ο άνθρωπος ακροβάτης

Νιώθω αυτό.

Νιώθω σα να υπάρχουν στον κόσμο ετούτο 

κάποιοι άνθρωποι

που είναι ακροβάτες. 

Κάποιοι είναι γενναίοι. 

Αγέροχα ακροβατούν. 

Ατάραχοι. 

Δεν πέφτουν. 

Ισορροπούν. 

Κι αν πέσουν,

ποτέ δεν πονούν..

Μονάχα γελούν. 

Υπάρχουν κι οι άλλοι.. 

Άλλοι άνθρωποι ακροβάτες..

Ξέρεις αυτοί.. 

είναι ευάλωτοι. 

Χάνουν εύκολα την ισορροπία τους. 

Μετά βίας ισορροπούν. 

Αν τους σπρώξεις.. 

μπορεί και να σκοτωθούν. 

Αν τους αγαπήσεις.. 

ίσως και να μάθουν να ισορροπούν. 

Είναι ιδιαίτεροι. 

Μοναδικοί. 

Γνώρισα κι εγώ κάποτε έναν άνθρωπο ακροβάτη.

Ήταν πολύ όμορφος ξέρεις. 

Τον ερωτεύτηκα αμέσως.

Με γοήτεψε αμέσως. 

Με κέρδισε.  

Xωρίς δεύτερη σκέψη. 

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου 

Πάντα να θυμάσαι...

- Εεε κάνεις ψυχανάλυση; ... κι είσαι ευχαριστημένη με τη θεραπεία σου;

- Μεγάλη κουβέντα.

- Με ενδιαφέρει γι'αυτό ρωτάω.

- Σνομπάρεις ψυχανάληση;

- Όχι αναρωτιέμαι για το αν βοηθάει.

Κάπως έτσι ξεκινάει. Κάπως έτσι ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθει. Ένας έρωτας απλώς έρχεται. Έτσι από το πουθενά. Και κάπως έτσι εγκαθίσταται στη ζωή σου. Ένας μεγάλος έρωτας απλώς ξεκινά.. με μια χαζή αφορμή. 

Υ.Γ Ποτέ μην ξεχνάς τη δική μας χαζή αφορμή. κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. 

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα.

Με εσένα είναι αλλιώς. 
Όλα είναι αλλιώς κι όλα πάνε πιο γρήγορα.
Σβήνεις τα φώτα, φεύγεις από το σαλόνι.
Σβήνεις την ανασφάλεια. 

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι μου.
Μπαίνεις στη ζωή μου.
Γυμνή. 
Χωρίς τα όπλα σου.
Ριγμένη τυχαία στα κίτρινα σεντόνια.
Κάθε φορά τυχαία.  
Σε κοιτώ. 

Όλα είναι αλλιώς. 
Ο τρόπος που με κοιτάς. 
Ο τρόπος που μιλάς. 
Ο τρόπος που με κάνεις να νιώθω. 
Ο τρόπος που κινείσαι στο χώρο. 
Ο τρόπος που καπνίζεις.. 

Η εικόνα σου όταν καπνίζεις. 
Εθιστική όπως το τσιγάρο σου.

Σε σκέφτομαι. 
Σε ψάχνω. 
Είσαι εθιστική. 
Μου λείπεις πριν καν προλάβεις να φύγεις. 

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα...; 
Τώρα θα είμαι εθισμένη σε εσένα. 

Είναι που να.. Τις τελευταίες μέρες.. Ζω για να σε γεύομαι.

4 φρούτα bonne maman

Κάθομαι στον καναπέ. 

Πάλι σκέφτομαι. 

Σκέφτομαι κορμιά. 

Μάτια. 

Εικόνες. 

Λέξεις.

Χαμόγελα. 

Σκέφτομαι το βάζο με την αγαπημένη σου μαρμελάδα. 

Έτσι βουτάς μέσα μου. 

Όπως βουτάς τα δάχτυλα σου μέσα στο βαζάκι. 

Και με γεύεσαι. 

Και κάπου κάπου σε γεύομαι κι εγώ. 

Ίδια πάντα η αγαπημένη γεύση του έρωτα. 

Μοναδική. 

