La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 

Ήδη από πολύ μικρή.

Με συνοδεύουν πάντα. 

Στα καλά, στα κακά.. 

Στα εύκολα.. 

Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 

Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 

από δαύτους. 

Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 

Αυτό είναι το μυστικό τους. 

Έρχονται απρόσκλητοι. 

Σαν τα τσιμπούρια.

Κολλημένοι πάνω μου.

Με εμποδίζουν. 

Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 

Τους αφήνω. 

Δεν ξέρω γιατί. 

Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 

Ποιος ξέρει;

Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 

Σου εύχομαι όχι. 

Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 

Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 

να ξέρεις.. 

θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 

Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.

 

Ανασφάλεια και Φόβο 

τους λένε.. 

Παρερμηνεία.

Μεταφράζω κάποιες κινήσεις σαν εξιλέωση. 

Άλλες πάλι δε μπορώ να τις ερμηνεύσω.

Ζω στον κόσμο που μάλλον είναι πολύ διαφορετικός από πολλούς άλλους.

Κι έτσι, πολλά δεν καταλαβαίνω.

Αναμένω το αύριο.

Πώς θα ΄ναι άραγε η αυριανή ημέρα;

Ζω για το σήμερα;

Ή ξεχνιέμαι περιμένοντας το αύριο..;

Καθορίζω αυτά που μπορώ.

Ξεγελιέμαι, σα να ΄χω τον έλεγχο.

Γελάω.

Ίσως και να κλαίω.

Σίγουρα κλαίω.

Στην τελική..

Ίσως να φταίει και η μετάφραση.



 

Οι κρίσεις πανικού μου Vol. έχω χάσει το μέτρημα.

Το σπίτι μου εδώ στην Κρήτη το φοβάμαι.
Να, κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα νιώθω ανακρίνομαι.
Ξέρετε, ναι άλλαξα.
Όμως σε όλα τα άλλα είμαι η ίδια.
Δείτε με.
Σας φωνάζω πως είμαι αυτή που ξέρετε.

Δεν το βλέπετε.

Εγώ όμως εδώ μέσα φοβάμαι.
Φοβάμαι το ότι δε λέτε τίποτα.
Φοβάμαι το ότι κάνετε σα να μη συνέβη τίποτα.
Φοβάμαι που δεν ξέρω αν το αποδέχεστε.

Φοβάμαι να είμαι αυτό που είμαι.

Εδώ μέσα ξέρετε είναι πιο δύσκολο.

Θα περάσει.
Πιστεύω.
Όλα περνάνε.

 

 

 

~ ..οι άντρες περνούν μαμά.. ~

 

*ανευ όρων αποδοχή* 

 

 



Ίσως η έμπνευση μου να έχει εξαφανιστεί. Ίσως πάλι να φταίει που νιώθω ότι όλοι εσείς με αδειάσατε. Ίσως να φταίει που είμαι ανοιχτοχέρα. Σας τα έδωσα όλα χωρίς να περιμένω από εσάς τίποτα. Δεν περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι έστω θα ανταποδίδατε με την ύπαρξη σας. Μου αρκούσε. 

Αλλά τίποτα. Με είδατε, μετά πήρατε και τέλος φύγατε. Νιώθω άδεια. Ίσως πάλι είναι που δεν έχω νέα ερεθίσματα. Αλλά δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο για παλιά. Το παλιά είναι παλιά. Γιατί να κάθομαι να το μνημονεύω..; Είναι καιρός να φτιάξω το μετά. 

Κι όλο κακά συναισθήματα με τριγυρίζουν.. τόσο κακά.. τόσο άσχημα.

Athens Voice.

Διάβασα (σε τοίχους)

Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους. 

Σκέφτηκα.. να.. όντως σε αυτήν την πόλη οι μπάτσοι είναι παντού. Τόσο τρομοκρατικό. Τόσο άσχημο. Σα να πρόκειται ανά πάσα στιγμή κάτι κακό να συμβεί. Γι'αυτό.. Σε τρομάζουν καλά. 

