σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)

Φωνάζω. 

-άραγε με ακούει κανείς;- 

Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 

Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 

Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 

Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 

Ήδη από πολύ μικρή.

Με συνοδεύουν πάντα. 

Στα καλά, στα κακά.. 

Στα εύκολα.. 

Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 

Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.

Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 

από δαύτους. 

Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 

Αυτό είναι το μυστικό τους. 

Έρχονται απρόσκλητοι. 

Σαν τα τσιμπούρια.

Κολλημένοι πάνω μου.

Με εμποδίζουν. 

Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 

Τους αφήνω. 

Δεν ξέρω γιατί. 

Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 

Ποιος ξέρει;

Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 

Σου εύχομαι όχι. 

Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 

Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 

να ξέρεις.. 

θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 

Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.

 

Ανασφάλεια και Φόβο 

τους λένε.. 

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  

Λέξη από άλφα, θηλυκού γένους, 10 γράμματα, στο κεφάλι όλων σας, όλων μας. 

να τη χαιρόμαστε. 

Βήμα τη φορά.

Ξύπνησα. 
Κι έφερα τον πανικό μέσα μου. 
Κι έφτασα στο 5. 
Από το 1 πήγα στο 5. 
Και το πίστεψα. 
Ότι από το 1 το επόμενο είναι το 5. 
Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αριθμητική. 
Όμως τώρα το παράκανα. 
Δε γίνεται.. 
Και υπερέβαλα μέσα μου. 
Και τίποτα δεν κέρδισα. 
Μόνο πανικό. 
Γιατί έχασα τη σειρά. 
Έχασα το μέτρημα. 
Και μπερδεύτηκα.
Κι όταν με ρώτησαν ποιο είναι μετά το 1 είπα το 5. 
Και μετά έτσι με σκούντηξε το 2. 
Και μπερδεύτηκα ξανά. 
Και με ρώτησε που το πήγα. 
Αλλά εγώ δεν ήξερα. 
Κάπου το είχα αφήσει, αλλά κανείς δεν είδε που. 
Και το 2 ήρθε. 
Για να μου μάθει ξανά να μετράω. 
Να μετράω σωστά. 
Κι έτσι θυμήθηκα.. 
Ότι μετά το 1 είναι το 2.. 
Κι ότι μεσολαβούν πολλά για να φτάσω στο 5. 
Γιατί να τα χάσω όλα αυτά.; 
Γιατί να βιαστώ να πάω στο 5..; 

Ένα βήμα τη φορά.  

Κι υπερέβαλα μέσα μου κι έφερα τον πανικό, αντί για σενα. Και μ'έμαθαν να περιμένω τα χειρότερα και πια δεν βλέπω τα καλά. Και μέσα μου ανησύχησα. Γιατί έμαθα όλοι να τα σηκώνουν όλα στον αέρα και να φεύγουν. Και μετά να μένω εγώ πίσω να μαζεύω. Μα ποιος μπορεί να μαζέψει κι άλλο χάος τόσο σύντομα.; Αλλά δες τι σκέφτηκες.. Ακόμη πριν καλά καλά προλάβεις να δεις. Σκέφτηκες το χάος που θα δημιουργήσει ένα τέλος. Ένα τέλος που σκέφτεσαι πριν καν προλάβεις να δεις την αρχή. 

a fontana di trevi.

Μέσα σε έναν πανικό..  

Παίρνεις τις πιο σωστές αποφάσεις που έχεις πάρει ποτέ..

Και τότε..

Απλά μπαίνεις στο πρώτο αεροπλάνο που βρίσκεις.

Τάσεις φυγής. 

Ανάγκες φυγής. 

Θες. 

Το κάνεις. 

Και τσουπ είσαι εκεί.. 

~..Πάντα να έχεις ανθρώπους να σε αγαπούν τόσο και να τους αγαπάς..~  

Ζω τον απόηχο ενός φόβου. Ακόμη ζω τον απόηχο μιας απογοήτευσης. 

Ήταν μεγάλη καταστροφή. Τυφώνας που στο πέρασμά του παρασύρει ό,τι υπάρχει γύρω. 

Χαλάσματα. 

