Εγώ + Εσύ: Η συνάρτηση

Σχήματα.. 
Αυτό είμαστε. 
Ατομικά διαμορφωμένα. 

Και συναντιόμαστε. 
Και η μορφή μας πλέον..
γίνεται ρευστή. 

Αν ήμουν καλή στη ζωγραφική
θα μπορούσα
να το απεικονίσω. 

Ευτυχώς όμως, 
είμαι καλή στα λόγια. 

Έτσι λοιπόν, 
λέω πως, 
είμαστε 
ρευστές μορφές.. 
που συναντιόμαστε. 

Και το σχήμα μας,
αλλάζει.

- Αλληλοσυμπληρώνεται -

Κι έτσι τώρα εγώ, 
πήρα το σχήμα
της αγκαλιάς σου.

Και χωράω ακριβώς..
- ξέρεις -

Και τώρα έφυγες..
Κι εγώ.. 
Συνεχίζω να κοιμάμαι..
στο ίδιο σχήμα ακριβώς.. 

Κι έτσι θα γυρίσεις..
Και θα 'χω 
ακριβώς το ίδιο σχήμα, 
να σε περιμένει.

Πάντα να θυμάσαι...

- Εεε κάνεις ψυχανάλυση; ... κι είσαι ευχαριστημένη με τη θεραπεία σου;

- Μεγάλη κουβέντα.

- Με ενδιαφέρει γι'αυτό ρωτάω.

- Σνομπάρεις ψυχανάληση;

- Όχι αναρωτιέμαι για το αν βοηθάει.

Κάπως έτσι ξεκινάει. Κάπως έτσι ξεκινάει ένας μεγάλος έρωτας. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα έρθει. Ένας έρωτας απλώς έρχεται. Έτσι από το πουθενά. Και κάπως έτσι εγκαθίσταται στη ζωή σου. Ένας μεγάλος έρωτας απλώς ξεκινά.. με μια χαζή αφορμή. 

Υ.Γ Ποτέ μην ξεχνάς τη δική μας χαζή αφορμή. κάθε φορά σαν την πρώτη φορά. 

Καπνίζω drum καφέ..

φεύγω, γυρίζω, φεύγω γυρίζω, φεύγω.. 

κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. 

κυνηγάω την ουρά μου. 

ιστορία που κρατάει χρόνια. 

κανένας ποτέ δεν το κατάφερε. 

μα εγώ συνεχίζω.. 

μάλλον δεν έχω κάτι άλλο. 

και καταλήγω κάπως έτσι.. 

να κυνηγάω την ουρά μου. 

και πού και πού εμφανίζεσαι. 

και τότε κυνηγάω εσένα για λίγο. 

έτσι για αλλαγή. 

το αποτέλεσμα.. 

πάντα το ίδιο. 

τι κυνηγάω εσένα..

τι την ουρά μου.. 

το αποτέλεσμα μένει το ίδιο. 

όμως εμένα μ'αρέσει που αλλάζω πού και πού ρότα.. 


Υ.Γ αν και πάντα σιχαινόμουν το κυνηγητό.. μιας και τρέχω αρκετά αργά.. είναι που δε μπορώ τελικά να κάνω και αλλιώς. και κάθομαι και καπνίζω. αυτή τη φορά ντραμ κκαφέ. γιατί είναι ελαφρύς. και τα πνευμόνια μου θα αντέξουν το τρέξιμο..  

Ευχαριστώ.

 

:)

~ Τη χαρά δεν πρέπει να τη μνημονεύεις.. πρέπει να τη φυλάς και να την προσέχεις.. ~ 

Υ.Γ χαρά είναι να με σφίγγεις στα χέρια σου, σα να μη θες να φύγω ποτέ από εκεί.. 

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου.. όπως σοφά έχεις πει..

Θα 'θελα να επικρατεί αυτό. 
Μια διαφάνεια. 
Και τα μάτια μου.. 
Να έβγαζαν ακτινογραφίες. 
Ακτινογραφίες.. 
Που θα δείχνουν τη σκέψη σου. 
Τη σκέψη σου όταν με κοιτάς..
Με την άκρη των ματιών σου. 
Σαν να μην πρέπει να δω να με κοιτάς. 
Σα να μη θες.. 
Γιατί θα προδωθείς. 