Αλλά και αλλιώτικη με σένα. 

Άραγε τι είναι έρωτας;

Μάλλον θα σου πω το να με κοιτάς. 

Να χαμογελάς. 

Έρωτας είναι να θες να παγώσει ο χρόνος, 

διότι ποτέ δεν είναι αρκετός μαζί σου.

~ Βούτα με στον έρωτα σου, πνίξε με στον ωκεανό σου, αλλά πάντα να θυμάσαι στο τέλος να με κολυμπήσεις ως την ακτή. μη με αφήσεις ποτέ στον πάτο. θα βουλιάξω. δε θα επιπλεύσω. ~ 

μ.λ.

Μου έρχονται πράγματα στο μυαλό. 

Θέλω να τα γράψω. 

Πιάνω το υπολογιστή. 

Τα έχω ήδη ξεχάσει στη διαδρομή. 

Θα τα συνοψίσω σε μία φράση. 

Είμαι ευτυχισμένη θαρρώ. 

κενό.

Σκέφτομαι, προβληματίζομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι.
Νιώθω ενοχές.
Μετά από ένα χρόνο είμαι καλά.
Αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Είναι άραγε το λογικό να είμαστε περίεργα..;

Νιώθω ότι σε έχω χάσει.
Αλλά είμαι εδώ.
Πάντα είμαι εδώ για σένα.
Και δε μπορώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και δεν το νιώθεις.

Συναισθηματικά ανάπηρη.

Κι από την άλλη ΕΣΥ. 
Βγες και λίγο από το μυαλό μου.
Αλήθεια.
Ανησυχώ.

Και πού και πού αποκτώ την κακή μου τη συνήθεια και φοβάμαι.

Μετά σε σκέφτομαι ξανά.

Και σκέφτομαι αυτό..
Θέλω να είσαι δική μου.
Μόνο δική μου.
Ολόδική μου.

  ~ Υπόγειο ~

ανησυχώ

Μου λείπεις.. 

Να ανησυχήσω.; 

Ψάχνω τη μυρωδιά σου κάπου στο χώρο. Κι ακόμη βρίσκομαι στη μέρα 1.

Δύο τελείες

Γενικά τις τελευταίες μέρες έχω κόκκινα μαλλιά. 
Είναι άβολο. 
Σκέφτομαι. 
Αγχώνομαι. 
Είσαι αυτό που λένε "πολύ καλό για να 'ναι αληθινό".
Σε σκέφτομαι. 
Τα κόκκινα μαλλιά τα σιχαίνομαι. 
Ακριβώς όπως σιχαίνομαι το φόβο που νιώθω. 
Μετά σε βλέπω. 
Ηρεμώ. 
Μετά πάλι έρχονται στο νου μου τα κόκκινα μαλλιά. 
Εσύ όμως πάλι, ακόμη κι αυτά τα κάνεις να φαντάζουν όμορφα. 
Σκέφτομαι. 
Αυτό το έχω νιώσει άλλες δύο φορές. 
Είναι το ίδιο πάντα.
Όμως τώρα είναι ακόμη καλύτερο. 
Καλύτερο από ποτέ. 
Τώρα ξέρω να το χειριστώ. 
Αου. 
Άβολο. 
Πάλι αγχώθηκα. 

Χαμογέλασα. 

Σε σκέφτηκα. 

   * Γενικά τρελαίνομαι...               

Ειδκά με τρελαίνεις.. * 

  

                                                          I do nothing but think of you 

                                                                        :) 

Χάρηκα ξέρεις..

Αλλά δε μπορώ να ακούω τις λέξεις σου μερικές φορές.. 

Αλλά δεν πειράζει.. 

Πάντα γινόταν.

Οπότε απλώς συμβιβάζομαι. 

Πάντα από το στόμα σου θα ακούω πράγματα που δε θα μου αρέσουν. 

Και ό,τι και να γίνει.. 

Εσύ κάτι θα λες. 

Κι εγώ κάπως θα στη "λέω"

Αυτό είμαστε. 

(..το αγαπώ όπως και να έχει..) 

Και από την άλλη.. 

Κενό. 

Όταν θες κάποιον πολύ να τον δεις τον βλέπεις, όπως σοφά είπε η Χρι σήμερα. 