Και μετά αναλογίστηκα τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που επικαλείται ο γλυκός αναρχικός γκραφιτάς. Αυτόν τον έρωτα που θα μας κάνει αόρατους κι έτσι θα γλιτώσουμε από τον πανικό αυτής της πόλης. Ή και από τον πανικό γενικότερα.  

Μετά διάβασα ότι.. 

Δε χρειάζεται να γαμάς ανθρώπους για να επιβιώσεις.  

Χαμογέλασα με λίγη ειρωνεία να κυριαρχεί στο μυαλό μου. Αν όλα όσα μας συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή είναι όντως πραγματικότητα, (μιας κι ενός είδους άρνηση με διακατέχει κυρίως λόγω αδυναμίας συνειδητοποίησης των γεγονότων που τρέχουν.), τότε αυτή η φράση είναι η πιο ακριβής περιγραφή. Απανταχού άνθρωποι ακούστε αυτό και σας παρακαλώ ακολουθήστε το..! Μη μας γαμάτε άλλο κι ας δείχνουμε ότι αντέχουμε. Γίνεται κι αλλιώς. 

Και το αστειάκι της τύχης ολοκληρώθηκε όταν διάβασα αυτό.. 

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει. 

Αν αυτό που μας τρώει είναι μια μεγάλη ανασφάλεια, τότε σε αυτό το γύρο του παιχνιδιού έφαγε καλά.. Ας πάρουμε τα μέτρα μας λοιπόν όλοι.. διότι το παιχνίδι έχει πολύ ακόμη. 

~Στο μυαλό μου η πρώτη λέξη που έρχεται είναι ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.. όμως δε συνηθίζω να τα παρατάω..~

Λέγε με συλλέκτη..

Πάντα είχα ένα κακό συνήθειο.

Κράταγα κάτι από κάθε άνθρωπο. 

Κάθε σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου υπάρχει μέσα από κάποιο αντικείμενο. 

Έτσι λειτουργώ. 

Αν το σπίτι μου είμαι εγώ.. τότε κάθε τι που υπάρχει μέσα μου υπάρχει και στο σπίτι μου. 

Έχω μία χάντρα όμως.. κι ένα λαστιχάκι.. που είναι τα πιο χαρακτηριστικά. 

Και τα δύο θυμίζουν ανθρώπους. 

Όμως έχουν στη βάση τους μια διαφορά. 

Το ένα είναι για να θυμίζει τα καλά. 

Ανθρώπους που υπήρξαν και έχουν αφήσει πίσω τους μια γεύση εκτίμησης. 

Το άλλο θυμίζει ψέματα. 

Θυμίζει ανθρώπους που λένε πολλά και κάνουν λίγα. 

Τα έχω δίπλα. 

Είναι το γινγκ και το γιανγκ μου. 

Και στα δύο υπάρχουν και τα δύο χαρακτηριστικά, αλλά πάντα κάποιο υπερισχύει. 

Έτσι έχω τη χάντρα μου για να θυμάμαι ανθρώπους που αγάπησα και πάντα θα αγαπώ. Και έτσι τους έχω δίπλα μου, ό,τι και να γίνει. 

Κι από την άλλη έχω το λαστιχάκι μου που θυμίζει ότι υπάρχουν κι οι άνθρωποι με την κακή τους πρόθεση. 

Είναι κάτι σαν τα εικονίσματα. 

Τα έχω και τα φυλώ. 

Έχω μάθει πολλά από αυτά τα δύο αντικείμενα. 

Πάντα το κακό μου συνήθειο. 

Πάντα να κρατάω κάτι. 

Να ξέρεις αν θα μπεις στη ζωή μου.. θα πρέπει να μου αφήσεις ένα αντικείμενο δικό σου. Που να το αγαπάς. Και τότε θα είσαι δικός μου για πάντα.  