Θα 'θελα να ξέρω. 
Στο σύννεφο των σκέψεων σου. 
Θα 'θελα να είμαι αυτό που επικρατεί. 

Θέλω να σε κοιτάω. 
Και να σε αγγίζω.. 
Και θέλω πιο πολύ απ'όλα..
Να το καταλαβαίνεις. 
Και να το νιώθεις. 

Μυστηριωδώς παράξενες αντιδράσεις. 
Ανασφάλεια.
Φόβος. 

Και 'γω να σκέφτομαι. 
Μακάρι να έβγαζα ακτινογραφίες με το μάτι.
Που θα διαβάζουν τη σκέψη.

~ Με θες..; Κι εγώ.. πώς το ξέρω..; 


Υ.Γ στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει αυτό.. θέλω να είσαι συνέχεια κάπου τριγύρω.. 

 

:) 

It doesn't matter

What you create

If you have no fun

Pretty girl

Put down your pen

Come over here

I'll show you how its done

I can dance, I can drink

In the dark

It's all a trick

Across the room, across the street

I'm in the moment

Can't you see

I'm a party girl

Do a twirl

See my eyes, throw a glance

Can't you see I'm a natural

Life of a party girl, funny girl

Make you laugh, want me bad

Now I feel so much better

In the back

Of a car

I just met them tonight and I feel like such a star

What's your name

What's your art

Nobody knows

About my broken heart

Yes I'm a party girl

Crazy girl

See my lips, how they move

Can't you see I'm a natural

  Life of a party girl

Sexy girl

I used to be so fragile

But now I'm so wild

What did you do last night?

Oh, I was out so late, now I'm so tired

What did you do last night?

Oh, I was out so late, now I'm so tired

I'm a party girl

Do a twirl

See my eyes, throw a glance

Can't you see I'm a natural

Life of a party girl, funny girl

Make you laugh want me bad

Now I feel so much better

I used to cry

But now I don't have the time

I used to be so fragile

But now I'm so wild

I used to cry

But now I don't have the time

I used to be so fragile but now I'm so wild

So wild

~ Όσο καλύτερα τα πας με τον εαυτό σου, τόσο καλύτερα τα πας και με τους γύρω σου.. ~ 

Αλλάζω και μαθαίνω.. Και πια ξέρω. Και μεγαλώνω. Ότι θες από τον άλλο οφείλεις να το κερδίζεις. Όχι να το καταπιέζεις για να γίνει.. Μαθαίνεις εντέχνως να παίρνεις αυτό που ζητάς χωρίς να τον πνίγεις. Μαθαίνω πώς είναι πολλά πράγματα.. Μαθαίνω πως είναι να στέλνω μηνύματα όλη μέρα χωρίς να με ενοχλεί.. αντιθέτως να με ευχαριστεί.. Με μαθαίνουν. Με μαθαίνουν πως ότι θέλω μπορεί να γίνει. Κι ότι θέλουν μπορώ να το δώσω απλά κι εύκολα. Και νιώθω ήρεμη και είμαι καλά. Γιατί μαθαίνω να είμαι ο εαυτός μου σε συνάρτηση με άλλους. Και αγαπώ τους πάντες πιο ουσιαστικά, πιο βαθιά και με την πιο μεγάλη ειλικρίνεια..! Και είναι όμορφο αυτό. Γιατί η αγάπη μου φτάνει για όλους.. κι εγώ ποτέ δεν το περίμενα. Γιατί είχα μάθει να πιστεύω ότι είμαι ανεπαρκής.. κι όμως δεν είμαι..! Κάθε άλλο.. 

*Αυτό το άρωμα με σκοτώνει. Κι όχι επειδή θυμίζει εσένα και αυτό μου λείπει. Αλλά με σκοτώνει γιατί το μυρίζεις και μένει για ώρα. Κι επιβάλει κι αυτό την παρουσία του όπως έκανες κι εσυ. Χωρίς κανένα δικαίωμα. Αυθαίρετα.! Δε μου αρέσει η αυθαιρεσία. 

** Με αυτό που έκανες χθες έλιωσα..! να ξέρεις.. Απλά έλιωσα.. 
Εμένα αυτά τα χαζά σου μου αρέσουν ^^  


Αυτά. Καλημέρα μας..! 