Προβληματισμός. 

. 

Μία τελεία  

Η τελεία της σκέψης. 

Είμαι στη γωνία της σκέψης και με παρακολουθώ. 

Θα 'θελα το σπίτι μου να έχει μπανιέρα.. 

Κι έτσι εγώ θα μπορούσα να τη γεμίσω και να βουλιάξω για λίγα δευτερόλεπτα. 

Έτσι λίγο να βουλιάξω.. 

Ξέρεις.

(-delete-)

~ Τη χαρά δεν πρέπει να τη μνημονεύεις.. πρέπει να τη φυλάς και να την προσέχεις.. ~ 

Υ.Γ χαρά είναι να με σφίγγεις στα χέρια σου, σα να μη θες να φύγω ποτέ από εκεί.. 

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. όπως σοφά έχεις πει..

Θα 'θελα να επικρατεί αυτό. 
Μια διαφάνεια. 
Και τα μάτια μου.. 
Να έβγαζαν ακτινογραφίες. 
Ακτινογραφίες.. 
Που θα δείχνουν τη σκέψη σου. 
Τη σκέψη σου όταν με κοιτάς..
Με την άκρη των ματιών σου. 
Σαν να μην πρέπει να δω να με κοιτάς. 
Σα να μη θες.. 
Γιατί θα προδωθείς. 

Θα 'θελα να ξέρω. 
Στο σύννεφο των σκέψεων σου. 
Θα 'θελα να είμαι αυτό που επικρατεί. 

Θέλω να σε κοιτάω. 
Και να σε αγγίζω.. 
Και θέλω πιο πολύ απ'όλα..
Να το καταλαβαίνεις. 
Και να το νιώθεις. 

Μυστηριωδώς παράξενες αντιδράσεις. 
Ανασφάλεια.
Φόβος. 

Και 'γω να σκέφτομαι. 
Μακάρι να έβγαζα ακτινογραφίες με το μάτι.
Που θα διαβάζουν τη σκέψη.

~ Με θες..; Κι εγώ.. πώς το ξέρω..; 


Υ.Γ στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει αυτό.. θέλω να είσαι συνέχεια κάπου τριγύρω.. 

 

:) 

Θυμήθηκα τις προάλλες.. 

Οι μυρωδιές δεν ξεχνιούνται.

Είναι επίπονο. 

Κι έτσι βγήκα.

Και εκεί κάπου.. 

Μύρισα. 

Μύρισα όλους τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου, 

την επιμονή, την ψευτιά. 

Μύρισα αυτό που θυμίζει λάθη. 

Που θυμίζει βεβιασμένες αντιδράσεις. 

Μύρισα εσένα και θυμήθηκα εμένα. 

Και πόνεσα. 

Γιατί δε μου άρεσε. 

Και μετά σκέφτηκα.

Σε σκέφτηκα. 

Και πάλι δε μου άρεσε.

Κι ύστερα.. 

Απογοητεύτηκα τις προάλλες. 

Απογοητεύτηκα γιατί έχω χάσει.. 

Εγώ αυτό ποτέ δεν ήθελα να το ρισκάρω. 

Και το ρίσκαρα. 

Και το έχασα. 

Αλλά εμένα μου λείπει. 

Και τώρα θα είστε εκεί.. 

Κι εγώ αλλού.. 

Και αυτό μου θυμίζει εμένα.. 

να λέω ΑΟΥ. 

Και να φοβάμαι.. 

Κι από φόβο να πράττω. 

Μικρό. 

Αλλά απογοητεύτηκα. 

Απογοητεύτηκα από τις εικόνες που κρύβονται. 

Κι από τους ανθρώπους που λείβονται. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο..

Μεγάλωσα λίγο τις προάλλες..

Γιατί είδα πράγματα. 

Μεγάλωσα μισό πόντο. 

Κι έτσι είμαι μισό πόντο πιο ψηλά από το τίποτα.  

Μήπως μια μέρα καταφέρω και γίνω κάτι. 