Έχω μείνει. 

Και έφυγα και γύρισα. Κι εκεί ευχήθηκα. Μπας και αυτή τη φορά η φοντάνα με πάρει λίγο σοβαρά.. Και γίνουν οι ευχές πραγματικότητα.. Και φύγει το σκοτάδι από μέσα μου. 

Φοβάμαι. 

Ακόμη και τώρα. 

Γιατί γύρισα.. και στο σπίτι δε με περίμενε κανείς.. Και γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω. 

Όσο αγαπώ την ελευθερία μου.. τόσο αυτή με πληγώνει. 

Κι όσο κι αν την αγαπώ.. 

Τη φοβάμαι. 

Φτιάχνω κλουβιά. 

Και με εγκλωβίζω.

Κι όταν πια ασφυκτιώ, τα σπάω. Αλλά πάλι τα αναζητάω. Όπως το θύμα το θύτη του. Κι όπως το παιδί τη μαμά του. 

Θέλω τόσο πολύ να είμαι μόνη κατα βάθος που το φοβάμαι πολύ περισσότερο.. 

Ακούω τη λέξη ΜΟΝΗ και σκιάζομαι ξανά. Τι μου συμβαίνει..; Πάντα ήθελα να είμαι μόνη.. Τι μου έκανες..; Δεν είμαι αδύναμη.. Δεν αξίζω να ζω τον απόηχο μια ευτυχίας που δεν υπήρξε.. Τι μου έκανες..;; Φέρε με πίσω..!

Κι όλα.. 

        

       Σκόνη έγιναν.. 

                                                 Ένας θρίαμβος με πλημμυρίζει.. 

       
Κι όλα κράτησαν.. 

                   Όσο κρατάει ένα άρωμα.. 

        

Που το έχεις ψεκασμένο..

                       Στο μέσα μέρος.. 

      

                 
                  Της παλάμης σου

                 !

Στο παγκάκι στην Αριστοτέλους..

Στ. Τάττη - Ερμού - Καρόλου Ντηλ - Βασιλέως Ηρακλείου - Αριστοτέλους - Λεωφ. Νίκης - Παραλιακή - Αποθήκες - Παραλιακή - Αριστοτέλους - Μητροπόλεως - Καρόλου Ντηλ - Τσιμισκή - Αγίας Σοφίας - Ερμού - Στ. Τήττη. 

Πάντα σε εκείνο το παγκάκι στην Αριστοτέλους.. 
Στην Αριστοτέλους δεξιά, κάτω χαμηλά.. 

Και στο καταφύγιο εκεί το μυστικό.. κάτω στις αποθήκες.. 

Και μετά στην Ερμού που είναι σκοτεινά. 

 Όλοι οι δρόμοι είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν το πότε θα περάσω. Πότε θα θυμηθώ ότι τους έχω ανάγκη.. 

Και το κινητό χτύπησε. Ε και..; μόνο προβληματισμό προσφέρει σήμερα.. 

Και θυμήθηκα τη λέξη ΜΟΝΗ κι έτσι σκιάχτηκα λίγο.. 
Δεν μου είπε ποτέ κανείς το γιατί. 

Κανείς δε με έμαθε ποτέ να απαντώ σε εμένα. 
Κανείς τους δε φρόντισε να πει το πιο απλό. Και σε κάθε δυσκολία στο μυαλό μου, εγώ ξανακυλάω. 

Και κάθε φορά το ίδιο φτωχό και άσχημο συναίσθημα. 


Από μικρή φοβάμαι.. Φοβάμαι πως να.. Κάπου τριγύρω.. Θα υπάρχει κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο αδύνατη, πιο χαμογελαστή, πιο ερωτεύσιμη, πιο γλυκιά, πιο... Φοβάμαι να δω τον εαυτό μου. Φοβάμαι να δω. Φοβάμαι. Και μετά βλέπω. Και αυτό που βλέπω. Είναι μονάχα φόβος. Αλλά φτάνει. 

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. όπως σοφά έχεις πει..