~Για να θυμάμαι τη μέρα εκείνη που ένιωσα τι θα πει γιολο. ~ 

 

:)  

Εγώ αυτή τη μέρα την αγάπησα..

Γιατί κάθε δύσκολη μέρα..

Φέρνει ένα αξέχαστο βράδυ.. 

! 

Υ.Γ  Τέσσερις τυχαίοι άνθρωποι, σε τυχαία μέρη, με τυχαίους προορισμούς, σε ένα τυχαίο βράδυ. Τα τυχαία είναι και τα καλύτερα.. σε αγαπώ Σ..! κι όλα θα τα περάσουμε μαζί..! :) 

ισχαδόπωλις

Κι είναι που πάλι είστε σαν οικογένεια. Κι ενώ με θυμώνεται, με ξενερώνετε, από την άλλη σας αγαπώ παθολογικά. Και καθώς καθόμαστε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και λέμε τα ποιηματάκια μας, εδώ δημιουργώ τις οικογενειακές μου αναμνήσεις. Κι ενώ πολλές φορές πνίγομαι και θέλω να ξεφύγω... Ένα κομμάτι μου είναι τόσο δικό σας που με κρατάει γερά καρφωμένη εδώ. Καθώς επιδέξια έχετε κλέψει ενα κομμάτι μου κι έχετε γίνει εσείς αυτό που έλειπε. Είναι περίεργο. Αλλά είστε σαν οικογένεια για μένα. Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο αυτό είναι. Αλλά και πόσο όμορφο. Και η ένωση επίπονη, παρεξηγήσιμη αλλά αναπόφευκτη. Και η αγάπη μεγάλη. Κι ενώ θέλω να φύγω.. (ναι θέλω..! εδώ δε νιώθω άνετα.) Από την άλλη σας χρειάζομαι.. Χρειάζομαι τη δόση μου. Γιατί θα διασκορπιστούμε πάλι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.. όμως θα ξανάρθει πάλι ο καιρός.. και θα οδηγηθούμε πάλι να καθόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι... ενώνοντας τις ζωές μας καθώς λέμε τα νέα μας. Και αναπληρώνοντας το κενό στη σύνδεση.

Και ναι είναι λογικό. Οι μεγάλες οικογένειες έχουν μεγάλα προβλήματα.

Αλλά σίγουρα έχουν και μεγαλύτερη αγάπη..
Καληνύχτα σας..
Με αγάπη.

:)

~ Γυναίκα που πουλάει σύκα ~


 

Θέλω να κλάψω, να γελάσω.. και ίσως να χαμογελάσω..

Είναι που επικρατεί ο σουρεαλισμός αρκετές ώρες τώρα. Κι είναι που εγώ ότι θέλω το λέω. Κι είναι που πολλοί από εσάς μου τη σπάτε. Κι από την άλλη ναι εγω θα κάνω τα πράγματα με τον τρόπο που θέλω. Και γιατί βρισκόμαστε στο ηράκλειο. Και εμένα δε μου αρέσει αυτό. Και γιατί θα ήθελα να είμαι σπίτι μου. Και όλη αυτή τη συζήτηση μαζί σου να την έκανα από κοντά. Και τα πράγματα είναι απλά αλλά και σύνθετα. Κι είναι που να.. με κάνεις να ντρέπομαι γιατί είσαι γλυκούλα..! Και είναι δύσκολο να με κοιτάς με το ύφος της γλυκούλας.. να ενώ ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και πως.. κι έτσι λίγο λίγο να μου δίνεις δικαιώματα και να με προκαλείς. Κι είναι περίεργο να θέλω να σε αγγίξω και να μη μπορώ..!


Κι από την άλλη δε γράφω τόσο. Γιατί με εσένα μπορώ να μιλάω και να συνεννοούμαι. Οπότε αυτά που θέλω στα λέω και δεν τα γράφω.! Κι είναι σπουδαίο αυτό. :)



Θέλω..! αχ.. θέλω! :)
Αυτό που σου είπα!
Τέλος Μελ.
Τέλος.



 

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι..