~ γράφω και κάπου κάπου θέλω να πιστεύω ότι διαβάζεις. γράφω. αλλά δεν έχω την ανάγκη σου. γράφω γιατί θέλω να απαλλαγώ. γράφω γιατί μάλλον έτσι μαθαίνω. και στο τέλος χαίρομαι. διότι δε γράφω για σένα. και για μένα αυτό είναι υγεία. είναι υγεία να μη γράφω για σένα. είναι υγεία να μιλάω και να μην παρεξηγούμαι. ~ 

~ Όσο καλύτερα τα πας με τον εαυτό σου, τόσο καλύτερα τα πας και με τους γύρω σου.. ~ 

Αλλάζω και μαθαίνω.. Και πια ξέρω. Και μεγαλώνω. Ότι θες από τον άλλο οφείλεις να το κερδίζεις. Όχι να το καταπιέζεις για να γίνει.. Μαθαίνεις εντέχνως να παίρνεις αυτό που ζητάς χωρίς να τον πνίγεις. Μαθαίνω πώς είναι πολλά πράγματα.. Μαθαίνω πως είναι να στέλνω μηνύματα όλη μέρα χωρίς να με ενοχλεί.. αντιθέτως να με ευχαριστεί.. Με μαθαίνουν. Με μαθαίνουν πως ότι θέλω μπορεί να γίνει. Κι ότι θέλουν μπορώ να το δώσω απλά κι εύκολα. Και νιώθω ήρεμη και είμαι καλά. Γιατί μαθαίνω να είμαι ο εαυτός μου σε συνάρτηση με άλλους. Και αγαπώ τους πάντες πιο ουσιαστικά, πιο βαθιά και με την πιο μεγάλη ειλικρίνεια..! Και είναι όμορφο αυτό. Γιατί η αγάπη μου φτάνει για όλους.. κι εγώ ποτέ δεν το περίμενα. Γιατί είχα μάθει να πιστεύω ότι είμαι ανεπαρκής.. κι όμως δεν είμαι..! Κάθε άλλο.. 

*Αυτό το άρωμα με σκοτώνει. Κι όχι επειδή θυμίζει εσένα και αυτό μου λείπει. Αλλά με σκοτώνει γιατί το μυρίζεις και μένει για ώρα. Κι επιβάλει κι αυτό την παρουσία του όπως έκανες κι εσυ. Χωρίς κανένα δικαίωμα. Αυθαίρετα.! Δε μου αρέσει η αυθαιρεσία. 

** Με αυτό που έκανες χθες έλιωσα..! να ξέρεις.. Απλά έλιωσα.. 
Εμένα αυτά τα χαζά σου μου αρέσουν ^^  


Αυτά. Καλημέρα μας..! 

Θέλω να κλάψω, να γελάσω.. και ίσως να χαμογελάσω..

Είναι που επικρατεί ο σουρεαλισμός αρκετές ώρες τώρα. Κι είναι που εγώ ότι θέλω το λέω. Κι είναι που πολλοί από εσάς μου τη σπάτε. Κι από την άλλη ναι εγω θα κάνω τα πράγματα με τον τρόπο που θέλω. Και γιατί βρισκόμαστε στο ηράκλειο. Και εμένα δε μου αρέσει αυτό. Και γιατί θα ήθελα να είμαι σπίτι μου. Και όλη αυτή τη συζήτηση μαζί σου να την έκανα από κοντά. Και τα πράγματα είναι απλά αλλά και σύνθετα. Κι είναι που να.. με κάνεις να ντρέπομαι γιατί είσαι γλυκούλα..! Και είναι δύσκολο να με κοιτάς με το ύφος της γλυκούλας.. να ενώ ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και πως.. κι έτσι λίγο λίγο να μου δίνεις δικαιώματα και να με προκαλείς. Κι είναι περίεργο να θέλω να σε αγγίξω και να μη μπορώ..!


Κι από την άλλη δε γράφω τόσο. Γιατί με εσένα μπορώ να μιλάω και να συνεννοούμαι. Οπότε αυτά που θέλω στα λέω και δεν τα γράφω.! Κι είναι σπουδαίο αυτό. :)



Θέλω..! αχ.. θέλω! :)
Αυτό που σου είπα!
Τέλος Μελ.
Τέλος.



 

Στολίσαμε και φέτος..

