Ίσως η έμπνευση μου να έχει εξαφανιστεί. Ίσως πάλι να φταίει που νιώθω ότι όλοι εσείς με αδειάσατε. Ίσως να φταίει που είμαι ανοιχτοχέρα. Σας τα έδωσα όλα χωρίς να περιμένω από εσάς τίποτα. Δεν περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι έστω θα ανταποδίδατε με την ύπαρξη σας. Μου αρκούσε. 

Αλλά τίποτα. Με είδατε, μετά πήρατε και τέλος φύγατε. Νιώθω άδεια. Ίσως πάλι είναι που δεν έχω νέα ερεθίσματα. Αλλά δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο για παλιά. Το παλιά είναι παλιά. Γιατί να κάθομαι να το μνημονεύω..; Είναι καιρός να φτιάξω το μετά. 

Κι όλο κακά συναισθήματα με τριγυρίζουν.. τόσο κακά.. τόσο άσχημα.