Ήρθαν λοιπόν.. Για μία ακόμη φορά τα Χριστούγεννα έφτασαν. Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στρώθηκε, το φαγητό ετοιμάστηκε και το μόνο που έμενε ήταν η άφιξη των αγαπημένων μου ανθρώπων. Ο εορτασμός σταθερός, συνεπής και όμορφος. Όμως από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι φέτος κάτι έλειπε.. Κάποιος έλειπε.. 19 χρόνια τώρα η σύσταση ήταν αμετάβλητη. Και να που η πρώτη αλλαγή στη σύσταση ήρθε.. Κι έτσι τα φετινά Χριστούγεννα κάποιον μας είχαν πάρει.. αλλά και ένα νέο μέλος μας είχαν φέρει. Και μαζί μια καινούργια οικογένεια να δημιουργείται. Είναι απίστευτο ο κύκλος της ζωής να αποτυπώνεται σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Και να πρέπει με αυτόν τον τρόπο να συνειδητοποιείς τη νέα τάξη πραγμάτων. Τις αλλαγές. Το ότι μεγαλώνουμε όλοι μαζί.. Γύρω από το ίδιο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. 

Από τα φετινά Χριστούγεννα κάποιος έλειπε.. Και η ισορροπία έστω και για λίγο διαταράχθηκε.. Πόσο εντυπωσιακό. Πόσο περίεργη η αίσθηση. Αλλά και πόσο επίπονο..;


Τα χριστούγεννα όμως πέρασαν όμορφα.. :)

Προς αναζήτηση..

Έρωτας.. 
Άγνωστης μορφής..
Σχήματος 
ή χρώματος. 

Άγνωστης προέλευσης. 
Ασήμαντης καταγωγής.  
Δυναμικής έλξης. 

Ύπαρξις.
Γελοία.  

Αγνώστου πατρός. 
Άγνωστης μητρός. 

Έρωτας απλός.
Γαλήνιος. 
Όμορφος. 
Αισθαντικός. 

Έρως. 
Ειλικρινής. 

Έρως. 
Μαγευτικός. 


Πραγματοποιήσιμος. 
Αληθινός. 

Πλούσιος και γευστικός.

Έρως. 
Ακαταμάχητος.
  

~Έρως ανίκατε μάχαν.~ 

Υ.Γ. πίστη στην αξία που διαιωνίζει την ύπαρξη αυτού του κόσμου. Αμφιβολία για το είδος της. Αγάπη για την ύπαρξη της. Σεβασμός στο πρόσωπο της. 




(..).το ότι δεν μπόρεσες να είσαι εσύ.. δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.. 

Παιδική αίσθηση-ανάμνηση...

Χθες λίγο μετά που έφυγες.. Θυμήκα μια παιδική μου συνήθεια.. 
Παιδική κι αγαπημένη.. Από αυτές που ποτέ δε θα αλλάξουν.. και θα μας προκαλούν πάντα την ίδια όμορφη αίσθηση ελαφρότητας.. όπως ακριβώς όταν ήμασταν παιδιά. 

Έπαιξα με το νερό.. Παιχνίδι πάντοτε εντυπωσιακό και μυστηριώδες για μένα.. Μπορείς να το απολαύσεις.. Όμως οφείλεις να είσαι προσεκτικός.. Διότι μπορεί και να βραχείς.. 

Όταν ασχολούμαι με το νερό..νιώθω σα να είμαι στο στοιχείο μου. Αυτή η αίσθηση.. να.. ότι κάτι κυλά. Γλιστρά. Τόσο κομψά. Τόσο απαλά. Κι από την άλλη θες να το κρατήσεις. Μα δε μπορείς.. Είναι ρευστό. Και το κρατάς για λίγο, αλλά σου φεύγει..  

Ένιωσα λοιπόν λύτρωση.. Γέμισα το νιπτήρα μου.. Ζεστό νερό.. Λαχταριστό! Κι έτσι, να, έβαλα τα χέρια μου μέσα. Κι άρχισα να παίζω. Όπως όταν ήμουνα μικρή.κι έβρεχα την παλάμη μου.. Κι άφηνα το νερό να τρέξει από τα ακροδάκτυλα. Και το έπιανα στη χούφτα μου κι αυτό χυνόταν απ'τα κενά. 

Έχει κάτι μαγικό το νερό. Εκτός ότι παραμορφώνει.. Έχει και κάτι άλλο. Εντυπωσιακό. Προσδίδει διαύγεια. Καθαρίζει. 

Αυτή η αίσθηση του ζεστού νερού να κυλά στα χέρια μου.. 

Με ηρεμεί.. 

Ανεκτίμητο (!) 