Θα 'θελα να επικρατεί αυτό. 
Μια διαφάνεια. 
Και τα μάτια μου.. 
Να έβγαζαν ακτινογραφίες. 
Ακτινογραφίες.. 
Που θα δείχνουν τη σκέψη σου. 
Τη σκέψη σου όταν με κοιτάς..
Με την άκρη των ματιών σου. 
Σαν να μην πρέπει να δω να με κοιτάς. 
Σα να μη θες.. 
Γιατί θα προδωθείς. 

Θα 'θελα να ξέρω. 
Στο σύννεφο των σκέψεων σου. 
Θα 'θελα να είμαι αυτό που επικρατεί. 

Θέλω να σε κοιτάω. 
Και να σε αγγίζω.. 
Και θέλω πιο πολύ απ'όλα..
Να το καταλαβαίνεις. 
Και να το νιώθεις. 

Μυστηριωδώς παράξενες αντιδράσεις. 
Ανασφάλεια.
Φόβος. 

Και 'γω να σκέφτομαι. 
Μακάρι να έβγαζα ακτινογραφίες με το μάτι.
Που θα διαβάζουν τη σκέψη.

~ Με θες..; Κι εγώ.. πώς το ξέρω..; 


Υ.Γ στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει αυτό.. θέλω να είσαι συνέχεια κάπου τριγύρω.. 

 

:) 

Θυμήθηκα τις προάλλες.. 

Οι μυρωδιές δεν ξεχνιούνται.

Είναι επίπονο. 

Κι έτσι βγήκα.

Και εκεί κάπου.. 

Μύρισα. 

Μύρισα όλους τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, 

την επιμονή, την ψευτιά. 

Μύρισα αυτό που θυμίζει λάθη. 

Που θυμίζει βεβιασμένες αντιδράσεις. 

Μύρισα εσένα και θυμήθηκα εμένα. 

Και πόνεσα. 

Γιατί δε μου άρεσε. 

Και μετά σκέφτηκα.

Σε σκέφτηκα. 

Και πάλι δε μου άρεσε.

Κι ύστερα.. 

Απογοητεύτηκα τις προάλλες. 

Απογοητεύτηκα γιατί έχω χάσει.. 

Εγώ αυτό ποτέ δεν ήθελα να το ρισκάρω. 

Και το ρίσκαρα. 

Και το έχασα. 

Αλλά εμένα μου λείπει. 

Και τώρα θα είστε εκεί.. 

Κι εγώ αλλού.. 

Και αυτό μου θυμίζει εμένα.. 

να λέω ΑΟΥ. 

Και να φοβάμαι.. 

Κι από φόβο να πράττω. 

Μικρό. 

Αλλά απογοητεύτηκα. 

Απογοητεύτηκα από τις εικόνες που κρύβονται. 

Κι από τους ανθρώπους που λείβονται. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο..

Μεγάλωσα λίγο τις προάλλες..

Γιατί είδα πράγματα. 

Μεγάλωσα μισό πόντο. 

Κι έτσι είμαι μισό πόντο πιο ψηλά από το τίποτα.  

Μήπως μια μέρα καταφέρω και γίνω κάτι. 

~ γράφω και κάπου κάπου θέλω να πιστεύω ότι διαβάζεις. γράφω. αλλά δεν έχω την ανάγκη σου. γράφω γιατί θέλω να απαλλαγώ. γράφω γιατί μάλλον έτσι μαθαίνω. και στο τέλος χαίρομαι. διότι δε γράφω για σένα. και για μένα αυτό είναι υγεία. είναι υγεία να μη γράφω για σένα. είναι υγεία να μιλάω και να μην παρεξηγούμαι. ~ 

Να κι ο απολογισμός μου..

Σκέφτομαι...
Είχα σκοπό να ξεκινήσω να γράψω πιο τυπικά.
Ήταν περίεργη η πρώτη μέρα του χρόνου μου.. Όμορφα περίεργη.. Ξεκίνησε με πολύ αλκοόλ, με χορό, διασκέδαση, ανθρώπους που αγαπώ.. Είχε πισωγυρίσματα, γέλια κλάματα, αγάπη, φροντίδα, θύμιση, αλλαγή. Είχε εμένα.. την αληθινή και πιο γνήσια έκδοση μου που έχει υπάρξει ποτέ. Είχε σωστές αντιδράσεις. Μία δόση επιπολαιότητας και αυθορμητισμού, που δε λέω, χρειάζεται. Δεν είχε ένα έντονο εσύ. Ωστόσο δεν είναι ότι δεν υπήρχε στο μυαλό μου μια έντονη παρουσία..
 
