2018 φευγιά

Αν ποτέ πούλαγα κάτι. 
Θα πούλαγα πόρτες. 
Ένα μαγαζί γεμάτο από δαύτες. 

Πολλά χρώματα. 
Πολλές ποιότητες. 
Η ουσία ίδια. 

Έξοδοι διαφυγής. 
Μέθοδοι εξόδου από το χάος.

Εσείς για πού θα θέλατε να φύγετε σήμερα; 

Από τη δουλειά σας;
Από τη σύντροφο σας; 
Από τα προβλήματα σας;
Από τη ζωή; 

Αυτή λοιπόν είναι η πόρτα σας!
Enjoy.

Κι όσο για μένα..

Να ξέρεις φεύγω δύσκολα..

Αλλά φεύγω..

Υ.Γ Καλή χρονιά είπαμε; δεν είπαμε....

λίγο ακόμη.

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές..
Από αυτές που θυμάμαι 
-να λες-

Ότι είμαι πασπαλισμένη
με αυτήν την αστερόσκονη..
-της επιτυχίας- 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές.. 
-που κουράστηκα - 

Αυτές οι μέρες 
είναι από αυτές 
που δε μπορώ άλλο.. 
-να είμαι δυνατή-

Είναι αυτές οι μέρες 
που μεγάλωσα λίγο ακόμη.. 
-με κόπο- 

Είναι από αυτές τις μέρες 
που θα καθόμουν στον καναπέ 
θα έκλαιγα 
κι εσύ θα μου έλεγες ξανά 
-όλα τα μπορείς- 

*ψήλωσα δυο πόντους* 

σαν εσένα.

Σήμερα έκανα αυτό. 
Βγήκα σαν εσένα.
Ήπια μπύρες σαν εσένα. 
Περπάτησα,
σαν εσένα. 
Πεινούσα γυρνώντας, 
σαν εσένα. 
Έβγαλα το παντελόνι μου
και έπεσαν τα ψιλά μου. 
Τα ακούμπησα χύμα στο κομοδίνο, 
σαν εσένα. 

Μοιάζουν οι άνθρωποι, 
με τον καιρό. 
Ξεμοιάζουν άραγε;
-ποτε (;)

Όταν θα "χάνεις" το μυαλό σου.

Στάθηκα λίγο. 
Είμαι παρατηρητής. 
Του προσωπικού μου χάους. 

Έχασα τα λογικά μου σήμερα. 
Έχω ξεχάσει... 
Να αναπνέω. 

Προσπαθώ. 
Να μαζέψω.. 
το κεφάλι μου. 

Χάνομαι. 
Αραιά και που. 
Χάνω τον εαυτό μου. 

Σα να μπερδεύομαι. 
Μέσα στη δύνη
των πολλαπλών συμπλεγμάτων 
και των ανασφαλειών. 

Πάντα φοβάμαι. 
Να και κάτι που ποτέ δεν ξέχασα. 

Με σκούντηξα. 
Μου υπενθύμισα. 
Να κάνω ένα τσιγάρο. 
Έβαλα και ένα ποτήρι κρασί. 

Μέτρησα μέχρι το τρία. 
Πήρα μια βαθιά ανάσα.. 
και φύσηξα. 

Να φύγει από μέσα μου 
το χάος. 

~ σε σκέφτομαι ~
      (συνέχεια)

έρωτας είναι

να.. 

αυτό..

ο τεράστιος πόθος,

η εξιδανίκευση, 

η πληρότητα.

ερωτευόμαστε ξανά και ξανά. 

τον εαυτό μας. 

ερωτευόμαστε αυτό που γίνεται. 

ένα πλήρως φαντασιωσικό εγώ, 

που προκύπτει.. 

όταν με κοιτάς.  

that's all i ask of you.

εμείς.

Από τη μία όλο
με φουσκώνεις, με φουσκώνεις, με φουσκώνεις..
κι αν δε με προσέξεις..
-ΜΠΑΜ- 
σκάω. 

Αλλά μετά πάλι σε κοιτάω. 
Οπότε και μαζεύω τα κομματάκια μου, 
τα ράβω και τα ενώνω
μόνο για σένα. 

Και μοιάζω λίγο με κακόμοιρο, 
ολόσκιστο μπαλόνι. 