*Πάλι φεύγω. το'χω κάνει πλεον σίγουρο. καθε φορά θα φεύγω.; ποιος με έμαθε εμένα να φεύγω..; 

Εκκαθάριση Vol.2

 Εκκαθάρισις : Αποπομπή ανθρώπων, καταστάσεων και πραγμάτων από ένα άτομο. Διαδικασία που                             πραγματοποιείται συνήθως σε άχρηστα για το άτομο πράγματα. 


Αυτόν τον καιρό έχω κουραστεί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Και για μία ακόμη φορά αναλογίζομαι. Υπάρχουμε για να είμαστε καλά και να ζούμε όμορφα. Κι όμως.. Τον περισσότερο καιρό... Κάθε άλλο παρά ευτυχισμένοι είμαστε.


Καθώς είμαι στη διαδικασία εκκαθάρισης μαθαίνω να κρατώ και να πετώ. Ξέρεις, θέλει πολύ καλό μάτι. Πρέπει να είσαι προσεκτικός. Κάθε τι που κρατάς αποκτά μεγάλη σημασία αυτομάτως. Κάθε πράγμα που πετάς δε γυρίζει πίσω. Η επιλογή σου οριστική.

Δε μου άρεσε ποτέ να πετάω. Αυτό το ξεκαθάρισμα πάντα ήταν κάτι που δε μου άρεσε να ζω. Είναι που ποτέ δε θέλω να διαλέξω. Δε μπορώ να διαλέξω τι θέλω να κρατήσω και τι θα ήθελα να αφήσω πίσω. Αλλά πρέπει να γίνει. Η ντουλάπα σου δε χωράει και τα δύο. Κι ούτε ο εαυτός σου χωράει πράγματα περιττά.

Αυτός ο οριστικός χαρακτήρας.
Επώδυνος. Όταν ξέρεις ότι κάτι είναι οριστικό είναι πολύ πιο δύσκολο. Όταν αιωρείται η έννοια του προσωρινού μπορείς, αν δεν είσαι έτοιμος, να αφήσεις έστω και λίγο τον εαυτό σου να ελπίζει. Το οριστικό όμως διαφέρει. Ξέρεις. Το βλέπεις. Είναι μπροστά σου. Είναι εκεί και σου λέει τέλος.

Οριστικό.
Σημαίνει μη αναστρέψιμο.
Για μένα αυτό που συμβαίνει είναι μη αναστρέψιμο. Τα συναισθήματα μου δεν έχουν άλλο χώρο διαθέσιμο. Είναι άσχημο. Μάλλον, ίσως να ακούγεται άσχημο. Λυπάμαι γι'αυτό.

Αλλά αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε περιορισμένη χωρητικότητα, τότε μάλλον το δικό μου σύστημα έχει φουλάρει και χρειάζεται άδειασμα για να τρέξει ξανά.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνομαι εκ νέου λειτουργική.
Νομίζω πώς αν κάτι σιχαίνομαι είναι η εκκίνηση μετά από την πλήρη απογοήτευση.

Σε αυτόν τον κόσμο είναι κατάρα να είσαι διαφορετικός.. 

Είπα. 

Είναι θείο δώρο. 

Μου είπε. 

Αρνούμαι να δεχτώ όλα αυτά ως φυσιολογικά. 

Ψάχνω τα θεμέλια για να χτίσω πάλι. 

Αυτή τη φορά σε πιο γερές βάσεις. 

Απογοητεύομαι. 

Και μαθαίνω. 

Ίσως με το δύσκολο τρόπο. 

Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. 

Μου αρέσει καλύτερα αυτός. 

~ Είπα την επόμενη φορά θα με αγαπώ περισσότερο, αυτή τη φορά λέω πως μάλλον χρειάζεται κι άλλο..~

Υ.Γ Λυπάμαι για την καινούργια ετικέτα μου.