Η συνέχεια είχε ύπνο.. Και όταν κοιμάσαι σκέφτεσαι.. Σκέφτεσαι πολύ..
Και είναι η στιγμή που οι πληροφορίες κατασταλάζουν.

Και ξυπνάς.. κι είναι ακόμη η πρώτη μέρα του χρόνου.. και κάποια στιγμή..
Κάνεις τον απολογισμό σου της χρονιάς που πέρασε.. (!)

Και κάπου εδώ η σκέψη πύκνωσε..

Η χρονιά που έφυγε ξεκίνησε χωρίς διάθεση. Ξεκίνησε με μια μεγάλη βλακεία. Συνεχίστηκε με πολύ πείσμα χωρίς λόγο. Πλήγωσε ανθρώπους πολύ. Άφησε πίσω ένα μεγάλο έρωτα χρόνων.. Χάλασε μια φιλία. Δημιούργησε μια νέου είδους σχέση. Οδήγησε στην αλλαγή. Στη συνειδητοποίηση. Είχε πολύ ψυχοθεραπεία. Πολλές δυσκολίες. Μια καινούργια πτυχή του εαυτού προς διαχείρηση. Μεγάλους καυγάδες. Ανθρώπους φαντάσματα. Ένα κακό ερωτικό τρίγωνο. Έλλειψη κατανόησης. Κρίσεις πανικού. Ξανά τσακωμούς. Μία γενική αποστασιοποίηση. Ένα μεγάλο χωρισμό. Πολύ θλίψη. Εκτόνωση συναισθημάτων. Εύρεση αλήθειας. Εξισσορόπηση σχέσεων. Πολλή αγάπη σίγουρα. Μεγάλες αποκαλύψεις. Την επανένωση μιας οικογένειας. Απογοήτευση. Προδοσία. Απουσία. Επανεύρεση.

Το '13 ήταν μια πλούσια χρονιά. Κακά πλούσια κατά κύριο λόγο.

Ήταν αυτό που λέμε μία δύσκολη χρονιά.
Ωστόσο πάντα μια δύσκολη χρονιά έχει και τα θετικά της.

Μέσα από αυτό, λοιπόν, το χρόνο.. βγήκα άλλη. Με γνώρισα, με έμαθα, με αγάπησα, με αποδέχτηκα.

Κι είναι άδικο μόνο για ένα λόγο να χαίρομαι τόσο πολύ που έφυγε..
Αλλά από την άλλη δε χορταίνω να το ακούω.

Γιατί ναι..!
Το πούστικο το '13 επιτέλους έφυγε.. και μαζί έφυγαν κι ένα σωρό κακά πράγματα.
Και αυτό είναι άδικοα για τα καλά πράγματα που έφυγαν επίσης.
Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ.
Και ναι..
Είναι παρελθόν..

Και πλέον έχουμε '14.. :)
Κι εγώ ξεκινάω με άλλους όρους.

Και είμαι καλά.

Διότι έμαθα.



 

Στολίσαμε και φέτος..

Περίεργες είναι οι μέρες φέτος τα Χριστούγεννα..
Κάναμε το χατίρι της Βαγγελιώς φέτος. Στολίσαμε κλαδιά.
Πάντα ήθελε για μια φορά να στολίσουμε κλαδιά αντί για δέντρο.
Εε, φέτος έγινε. Στολίσαμε κλαδιά. Είναι περίεργα.
Είναι όμορφα, αλλά και λίγο θλιβερά συνάμα. Είναι φτωχά αλλά και πλούσια ταυτόχρονα. Εμένα η αίσθηση μου περίεργη πάλι.
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά. Από όλες τις απόψεις..
Άνθρωποι διαφορετικοί. Σχέσεις διαφορετικές. Φιλίες διαφορετικές.
Όλα πολύ διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Αλλά σίγουρα δεν είμαι σίγουρη ότι δε μου αρέσει. Ξέρω μόνο τι αγαπάω και τι θέλω. Επομένως είμαι καλά.