Με ηρεμεί. 

Το νερό 

Είναι στοιχείο 

και 

στοιχειό  

.

Χριστουγεννιάτικη ευτυχία είναι..

Να κάνεις δώρο ένα playmobil στην αγαπημένη σου φίλη.. και να χαίρεται τόσο πολύ.. σα να της χάρισες το χρυσάφι όλου του κόσμου.. :) 

Να περπατάς στην Τσιμισκή και να είναι γεμάτη φωτάκια.. 

Να κάνει κρύο και να χαίρεσαι..

Να χαζεύεις στα οντεον το χριστουγεννιάτικο δέντρο τρώγοντας ζαχαρωτά λες και είσαι πεντάχρονο.. :)

Να τραγουδάς χριστουγεννιάτικα στη μέση του δρόμου μαζί της χωρίς να σε νοιάζει.. 

Να χαζεύεις την πανέμορφη Αριστοτέλους.. 

Να γυρνάει το καρουζελ και να σε πηγαίνει αλλού.. 

Και τέλος.. να προχωράω μαζί σου και να μυρίζει χριστούγεννα.. 

Να μου χαμογελάς.. 

Να σου χαμογελάω :) 

Πάντα η μαμά μου, μου έλεγε..

εύπω..; 

Ε.. ναι λοιπόν 

εύπω..! 

Από τις πιο όμορφες μέρες που έχω περάσει ποτέ... λαλαλαλααα :) 

Του δειλινού ταιριάζεις..

Μα όποιος στ’ αλήθεια ερωτεύεται..κάνει τον πόνο προσευχή, βαρκούλα κάνει το φιλί

και ξενιτεύεται.. 

(!) 

Οι νύχτες από εδώ και πέρα..

Υπάρχουν κάποια βράδια που είναι μαγικά. 

Βράδια που είναι τρυφερά. 

Που δε θυμίζουν τίποτα σε άλλες αντίστοιχες βραδιές.

Που ξεπερνούν ωμότητες και ανάγκες.

Που ξεπερνούν το πάθος..

Και αφήνουν το ρομαντισμό.

Αφήνουν την ουσία. 

Την ομιλία. 

Την έλξη. 

Τον αισθησιασμό. 

Αφήνουν τα σώματα να θέλουν. 

Και τα αγγίγματα να μιλούν. 

Οι συμμετέχοντες να νιώθουν.. να θέλουν.. αλλά να αρκούνται.

Να περιμένουν. 

Να φτάνουν στο "αμην".

Λίγο πριν την έκρηξη. 

Και πάλι εκεί να μένεις. 

Με την ανάγκη. 

Με την ανάγκη όλο και να μεγαλώνει.. 

Και να τα κάνει όλα ακόμη πιο επιθυμητά..

Είναι.. να.. αυτά τα βράδια που δεν υπάρχουν συχνά.. 

Που είναι αλλόκοτα.. 

Και που σου αφήνουν μία περίεργη γλύκα οικειότητας, 

τρυφερότητας και αγάπης.. 

Είναι κάτι βράδια.. να.. σαν αυτό που περάσαμε χθες.. :) 

Και στο αφτί μου να ηχεί ξανά και ξανά η φράση σου.. 

"πώς θα σε ερωτευτώ αμα δε σε γευτώ..; " 

Κι είναι και κάποιες βραδιές που επιθυμείς.. 

Επιθυμείς πολύ.. 

Και δεν κάνεις "σεξ"..

Κάνεις "έρωτα"..  

:) 

Τι ωραία μέρα.. :)

Όλα κύλησαν ομαλά. Σαν τον παλιό καλό καιρό. Κάτι σα να τακτοποιήθηκε μέσα μου. Μου είχε λείψει. Μου είχε λείψει να τρώμε πεστο, να καθόμαστε σε ένα καναπέ με τις ώρες και να βλέπουμε σειρές. Να βρίζουμε, να γελάμε, να περνάμε χρόνο μαζί.. Μου είχες λείψει.. Χάνω τους ανθρώπους που αγαπώ περισσότερο.. Είναι περίεργο που κινδύνεψα.. Χωρίς εσένα σε αυτήν εδώ την πόλη είμαι μισή. Ακούγεται υπερβολικό.. Αλλά είσαι το πιο μεγάλο κομμάτι της πραγματικότητας μου εδώ. Και θα είμαι χαζή να ξεχάσω ξανά να το φροντίσω. Χαίρομαι που με σκούντηξες.. Το χρειάζομαι πού και πού.. Κι εύχομαι να είσαι εδώ.. 