Περίεργες είναι οι μέρες φέτος τα Χριστούγεννα..
Κάναμε το χατίρι της Βαγγελιώς φέτος. Στολίσαμε κλαδιά.
Πάντα ήθελε για μια φορά να στολίσουμε κλαδιά αντί για δέντρο.
Εε, φέτος έγινε. Στολίσαμε κλαδιά. Είναι περίεργα.
Είναι όμορφα, αλλά και λίγο θλιβερά συνάμα. Είναι φτωχά αλλά και πλούσια ταυτόχρονα. Εμένα η αίσθηση μου περίεργη πάλι.
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά. Από όλες τις απόψεις..
Άνθρωποι διαφορετικοί. Σχέσεις διαφορετικές. Φιλίες διαφορετικές.
Όλα πολύ διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Αλλά σίγουρα δεν είμαι σίγουρη ότι δε μου αρέσει. Ξέρω μόνο τι αγαπάω και τι θέλω. Επομένως είμαι καλά.

Και είμαι στο σπίτι και στολίζω ξανά για τα Χριστούγεννα. Και χαζεύω τα χρυσά φωτάκια. Και κάνω σκέψεις..

Η οικογενειακή ευτυχία είναι κάτι περίεργο. Ειρωνευόμαστε πολύ όλοι μας όλο αυτό το σκηνικό. Αλλά κατα βάθος είναι όμορφο. Και συγκινητικό. Και το οικογενειακό για κάποιο λόγο είναι οικογενειακό.

Αλλά το δέντρο μας αντικαταστάθηκε από κλαδιά. Κι όλα αλλάζουν. Όπως αυτό. Και στο τέλος τι θα μείνει ίδιο;

Να εγώ φοβάμαι να μιλήσω..

Γιατί φοβάμαι να χάσω το επόμενο στολισμα του δέντρου.

 

Και κάπως έτσι έφτασα πάλι να ετοιμάζομαι. Μαζεύω πράγματα, ελπίδες και ζωή και την μεταφέρω ξανά στο πατρικό μου. Για να την πάρω ξανά πίσω σε δύο βδομάδες.. Πίσω στην ασφάλεια, πίσω στην παιδική μου ηλικία. Πίσω στο σπίτι. 

Να έχουμε μία όμορφη μέρα.. κι εγώ ένα καλό ταξίδι.. :) Με εσένα θα τα πούμε στο ηράκλειο.. 

Αναχώρισις. 

:)  

Εγώ αυτό το σπίτι το αγαπώ..!

Είναι περίεργο.. το παραδέχομαι. Αλλά αυτό το σπίτι.. με το μπαλκόνι που βλέπει στην αγία σοφία, που το ασανσέρ κάνει χίλια χρόνια να φτάσει στον έβδομο.. που έχει χίλια δυο κακά το αγαπώ.. 

Το μπάνιο κι η κουζίνα είναι μικρά. Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού προβληματική. Το θυροτηλέφωνο παλιό, σχεδόν άχρηστο. Το πάτωμα βγάζει βρωμιές. Δεν έχει καλή θέρμανση. 

Αλλά είμαι εγώ. Είναι ένα καταφύγιο σαράντα τετραγωνικά που έχει χωρέσει περίεργα όλη μου τη ζωή. Παντού υπάρχουν τα στιγμιότυπα της ζωής μου. Είναι η προσωπική μου ζωή. Μεταφερόμενη σε τοίχους, πίνακες, έπιπλα κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Είναι το καταφύγιο μου. Εδώ μένω εγώ. Είναι ο προσωπικός μου χώρος. Αν θέλω ίσως να είναι η κρυψώνα μου και μερικές φορές αυτό εδώ να 'ναι κι η φυλακή μου. Είναι ξεχωρισμένος εδώ ο κόσμος μου από τον έξω κόσμο. Εδώ είναι ο μικρόκοσμος μου, όπου δεν συνδέεται αν δεν το θέλω εγώ. 

Ίσως να ΄ναι και η φωλιά μου..  

Σήμερα όλη μέρα σκέφτομαι ότι για έναν άνθρωπο το σπίτι του είναι ότι και για την ψυχή μας το σώμα μας. Είναι η προστασία μας, το "είναι" μας. Οι ενδόμυχες σκέψεις μας. Ο ενδότερος μας κόσμος.

