μέσα σε λίγες μέρες. 

ίσως και ώρες. 

μπορούν όλα να είναι διαφορετικά. 

και αυτό το λεπτό πέρασε. 

τίποτα δε θα ΄ναι το ίδιο μετά. 

κι ότι δεν έκανες τότε.. 

να είσαι σίγουρος ότι

θα μπορείς να το κάνεις 

και το άλλο λεπτό. 

και είναι και πράγματα..

που το λεπτό τους πέρασε..

και ίσως.. 

δε θα μπορέσεις να τα κάνεις ποτέ. (;) 

εμείς.

Από τη μία όλο
με φουσκώνεις, με φουσκώνεις, με φουσκώνεις..
κι αν δε με προσέξεις..
-ΜΠΑΜ- 
σκάω. 

Αλλά μετά πάλι σε κοιτάω. 
Οπότε και μαζεύω τα κομματάκια μου, 
τα ράβω και τα ενώνω
μόνο για σένα. 

Και μοιάζω λίγο με κακόμοιρο, 
ολόσκιστο μπαλόνι. 

Και μετά σε κοιτάω πάλι. 

Ποιος νοιάζεται που είμαι έτσι μπαλωμένη; 
Στα μάτια σου φαίνομαι το πιο όμορφο και το πιο καμαρωτό.
Απ'όλα. 

Απ΄όλα τα μπαλόνια του κόσμου
ναι..
εγώ είμαι το πιο όμορφο. 

Κι όσα μπαλώματα κι αν έχω, 
τόσο πιο όμορφο γίνομαι. 

Κι εσύ, 
είσαι κάτι σα να λέμε το δικό μου μπαλόνι. 

Κι είσαι κι εσύ το πιο όμορφο. 

Ξέρεις είμαστε δυο χαρούμενα μπαλόνια παρέα. 
Από αυτά τα φουσκωτά και όμορφα. 
Ξέρεις.
Από αυτά που όλοι τα ζηλεύουν.

Να το θυμάσαι. 

.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 

Λείπετε όλοι.

Το παρατήρησα. 

Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 

Ακούς τα πάντα. 

Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 

Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 

Σε εκνευρίζει κι αυτή. 

Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 

Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 

Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 

Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 

Το 'χω συνδέσει με τέλος. 

Με απουσία. 

Μοναξιά. 

Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 

Δεν θέλω.

Ελπίζω. 

Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 

Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 

Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 

Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 

Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 

Φοβάμαι το τέλος. 

Πάντα. 

Και δεν ξέρω γιατί. 

Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 

Φοβάμαι ξανά. 

Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 

δε θα γραφτεί ποτέ. 

για δες.. έξω φυσάει.

Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~

Μηδενίζοντας αποστάσεις - Ή αλλιώς σπάζοντας δεσμά

Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες μνημονεύοντας την ευτυχία. 
Την ύπαρξή της. 
Την ανυπαρξία της.  
Την προσέγγισή της.
Την ανάγκη της. 

Πολλές φορές είπα χαζούς αυτούς που είναι ευτυχισμένους. 
Άλλες είπα χαζούς αυτούς που την κυνηγούν. 
Μιας κι είχα πιστέψει, δεν υπάρχει. 
Άλλες πάλι εμένα που την πέταξα. 

Νιώθω πώς είναι να είσαι ευτυχισμένος. 
Το βλέπω τώρα. 
Βλέπω πώς είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι χαρούμενος. 

Βλέπω. 
Απλώς βλέπω.
Κι είναι ωραίο ξέρεις το μέρος της ευτυχίας.
Κι ας έχω γίνει πια κι εγώ ένας απ'τους χαζούς που την απέκτησαν.

Κορόιδεψα κι όσους από βλακεία τους την έχασαν.

Γιατί είναι περίεργο να ξέρεις που βρίσκεται η ευτυχία σου.
Κι ακόμη πιο περίεργο να μπορείς να πας να τη βρεις. 

Να, οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει σε αυτό. 
Έχουμε μάθει η ευτυχία μας να ΄ναι κάτι το άπιαστο. 

Τι γίνεται όταν όμως πια δεν είναι;

Τότε την κυνηγάς. 

Και τι γίνεται όταν συγκρούεται με την ευτυχία αλλωνών; 

Τότε απλώς διαλέγεις ποια ευτυχία προτιμάς. 


