίο που περνάς με έναν άνθρωπο; 


Εγώ πάντως θα ευχόμουν να μην ξημερώσει ποτέ. 

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  

Πάντα να θυμάσαι...

- Εεε κάνεις ψυχανάλυση; ... κι είσαι ευχαριστημένη με τη θεραπεία σου;

- Μεγάλη κουβέντα.

- Με ενδιαφέρει γι'αυτό ρωτάω.

- Σνομπάρεις ψυχανάληση;

- Όχι αναρωτιέμαι για το αν βοηθάει.

Κάπως έτσι ξεκινάει. Κάπως έτσι ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθει. Ένας έρωτας απλώς έρχεται. Έτσι από το πουθενά. Και κάπως έτσι εγκαθίσταται στη ζωή σου. Ένας μεγάλος έρωτας απλώς ξεκινά.. με μια χαζή αφορμή. 

Υ.Γ Ποτέ μην ξεχνάς τη δική μας χαζή αφορμή. κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. 

μόνο εσύ κι εγώ.

Road's end getting nearer

We cover distance but not together

I am the storm, and I am the wonder

And the flashlights, nightmares, sudden explosions

 

~ μου λείπεις εεε ~

218.

Day 1. 

Πίσω στο κλουβί μου. 

Υπήρξα πουλί ελεύθερο. 

Καιρό.

Ο χρόνος μου τελείωσε. 

Είμαι πίσω.

Σκέφτομαι μόνο εσένα. 

Στα μάτια μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι το βλέμμα σου.

Το βλέμμα σου, κάθε φορά που ολοκληρώνεις τη γλυκιά σου ιεροτελεστία. 

Με κοιτάς. 

Περνάς τα δάχτυλα σου..

Βγάζεις την μπλούζα μου. 

Ίδιο πάντα. 

Σπουδαίο κάθε φορά και περισσότερο. 

Θέλω να λιώσω στα χέρια σου.

Να κυλήσω σε κάθε σημείο του κορμιού σου. 

Να σε καλύψω ολόκληρη. 

Να είμαι παντού πάνω σου. 

Κι εσύ σε εμένα. 

Θέλω να σε γεύομαι. 

Ξανά. 

Γεύση μοναδική.

Κάθε σημείο σου. 

Day 1 - completed. 

 ~ Μου λείπεις πολύ κι είναι αρχή ακόμη... Κι έπειτα μαζί σου θέλω να ΄μαι. Γιατί με εσενα είμαι καλύτερη. Κι όπως λέει η Βαγγελιώ είμαστε με κάποιον γιατί μαζί του είμαστε καλύτεροι απ'ότι θα μπορέσουμε ποτέ να υπάρξουμε μόνοι.~

λίγα λόγια για το χθες.

είδα  εσένα. κάπου στο πλήθος ήσουν. με το που μπήκες έπεσες πάνω μου. έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι. ναι σε σκέφτηκα. δε θα πω ψέματα σε σκέφτηκα. πάντα το ακούγαμε κι είχες το ίδιο χαμόγελο. θυμάμαι να έρχεσαι σπίτι να αράζουμε και να το βάζεις στο repeat. και λίγο μου έλειψες. αλλά μετά πάγωσα. και μετά.. σα να ήσουν στο μυαλό. εμφανίστηκες μπροστά μου. σκάλωσα. είχα να σε δω από τότε. η κακή μνήμη νίκησε. 

ζορίζομαι. κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό ζορίζομαι. 

και τέλος, εσύ. το μεγάλο εσύ. το κυρίαρχο εσύ. γίναμε δυο γνωστές. αου. αηδία. λέμε ένα τυπικό γεια. δε γίνεται. είναι σα να είσαι η κάθε τελευταία. δεν είσαι. κάθε φορά απλώς θέλω να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά. φοβάμαι. πάντα φοβάμαι. πείθω τον εαυτό μου. δεν έχεις φύγει λέω. αποκλείεται. λείπεις κυνηγέ. 

ζορίζομαι ξανά. αλλά ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει κάτι άλλο; δε μπορείς. μου λείπεις. το ξεχνάω. ρωτάω τη χρι αν θα είναι πάντα έτσι. μου λέει ότι είναι νωρίς ακόμη. κι έτσι να, κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη. αλλά φοβάμαι μήπως το νωρίς ακόμη δεν προλάβει το αργά. τότε που θα 'ναι αργά. δε θέλω. 

και κάνω τον κύκλο και καταλήγω σε εσένα πάλι. για να γελάσει λίγο πάλι το χειλάκι μου. αιωρούμαστε στην ατμόσφαιρα σαν κάτι.. ίσως γίνουμε κάτι. ίσως και τίποτα. ίσως και πολλά. ίσως και λίγα. 

θα το χαρακτηρίσω ανοιχτούς λογαριασμούς και θα το αφήσω εκεί. όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν.  

χαρούμενη χρυσή πρωταπριλιά.

Είναι φορές που φαντάζομαι πως κάποια μέρα το φαντασιακό μου σενάριο θα γίνει πραγματικότητα, θα με περιμένεις στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μου

και θα θέλεις να μου πεις 

όλα αυτά που 

θέλω

 να 

ακούσω 

. 

Κι είναι και οι φορές που ξυπνάω 

ΑΠΟΤΟΜΑ

. 

Καλό μήνα σε όλους γεμάτο ανασφάλειες, ερωτηματικά, δυσκολίες, κ.α.

ENJOY  

1 χρόνος και 9 μέρες..

Αναλογίζομαι.. 
Το πιο δύσκολο πράγμα που μου έχει συμβεί τον τελευταίο χρόνο. 
Και καταλήγω.. 

Ένα χρόνο και εννιά μέρες μετά.. 

Θυμάμαι το βράδυ εκείνο. 

Και συνειδητοποιώ.. 
Πως το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει έως τώρα είναι να μάθω να ζω χωρίς εσένα. 

Ίσως ακούγεται μελό. 

Αλλά έτσι είναι.