Κι από την άλλη σκέφτομαι εσένα.. Επιβάλεις την παρουσία σου στη ζωή μου με ένα εξαιρετικά μοναδικό και υπέροχο τρόπο. Είναι σα να είσαι για να ανήκεις σε αυτή. Πολύ περίεργο. Πώς γίνεται κάποιος να ταιριάζει τόσο πολύ στην πραγματικότητά σου που να επιβάλει την παρουσία του και να το κάνει όμορφο; Είναι εντυπωσιακό. Νιώθω όμορφα.. Μου αρέσει αυτό. Είναι σα να έχεις το δικαίωμα. Κι εγώ πάντα κρατώ απόσταση σαράντα πόντους μακριά σου. Φοβάμαι. Γιατί όταν η απόσταση μικραίνει γεμίζω πράγματα. Κι η απόστασή μου είναι η ασφάλεια μου. Και δεν είναι κακή. Θέλω να την αγαπήσεις και να την ερωτευτείς. Τότε όλα θα είναι μαγικά. Και φοβάμαι ξανά. Φοβάμαι να εξαφανίζεσαι.. Αν και μέσα μου ξέρω, είσαι εκεί. Το νιώθω. Απλώς επειδή φοβάμαι χρειάζομαι ενδείξεις ύπαρξης. Συγχώρεσε το μου αυτό. Δεν είναι πίεση. Έχω πληγωθεί. Αλλά εσύ είσαι άλλο ελπίζω. Κι είναι που δε μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια. Και ξέρεις. Ξέρεις πολλά περισσότερα. Και σε εμπιστεύομαι. Πιστεύω αυτά που λες, αλλά φοβάμαι μήπως κάνεις πίσω. Αυτά σκέφτομαι και περιμένω. Περιμένω να χτυπήσει η πόρτα μου.. Θέλω να με ερωτευτείς. Και πάντα κρατώ στο μυαλό μου τη φράση σου.. Για να μου δίνει αυτό που χρειάζομαι. 

Μ'αρέσεις..  


Δύο μέρες τώρα νιώθω ευτυχισμένη.. :)  


Κι ακούω κασετόφωνο την playlist paris, je t'aime.. Και ταξιδεύω σε άλλη εποχή :) 

 

:) 

 Υ.Γ. Ίσως και να είχα άδικο πάνω σε αυτό που είχα γράψει.. Κι ίσως είναι αναπόφευκτο το "μπλέξιμο"

Ας μας φτύσει κάποιος..

Σήμερα ξυπνήσαμε όλοι χαρούμενοι.. :) ( "ξυπνήσαμε" όσοι κοιμήθηκαν τελοσπάντων. )

Ήταν μια βραδιά ιδαίτερη.

Με αλλαγές για όλους μας.

Τι νύχτα κι αυτή.

Και η νότα ευτυχίας που επικρατεί..

Ελπίζω να κρατήσει..

Είναι η πρώτη φορά που είμαστε χαρούμενοι σε τέτοιο ποσοστό.

Ακούγεται αστείο όπως το λέω..

Αλλά επειδή η ευτυχία είναι στιγμές..

Χαίρομαι που αυτές στιγμές για τους περισσότερους από εμάς είναι τώρα..

Και δε με νοιάζει γι'αύριο.


Είμαι ευτυχισμένη.. :) Ναι είμαι. Σήμερα είμαι ευτυχισμένη. Και ξέρω. Και παίζω με το λαστιχάκι σου και το μπλέκω στα μαλλιά μου κι αυτό γίνεται δικό μου. Κι έπειτα το μπερδεύω στα δόντια μου και το μπλέκω στα δάχτυλά μου.. Κι είναι δικό μου. Και το φοράω στο χέρι μου. Να μου θυμίζει.. Κι έχω κάτι να θυμάμαι ότι σήμερα είμαι ευτυχισμένη. Για αύριο δεν ξέρω.. Αλλά η μέρα μου έχει αρκετές ώρες ακόμη και λέω να τις απολαύσω :) ~ 

To Feel..

Απαρέμφατο.
Τελεία.