~ Χαίρομαι που σε βρήκα τόσο νωρίς σε αυτή τη ζωή γιατί έτσι θα έχω περισσότερο χρόνο να σε απολαύσω.. keep in mind.. ~

κενό.

Σκέφτομαι, προβληματίζομαι, σκέφτομαι, προβληματίζομαι.
Νιώθω ενοχές.
Μετά από ένα χρόνο είμαι καλά.
Αλλάζουν οι συσχετισμοί.
Είναι άραγε το λογικό να είμαστε περίεργα..;

Νιώθω ότι σε έχω χάσει.
Αλλά είμαι εδώ.
Πάντα είμαι εδώ για σένα.
Και δε μπορώ να καταλάβω τι κάνω λάθος και δεν το νιώθεις.

Συναισθηματικά ανάπηρη.

Κι από την άλλη ΕΣΥ. 
Βγες και λίγο από το μυαλό μου.
Αλήθεια.
Ανησυχώ.

Και πού και πού αποκτώ την κακή μου τη συνήθεια και φοβάμαι.

Μετά σε σκέφτομαι ξανά.

Και σκέφτομαι αυτό..
Θέλω να είσαι δική μου.
Μόνο δική μου.
Ολόδική μου.

  ~ Υπόγειο ~

Ημέρα Τετάρτη.

Είπα θα σου μαγειρέψω μία μέρα..
Και μετά θα σου τραγουδήσω τα τραγούδια μου..
Είπα θα.
Αλλά μάλλον το "θα" μου είναι εξαφανισμένο.
Ίσως να άργησε απλώς.
Ίσως όμως και να χάθηκε στο δρόμο..
Περιμένω.
Αλλά ίσως κι εγώ να έχω χάσει το παιχνίδι..
Ένα γύρο πριν έρθει το θα.

Ξέρεις έφαγα τα νύχια μου σήμερα.
Είχα υπομονή πάντα.
Μάλλον σήμερα την έχασα.

Και θυμήθηκα.
Θυμήθηκα ότι κάποτε ευχήθηκα κανονικότητα.
Κι αντ'αυτού ήρθαν όλα τα υπόλοιπα.

Από αυτό έμαθα.

Άλλη φορά θα προσέχω τι εύχομαι.

Και για μια στιγμή ευχήθηκα να έχει αλλάξει η τύχη μου.

Ξέρεις οι φίλοι μου πολλές φορές λένε ότι με έχει φτύσει ο θεός.

Δεν τους πιστεύω.

Αλλά δεν πιστεύω ούτε στο θεό.
Οπότε κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ.

Άκουσα να λένε.. "σκέφτηκα μία ζωή χωρίς φόβο και τρόμαξα" 

Σήμερα θέλω να γίνω μικρή.
Μικρό κοριτσάκι που κρύβεται στη φούστα της μαμάς του..
Μικρό κοριτσάκι που χώνεται στην αγκαλιά του μπαμπά του. .

Μικρή. 
Τόση δα.
Γιατί σήμερα είμαι κουρασμένη.

Και ο μικρός δε μπορεί να βγει μαζί μου βόλτα για περπάτημα.
Πρέπει να είναι περιορισμένος.

Όλοι πρέπει να είμαστε περιορισμένοι.

Και να νομίζουμε ότι ζούμε.

Σήμερα ήθελα..
Να έτσι ήθελα να περπατήσω και να τραγουδάω στο δρόμο.
Όχι να ψιθυρίζω..

Να αυτή τη φορά πάλι εύχομαι.
Είναι Τετάρτη κι εύχομαι να μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα.

Αλλά έστω.. αρκούμαι και σε αυτό..
Απλώς να τραγουδήσω περπατώντας στο δρόμο.

Τσουπ.
Δεν πρόλαβα να ξεχαστώ λίγο και πάλι ευχήθηκα.

Μακάρι ποτέ να μην είχα ευχηθεί κανονικότητα.  

Φαντάσου..

Φαντάσου..

Φαντάσου έναν άνθρωπο. 