Κάθε φορά δε θέλω να το αφήσω.. μου λείπει. Θα ήθελα να το κάνω μικρό..τόσο δα.. και να το έχω πάντα μαζί μου. Και σαν θα το έχω ανάγκη.. Τσουπ θα ξεδιπλώνεται και θα γίνεται το σπιτάκι μου και θα με προστατεύει. 

Δε θέλω να φύγω, γιατί νιώθω πώς κάθε φορά χάνω λίγο από την ελευθερία μου. 

Εγώ αυτό το σπίτι το αγαπώ. 
Γιατί εδώ μέσα έμαθα να ζω .. :)  

Παιδική αίσθηση-ανάμνηση...

Χθες λίγο μετά που έφυγες.. Θυμήκα μια παιδική μου συνήθεια.. 
Παιδική κι αγαπημένη.. Από αυτές που ποτέ δε θα αλλάξουν.. και θα μας προκαλούν πάντα την ίδια όμορφη αίσθηση ελαφρότητας.. όπως ακριβώς όταν ήμασταν παιδιά. 

Έπαιξα με το νερό.. Παιχνίδι πάντοτε εντυπωσιακό και μυστηριώδες για μένα.. Μπορείς να το απολαύσεις.. Όμως οφείλεις να είσαι προσεκτικός.. Διότι μπορεί και να βραχείς.. 

Όταν ασχολούμαι με το νερό..νιώθω σα να είμαι στο στοιχείο μου. Αυτή η αίσθηση.. να.. ότι κάτι κυλά. Γλιστρά. Τόσο κομψά. Τόσο απαλά. Κι από την άλλη θες να το κρατήσεις. Μα δε μπορείς.. Είναι ρευστό. Και το κρατάς για λίγο, αλλά σου φεύγει..  

Ένιωσα λοιπόν λύτρωση.. Γέμισα το νιπτήρα μου.. Ζεστό νερό.. Λαχταριστό! Κι έτσι, να, έβαλα τα χέρια μου μέσα. Κι άρχισα να παίζω. Όπως όταν ήμουνα μικρή.κι έβρεχα την παλάμη μου.. Κι άφηνα το νερό να τρέξει από τα ακροδάκτυλα. Και το έπιανα στη χούφτα μου κι αυτό χυνόταν απ'τα κενά. 

Έχει κάτι μαγικό το νερό. Εκτός ότι παραμορφώνει.. Έχει και κάτι άλλο. Εντυπωσιακό. Προσδίδει διαύγεια. Καθαρίζει. 

Αυτή η αίσθηση του ζεστού νερού να κυλά στα χέρια μου.. 

Με ηρεμεί.. 

Ανεκτίμητο (!) 

Με ηρεμεί. 

Το νερό 

Είναι στοιχείο 

και 

στοιχειό  

.

Χριστουγεννιάτικη ευτυχία είναι..

Να κάνεις δώρο ένα playmobil στην αγαπημένη σου φίλη.. και να χαίρεται τόσο πολύ.. σα να της χάρισες το χρυσάφι όλου του κόσμου.. :) 

Να περπατάς στην Τσιμισκή και να είναι γεμάτη φωτάκια.. 

Να κάνει κρύο και να χαίρεσαι..

Να χαζεύεις στα οντεον το χριστουγεννιάτικο δέντρο τρώγοντας ζαχαρωτά λες και είσαι πεντάχρονο.. :)

Να τραγουδάς χριστουγεννιάτικα στη μέση του δρόμου μαζί της χωρίς να σε νοιάζει.. 

Να χαζεύεις την πανέμορφη Αριστοτέλους.. 

Να γυρνάει το καρουζελ και να σε πηγαίνει αλλού.. 

Και τέλος.. να προχωράω μαζί σου και να μυρίζει χριστούγεννα.. 

Να μου χαμογελάς.. 

Να σου χαμογελάω :) 

Πάντα η μαμά μου, μου έλεγε..

εύπω..; 

Ε.. ναι λοιπόν 

εύπω..! 

Από τις πιο όμορφες μέρες που έχω περάσει ποτέ... λαλαλαλααα :)