Και μετά σε κοιτάω πάλι. 

Ποιος νοιάζεται που είμαι έτσι μπαλωμένη; 
Στα μάτια σου φαίνομαι το πιο όμορφο και το πιο καμαρωτό.
Απ'όλα. 

Απ΄όλα τα μπαλόνια του κόσμου
ναι..
εγώ είμαι το πιο όμορφο. 

Κι όσα μπαλώματα κι αν έχω, 
τόσο πιο όμορφο γίνομαι. 

Κι εσύ, 
είσαι κάτι σα να λέμε το δικό μου μπαλόνι. 

Κι είσαι κι εσύ το πιο όμορφο. 

Ξέρεις είμαστε δυο χαρούμενα μπαλόνια παρέα. 
Από αυτά τα φουσκωτά και όμορφα. 
Ξέρεις.
Από αυτά που όλοι τα ζηλεύουν.

Να το θυμάσαι. 

Μεταμόρφωσις.

Ξέρεις τι; 

Θα μπορούσες να ήσουν κυνηγόσκυλο. 

Θα ήσουν σίγουρα όμορφο. 

Καμαρωτό. 

Οπωσδήποτε με φουντωτή ουρά. 

Θα είχες άλλο κύρος. 

Θα επιβαλλόσουν καλύτερα.  

Η και όχι. 

Αλλά ξέρεις και κάτι άλλο; 

Θα μπορούσα να ήμουν μια μαγική νεράιδα. 

Ναι, από αυτές του παραμυθιού. 

Έτσι θα μπορούσα να τρέχω πιο γρήγορα. 

Να εκπληρώνω τις ανάγκες σου. 

Να εξαφανίζω τα προβλήματα. 

Αλλά τελικά ξέρεις τι γίνεται; 

Εσύ δεν είσαι κυνηγόσκυλο, 

εγώ δεν είμαι νεράιδα 

και τα προβλήματα, δυστυχώς, 

λύνονται με κόπο. 

ΥΓ. Κάθε φορά φεύγεις τρέχοντας. Κάθε φορά περιμένω ότι πρίν φτάσεις κάτω θα το μετανιώσεις. Ακόμη περιμένω. 

.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 

Λείπετε όλοι.

Το παρατήρησα. 

Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 

Ακούς τα πάντα. 

Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 

Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 

Σε εκνευρίζει κι αυτή. 

Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 

Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 

Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 

Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 

Το 'χω συνδέσει με τέλος. 

Με απουσία. 

Μοναξιά. 

Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 

Δεν θέλω.

Ελπίζω. 

Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 

Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 

Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 

Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 

Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 

Φοβάμαι το τέλος. 

Πάντα. 

Και δεν ξέρω γιατί. 

Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 

Φοβάμαι ξανά. 

Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 

δε θα γραφτεί ποτέ. 

Ματαιότης.
Αίσθημα κενού γύρω από το εγώ σου. 
Ξέχασα. 
Θυμήθηκα. 

Η δυστυχία φέρνει δυστυχία. 
Η μιζέρια, μιζέρια. 
Και η ευτυχία;
Ποτέ της τίποτα.  
Είναι αρκετή και μόνη, 
σα να σου λεει

Αγαπώ. 
Γεμίζω γραμμές. 
Αδιάφορες.
Πάντοτε τους ήτανε φτωχές. 
Ούτε εγώ πλούτισα ποτέ. 
Κι ας ένιωσα. 

Φτωχή δεν ήμουν όμως και ποτέ. 
Είχα εσένα. 
Κι ας μην έχω τα πλούτη.

Κι αφού δεν ήρθε τίποτα. 
Κράτησα την ευτυχία. 
Πάντα ευάλωτη. 
Πώς να την προσέξεις;  

Κι αφού δε γέμισε το κενό εκείνο, 
να λες πάλι καλά... 
δε γέμισες μιζέρια. 

 

you're my playground love. 

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  

για δες.. έξω φυσάει.

Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~

Στην αγκαλιά σου.

It feels like home. 

που λένε και στα εγγλέζικα 

Πάντα να θυμάσαι...

- Εεε κάνεις ψυχανάλυση; ... κι είσαι ευχαριστημένη με τη θεραπεία σου;

- Μεγάλη κουβέντα.

- Με ενδιαφέρει γι'αυτό ρωτάω.