Και είμαι στο σπίτι και στολίζω ξανά για τα Χριστούγεννα. Και χαζεύω τα χρυσά φωτάκια. Και κάνω σκέψεις..

Η οικογενειακή ευτυχία είναι κάτι περίεργο. Ειρωνευόμαστε πολύ όλοι μας όλο αυτό το σκηνικό. Αλλά κατα βάθος είναι όμορφο. Και συγκινητικό. Και το οικογενειακό για κάποιο λόγο είναι οικογενειακό.

Αλλά το δέντρο μας αντικαταστάθηκε από κλαδιά. Κι όλα αλλάζουν. Όπως αυτό. Και στο τέλος τι θα μείνει ίδιο;

Να εγώ φοβάμαι να μιλήσω..

Γιατί φοβάμαι να χάσω το επόμενο στολισμα του δέντρου.

 

Άκουσα αυτό..  


~ Αρνούμαστε την αγάπη, για να μην προλάβει να μας αρνηθεί αυτή.. ~ 

* Και πόνεσα..

Προδοσία..

Δε με ενοχλεί πολύ τίποτα από τα συνηθισμένα. 

Δε με πληγώνουν πολλά πράγματα από τους ανθρώπους. 

Με πειράζει πολύ..

Η προδοσία..

Όλες τις φορές που έχω πληγωθεί..

Είναι επειδή έχω νιώσει προδομένη.  

Δε μου αρέσει αυτό.

Να νιώθω ότι κάποιος με είχε στα χέρια του..

Κι αντί φεύγοντας να με ακουμπήσει κάτω..

Ήσυχα.. Απαλά..

Με πέταξε κάτω.

Χωρίς καμία προφύλαξη.

Χωρίς αγάπη. 

Με πέταξε κάτω.

Μου αρέσουν τα ξηγημένα πράγματα. 

Δε μου αρέσει να νιώθω προδομένη. 

Δε μου αρέσει να τολμήσω να με αφήσω στα χέρια σου.. 

Κι εσύ να μη φροντίσεις πώς θα με αφήσεις κάτω. 

Προσπάθησε..

Και μη με κάνεις να νιώσω προδομένη. 


Υ.Γ Νιώθω πως είσαι για μένα κι εγώ για σένα.. Όμως μπορεί να μην ισχύει. Αλλά αν δεν ισχύει θέλω να μου το πεις. Δε θέλω να νιώσω προδομένη στο είπα ξανά. Αυτό είναι κάτι που με πειράζει πολύ. Σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη μαζί σου.. Αυτό. Γιατί περιμένω. 

Κάθαρση.. 

Έτσι έχουμε μάθει..

Έχουμε μάθει στο φόβο. 
Στο φόβο να αποφασίσουμε. 
Στο φόβο των επιλογών. 
Στο φόβο να ρισκάρουμε.
Στο φόβο να δοκιμάσουμε. 

Στο φόβο. 

Μαθαίνουμε να χάνουμε..
Για να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσουμε.
Πρέπει να μοιραζόμαστε. 
Μαθαίνουμε να μην τα έχουμε όλα.  

Να μην τα θέλουμε όλα. 

Έχουμε μάθει στο φόβο. 

Και χάνουμε όλα τα υπόλοιπα. 


Εγώ λοιπόν τα θέλω όλα. Και τα παίζω όλα για όλα. Γιατί έτσι νιώθω. Και έχω τα αρχίδια να το κάνω. Και αυτό με κάνει να νιώθω όμορφη. Και να ξέρω τι είμαι.! 

Πιστή στις επιταγές της κάθε ζωγραφιάς μου.. 

Fight.. 
Παλεύω γι΄αυτό που θέλω και είμαι εκεί και το δηλώνω. 