Ένα απλό καθημερινό συμβατικό ανθρωπάκο. Έναν ανθρωπάκο που έχει μια συνηθισμένη έως και βαρετή ζωή. Έναν ανθρωπάκο ήσυχο, λίγο μίζερο, που αγαπά την καθημερινότητά του. Έναν ανθρωπάκο θα λέγαμε γκριζωπό.. Έναν ανθρωπάκο που κάθε μέρα ακολουθεί ένα πρόγραμμα. Κάθε μέρα υπηρετεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη νομοτέλεια.. Που κάθε μέρα ξυπνά την ίδια ώρα. Βάζει κάποια από τα βαρετά αλλά και όμοια ρούχα του. Κι αυτά γκρίζα είναι. Και ετοιμάζεται. Με την ίδια σειρά πάντα. Ξυπνά, πηγαίνει στο μπάνιο, φορά τους φακούς του, πηγαίνει στο δωμάτιό του ξανά, ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του, χαιδεύει το σκύλο του και φεύγει. Φορά πολλά εάν θα κάνει κρύο ή ντύνεται ελαφριά τις μέρες που έχει ζέστη. Αλλά μόνο αυτό αλλάζει. 

Και μετά βγαίνει από το σπίτι του. Πηγαίνει στο ασανσέρ. Πατάει για μία ακόμη φορά το ίδιο κουμπί. Μπαίνει μέσα, η πόρτα ασφαλείας κλείνει. Το ασανσέρ κατεβαίνει. Και φτάνει στο ισόγειο. Κοιτά δεξιά κι αριστερά. Ετοιμάζεται, ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας του και βγαίνει στον έξω κόσμο. Για μία ακόμη μέρα.  

Και προχωρά κι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα, πηγαίνει στην ίδια δουλειά, βλέπει τους ίδιους ανθρώπους. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά πάντοτε την ίδια ώρα, γυρίζει από τον ίδιο δρόμο, έχει τις ίδιες ασχολίες. Γυρίζει σπίτι του, χαιδεύει ξανά το σκύλο του, τον ταίζει, τον βγάζει βόλτα κι έπειτα γυρνά. 

Τρώει πάντα τα ίδια αποστειρωμένα φαγητά, κάθεται και βλέπει με την ίδια απάθεια σειρές κι έπειτα νυστάζει. Νυστάζει και πάει για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο μόνος. Στην ίδια ακριβώς θέση. 

Και στη ζωή του έρχονται άνθρωποι και φεύγουν. Αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν μεγάλες βλέψεις. Και όχι μόνο μπαίνουν στη ζωή του αλλά θέλουν να του την αλλάξουν. Και βάζουν χρώματα στη ντουλάπα του. Και του αλλάζουν το πρόγραμμα. Κι επηρεάζουν την καθημερινότητά του. 

Όμως το κάνουν άτσαλα. Δεν τον ρωτούν, του επιβάλλουν. Φαντάσου λοιπόν αυτό... Έναν ανθρωπάκο που ξαφνικά αλλάζει η κοσμοθεωρία του. Και τον γεμίζουν χρώματα και σχήματα. 

Και η αλλαγή του αρέσει. Αλλά όχι η συγκεκριμένη. Του αρέσει που ανακάλυψε. Ανακάλυψε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι ότι μπορεί να ξυπνήσει άλλη ώρα. Και μπορεί να πάει αλλού το σκύλο του βόλτα. Και τα σκεπάσματά του να είναι ανακατεμένα. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. 
Έναν άνθρωπο που πάλι έρχεται να εκμεταλλευτεί την αλλαγή του. Να του την αλλάξει ξανά την κοσμοθεωρία του. Να του επιβάλλει ξανά αναζητήσεις. Και ξανά προβληματισμούς. Και να τα κάνει όλα αυτά σα σίφουνας. Και μετά τσουπ να εξαφανιστεί. Γιατί δεν το έκανε για εκείνον αλλά για τον εαυτό του. Και μόλις πήρε αυτό που ήθελε έφυγε. 

Και σκέψου το γκρίζο ανθρωπάκο που βρέθηκε ξανά στο κενό. 

Και τώρα πια φοβάται. Κι εκεί έρχεται κι άλλος άνθρωπος. Κι αυτός τίποτα δεν τον κάνει. Μόνο είναι εκεί. Είναι εκεί απλώς. Και υπάρχει και τίποτα δεν θέλει να επηρεάσει. Μόνο να μοιραστεί. Κι είναι κι αυτός ένας γκρίζος ανθρωπάκος που έχει πάθει πολλά. Αλλά από την άλλη είναι εκεί.. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. ότι αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.. Κι ότι όλα αυτά έχουν συμβεί σε εσένα.. 
Και φαντάσου απλώς αυτό.. 
Τι θα έκανες.. 
? 

