Είναι περίεργο.. το παραδέχομαι. Αλλά αυτό το σπίτι.. με το μπαλκόνι που βλέπει στην αγία σοφία, που το ασανσέρ κάνει χίλια χρόνια να φτάσει στον έβδομο.. που έχει χίλια δυο κακά το αγαπώ..
Το μπάνιο κι η κουζίνα είναι μικρά. Η μπαλκονόπορτα του σαλονιού προβληματική. Το θυροτηλέφωνο παλιό, σχεδόν άχρηστο. Το πάτωμα βγάζει βρωμιές. Δεν έχει καλή θέρμανση.
Αλλά είμαι εγώ. Είναι ένα καταφύγιο σαράντα τετραγωνικά που έχει χωρέσει περίεργα όλη μου τη ζωή. Παντού υπάρχουν τα στιγμιότυπα της ζωής μου. Είναι η προσωπική μου ζωή. Μεταφερόμενη σε τοίχους, πίνακες, έπιπλα κι ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Είναι το καταφύγιο μου. Εδώ μένω εγώ. Είναι ο προσωπικός μου χώρος. Αν θέλω ίσως να είναι η κρυψώνα μου και μερικές φορές αυτό εδώ να 'ναι κι η φυλακή μου. Είναι ξεχωρισμένος εδώ ο κόσμος μου από τον έξω κόσμο. Εδώ είναι ο μικρόκοσμος μου, όπου δεν συνδέεται αν δεν το θέλω εγώ.
Ίσως να ΄ναι και η φωλιά μου..
Σήμερα όλη μέρα σκέφτομαι ότι για έναν άνθρωπο το σπίτι του είναι ότι και για την ψυχή μας το σώμα μας. Είναι η προστασία μας, το "είναι" μας. Οι ενδόμυχες σκέψεις μας. Ο ενδότερος μας κόσμος.
Κάθε φορά δε θέλω να το αφήσω.. μου λείπει. Θα ήθελα να το κάνω μικρό..τόσο δα.. και να το έχω πάντα μαζί μου. Και σαν θα το έχω ανάγκη.. Τσουπ θα ξεδιπλώνεται και θα γίνεται το σπιτάκι μου και θα με προστατεύει.
Δε θέλω να φύγω, γιατί νιώθω πώς κάθε φορά χάνω λίγο από την ελευθερία μου.
Εγώ αυτό το σπίτι το αγαπώ.
Γιατί εδώ μέσα έμαθα να ζω .. :)