Je ne regrette rien..
Και δε μετανιώνω για τίποτα.. πάρα μόνο για το χρόνο που είναι λίγος και θα 'θελα να έχω περισσότερο. Για να... δε λέω άλλα. 

 

και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε

δίνουμε ό,τι αποκτάμε

ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχνάμε

και να μένουμε μόνοι... 

(!) 

Υ.Γ Σημαντικό! Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι που ξεπερνούσαν το φόβο τους. Αν εγώ ξεπερνάω το δικό μου απαιτώ το ίδιο κι απο εσένα.. Βασικά απαιτώ να υπάρχεις ή όχι και αυτό να είναι ξεκάθαρο. Απαιτώ να είσαι τόσο ειλικρινής όσο εγώ. Απαιτώ πράγματα διότι κέρδισα το δικαίωμα. 

Ραντεβού..!

Από το γαλλικό.. rendez-vous 

Συναίσθημα πρωτόγνωρο.. 

Αίσθημα.. Ευχάριστο.. 

Αλλαγές.. 

Διαδικασία δοκιμής.. 

Άνθρωποι.. 

Randez-vous.. 




Υ.Γ  Ήρεμες καταστάσεις.. Χρειάζονται.. 

Δίχως ομπρέλα (!)

Βγήκα έξω.. και ξαφνικά καθώς γύριζα άρχισε να βρέχει.. 

Κατακλυσμός.! 

Εξαίφνης!

Βγαίνεις στην καταιγίδα δίχως ομπρέλα όπως βγαίνεις και στη ζωή σου χωρίς καμία προστασία. 

Και βρέχεσαι.. 

Γίνεσαι μούσκεμα από τη βροχή.. όπως μούσκεμα γίνεσαι κι από τους φόβους και τα συναισθήματα σου. 

Και δεν έχεις επιλογή. Γιατί δεν έχεις ομπρέλα.

Τίποτα δε θα πάθεις όμως.  

Ίσως κάποια πράγματα να μην πρέπει να μπλέκονται κι εγώ να είμαι στη ζωή μου και εσύ στη δική σου. 

Είναι καλύτερα ο καθένας εκεί που ανήκει.. 

Όσο για σένα καινούργια παρουσία... θέλω να σε γνωρίσω.. αυτό.. και μοιάζει εύκολο αυτό μαζί σου.. χωρίς να ξέρω το παραμικρό. Ελπίζω να μάθω.. :) 

Τη βροχή είναι ωραίο να την ακούς και να τη βλέπεις.. Σκέψου το..  

 Χαμογελώ :) 

Αϋπνίες Vol.3 (ελπίζω να τελειώνει αυτό το αστείο)

Προσπάθησα να κοιμηθώ χωρίς βαλεριάνα σήμερα...

Μάταια.

Είπα ότι δε θα σκέφτομαι κι απλώς θα κοιμηθώ...

Μάταια.

Όπως φαίνεται κι από την ώρα.

Οι δεσμοί που συνάπτω με τους άλλους ανθρώπους για μένα είναι πολύ ισχυροί, πράγμα που με βλάπτει.

Και η κλασική εξαρτημένη που μου έχεις εφαρμόσει είναι επίσης ισχυρή.

Εξαιρετικά ισχυρή.

Αν είναι κάθε φορά που τη βλέπω μπροστά μου, μαζί σου να παθαίνω κρίση...

Είναι πολύ ισχυρή.

Κι εγώ πλέον δεν ξέρω ποια είναι η λύση...

Ξέρω όμως ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση δεν ξέρω που θα με οδηγήσει.

Γιατί με τρελαίνει να είναι περισσότερο στη ζωή σου εκείνη απ'ότι εγώ.

Με οποιοδήποτε τρόπο κι αν συμβαίνει αυτό.

Τρελαίνομαι στην ιδέα ότι αυτή είναι η επιλογή σου.

Να περιβάλλεσαι καθημερινά από αυτόν τον άνθρωπο κι όχι από εμένα..

Τελικά μάλλον η απόσβεση θα είναι δυσκολότερη απ'όσο νόμιζα..

Και ο τρόπος προς την επίτευξή της επίσης δυσκολότερος..