Αφιερωμένο.

 ~ Θέλω να ζήσω αυτό που φοβάμαι.. μήπως κι από φόβο δεν προλάβω να το ζήσω..~ 

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Κι αυτές να σου χορεύω.
Στις λέξεις σου να ανάβω και να σβήνω.
Στην ύπαρξή σου να μεθώ.
Και ένα όνειρο ν'αναζητώ.
Μονάχα αυτό.

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Να χώνομαι.
Να κρύβομαι.
Να αδειάζω.
Και να χύνομαι.

Σε λέξεις που γνωρίζω.
Σε σκέψεις που ορίζω.
Σε ανθρώπους που χωρίζω.

Σε όλα αυτά.

Σε όλα αυτά που βρίσκεις σ'ενα μεγάλο όνειρο.
Σ'ένα μεγάλο έρωτα.

~ Φαντάσου κορμιά γυμνά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Σα μαγικά. Φαντάσου να γίνουμε ένα καινούργιο εμείς. Φαντάσου να γίνει επιτέλους το κλικ. Φαντάσου να φύγει το μυστήριο.. Φαντάσου να γίνεις δική μου κι εγώ δική σου. Φαντάσου κορμιά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη.~

 

That the nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day..

 

 

Αυτό νιώθω.

Σήμερα όλη μέρα νιώθω αυτό.

Όχι επακριβώς.

Θα ήταν άδικο να νιώθω ακριβώς έτσι.

Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου..

Θα ήταν άδικο για πολλούς λόγους.

Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου.

Έχω κάνει τόσο κόπο για να είμαι καλά.

Που ναι πλεον δεν τον χαραμίζω,

για ένα σου δάκρυ.

Ούτε καν για πολλά.

Λυπάμαι που το λέω.

Αλλά δε γίνεται.

Δε μπορώ να παθαίνω θύμιση.

Δε θέλω.

Μου αρέσουν άλλα πράγματα πια.

Και μου πήρε καιρό να μου αρέσουν άλλα πράγματα, άλλοι άνθρωποι..

Να μου αρέσω εγώ.

Όπως είμαι.

Κι όχι όπως ήθελες να είμαι.

Κι είναι άδικο.

 

Οπότε όχι..

Για μενα δεν ισχύει το crawling back to you.

Όχι πια.

Δεν ισχύει.

Γιατί πάει.

Χάθηκε.

Το έχασες.

Με έχασες.

Χάθηκα.

 

 

 









 

 

 

 

Κι από την άλλη πλευρά..

Κυριολεκτικά..

Αλλά και μεταφορικά..

Μια αναστάτωση επικρατεί.

Καλή και κακή.

Την καλή θέλω να την κρατήσω.

Να, είναι αυτή που βλέπεις κάποιον και ταράζεσαι.

Και σου αρέσει.

Και σκέφτεσαι τι να πεις, πώς να το πεις.

Να επικοινωνήσεις την αρεσκεία σου.

Να επικοινωνήσεις τη ζωή σου.

Εν συντομία.

Αυτή την αναστάτωση τη θέλω.

Μου αρέσει.

Μου αρέσεις θαρρώ.

Αλλά είναι και η κακή αναστάτωση.

Περίεργα όνειρα.

Πολλά όνειρα.

Δε μου αρέσει να βλέπω όνειρα..

Δε μου αρέσει να τα θυμάμαι δηλαδή..

Δεν το θέλω αυτό.

Γιατί όμως τόση ένταση και τόσα όνειρα;

Τι συνέβη;

Τι προέκυψε;

Θαυμάζω όμως τις αντιδράσεις αυτές..

Τις ανώτερες.

Τις ξεκάθαρες.

Η αλλαγή είναι καλό πράγμα,

όταν γίνεται προς το καλύτερο..

 

Κι επικρατεί..

I've dreamt about you nearly every night this week

How many secrets can you keep?
Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow and I play it on repeat

Until I fall asleep..

I don't know if you feel the same as I do..