- Σνομπάρεις ψυχανάληση;

- Όχι αναρωτιέμαι για το αν βοηθάει.

Κάπως έτσι ξεκινάει. Κάπως έτσι ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθει. Ένας έρωτας απλώς έρχεται. Έτσι από το πουθενά. Και κάπως έτσι εγκαθίσταται στη ζωή σου. Ένας μεγάλος έρωτας απλώς ξεκινά.. με μια χαζή αφορμή. 

Υ.Γ Ποτέ μην ξεχνάς τη δική μας χαζή αφορμή. κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. 

Μηδενίζοντας αποστάσεις - Ή αλλιώς σπάζοντας δεσμά

Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες μνημονεύοντας την ευτυχία. 
Την ύπαρξή της. 
Την ανυπαρξία της.  
Την προσέγγισή της.
Την ανάγκη της. 

Πολλές φορές είπα χαζούς αυτούς που είναι ευτυχισμένους. 
Άλλες είπα χαζούς αυτούς που την κυνηγούν. 
Μιας κι είχα πιστέψει, δεν υπάρχει. 
Άλλες πάλι εμένα που την πέταξα. 

Νιώθω πώς είναι να είσαι ευτυχισμένος. 
Το βλέπω τώρα. 
Βλέπω πώς είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι χαρούμενος. 

Βλέπω. 
Απλώς βλέπω.
Κι είναι ωραίο ξέρεις το μέρος της ευτυχίας.
Κι ας έχω γίνει πια κι εγώ ένας απ'τους χαζούς που την απέκτησαν.

Κορόιδεψα κι όσους από βλακεία τους την έχασαν.

Γιατί είναι περίεργο να ξέρεις που βρίσκεται η ευτυχία σου.
Κι ακόμη πιο περίεργο να μπορείς να πας να τη βρεις. 

Να, οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει σε αυτό. 
Έχουμε μάθει η ευτυχία μας να ΄ναι κάτι το άπιαστο. 

Τι γίνεται όταν όμως πια δεν είναι;

Τότε την κυνηγάς. 

Και τι γίνεται όταν συγκρούεται με την ευτυχία αλλωνών; 

Τότε απλώς διαλέγεις ποια ευτυχία προτιμάς. 


~ Χαίρομαι που σε βρήκα τόσο νωρίς σε αυτή τη ζωή γιατί έτσι θα έχω περισσότερο χρόνο να σε απολαύσω.. keep in mind.. ~

μόνο εσύ κι εγώ.

Road's end getting nearer

We cover distance but not together

I am the storm, and I am the wonder

And the flashlights, nightmares, sudden explosions

 

~ μου λείπεις εεε ~

218.

Day 1. 

Πίσω στο κλουβί μου. 

Υπήρξα πουλί ελεύθερο. 

Καιρό.

Ο χρόνος μου τελείωσε. 

Είμαι πίσω.

Σκέφτομαι μόνο εσένα. 

Στα μάτια μου κάθε φορά που σε σκέφτομαι το βλέμμα σου.

Το βλέμμα σου, κάθε φορά που ολοκληρώνεις τη γλυκιά σου ιεροτελεστία. 

Με κοιτάς. 

Περνάς τα δάχτυλα σου..

Βγάζεις την μπλούζα μου. 

Ίδιο πάντα. 

Σπουδαίο κάθε φορά και περισσότερο. 

Θέλω να λιώσω στα χέρια σου.

Να κυλήσω σε κάθε σημείο του κορμιού σου. 

Να σε καλύψω ολόκληρη. 

Να είμαι παντού πάνω σου. 

Κι εσύ σε εμένα. 

Θέλω να σε γεύομαι. 

Ξανά. 

Γεύση μοναδική.

Κάθε σημείο σου. 

Day 1 - completed. 

 ~ Μου λείπεις πολύ κι είναι αρχή ακόμη... Κι έπειτα μαζί σου θέλω να ΄μαι. Γιατί με εσενα είμαι καλύτερη. Κι όπως λέει η Βαγγελιώ είμαστε με κάποιον γιατί μαζί του είμαστε καλύτεροι απ'ότι θα μπορέσουμε ποτέ να υπάρξουμε μόνοι.~

Ναι. αν κάτι κυριαρχεί στο μυαλό μου αυτό είσαι εσύ.

Βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Ουρλιάζω. 
Ουρλιάζω από ηδονή. 

Είσαι έρωτας. 

Συνεχίζω να βρίσκομαι στα χέρια σου. 
Αυτή τη φορά κλαίω.
Απροσδιόριστη η αιτία.

Κλαίω για όλα. 

Κλαίω για αυτά που βγήκαν απ'τα χείλη σου.
Κλαίω γιατί πιστεύω στη διαφορετικότητά σου. 
Κλαίω γιατί λέω μεγάλες κουβέντες. 
Κλαίω γιατί τις εννοώ. 
Κλαίω γιατί κι εσύ λες. 
Κλαίω γιατί πάντα έτσι γίνεται.

Όμως δεν κλαίω πια μετά απο λίγο. 

Φοβάμαι αυτά που λες. 
Όχι το περιεχόμενο. 
Την ανάγκη μου να σε πιστέψω. 

Περνούν μερικά λεπτά. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 
Δεν το λέω. 
Λέω απλώς ότι είσαι η γυναίκα της ζωής μου. 
Σκέφτομαι σ'αγαπώ. 

και πάλι κλαίω.

Σκέφτομαι να μεγαλώνουμε μαζί. 

φοβάμαι. 

Είσαι από αυτούς τους έρωτες. 
Από αυτούς που κάνεις σχέδια. 

πάλι φοβάμαι. 

το ζω. 

~ έλα να μεγαλώσουμε η μία την άλλη, έλα να γευόμαστε η μία την άλλη. για καιρό. πολύ καιρό ~ 

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα.

Με εσένα είναι αλλιώς. 
Όλα είναι αλλιώς κι όλα πάνε πιο γρήγορα.
Σβήνεις τα φώτα, φεύγεις από το σαλόνι.
Σβήνεις την ανασφάλεια. 

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι μου.
Μπαίνεις στη ζωή μου.
Γυμνή. 
Χωρίς τα όπλα σου.
Ριγμένη τυχαία στα κίτρινα σεντόνια.
Κάθε φορά τυχαία.  
Σε κοιτώ. 

Όλα είναι αλλιώς. 
Ο τρόπος που με κοιτάς. 
Ο τρόπος που μιλάς. 
Ο τρόπος που με κάνεις να νιώθω. 
Ο τρόπος που κινείσαι στο χώρο. 
Ο τρόπος που καπνίζεις.. 

Η εικόνα σου όταν καπνίζεις. 
Εθιστική όπως το τσιγάρο σου.

Σε σκέφτομαι. 
Σε ψάχνω. 
Είσαι εθιστική. 
Μου λείπεις πριν καν προλάβεις να φύγεις. 

Τι κι αν έκοψα το κάπνισμα...; 
Τώρα θα είμαι εθισμένη σε εσένα. 

Είναι που να.. Τις τελευταίες μέρες.. Ζω για να σε γεύομαι.

4 φρούτα bonne maman

Κάθομαι στον καναπέ. 

Πάλι σκέφτομαι. 

Σκέφτομαι κορμιά. 

Μάτια. 

Εικόνες. 

Λέξεις.

Χαμόγελα. 

Σκέφτομαι το βάζο με την αγαπημένη σου μαρμελάδα. 

Έτσι βουτάς μέσα μου. 

Όπως βουτάς τα δάχτυλα σου μέσα στο βαζάκι. 

Και με γεύεσαι. 

Και κάπου κάπου σε γεύομαι κι εγώ. 

Ίδια πάντα η αγαπημένη γεύση του έρωτα. 

Μοναδική. 

Αλλά και αλλιώτικη με σένα. 

Άραγε τι είναι έρωτας;

Μάλλον θα σου πω το να με κοιτάς. 

Να χαμογελάς. 

Έρωτας είναι να θες να παγώσει ο χρόνος, 

διότι ποτέ δεν είναι αρκετός μαζί σου.

~ Βούτα με στον έρωτα σου, πνίξε με στον ωκεανό σου, αλλά πάντα να θυμάσαι στο τέλος να με κολυμπήσεις ως την ακτή. μη με αφήσεις ποτέ στον πάτο. θα βουλιάξω. δε θα επιπλεύσω. ~