Είναι αυτό που είχες πει..

Θυμάμαι αυτό που είχες πει.

Να εκεί που είμαι σε μία παρέα χάνομαι. 

Τρέχει ο λογισμός μου. 

Είμαι εκεί. 

Και δεν είμαι ταυτόχρονα. 

Τα δύο ημισφαίριά μου εργάζονται ανελέητα. 

Κι ο λογισμός να τρέχει. 

Μακριά. 

Κοντά. 

Είναι αυτή η αίσθηση.. 

Που για λίγο είσαι σκηνοθέτης στη δική σου τη ζωή.

Απρόσωπος παρατηρητής. 

Που βλέπεις απλά σώματα να κινούνται στο χώρο. 

Κανείς δεν το είχε καταλάβει. 

Μόνο εσύ. 

Περίεργο. 

Τριπάρω. 

Ασταμάτητα. 

Κι είμαι εκεί.

Αλλά δεν είμαι κιόλας. 

Και να εκεί που καθόμασταν.. 

Κοιτούσα στο δαδα. 

Και χάζευα. 

Πώς ένα μέρος είναι τόσο διαφορετικό όταν είναι Κυριακή. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Και το μέρος ήταν οικείο, αλλά και ξένο. 

Κι εγώ ένα κομμάτι ανθρώπου πεταμένη μέσα σε ένα χώρο. 

Όλα είναι διαφορετικά την Κυριακή. 

Κι εγώ ταξίδεψα. 

Ήμουν αλλού. 

Πόσο αυτό το μέρος παρά την κακομοιριά του..

Θα το αγαπώ. 

Κι εκεί μέσα θα νιώθω καλά. 

Ακόμη κι όταν είναι κυριακή. 

Και κάθομαι και πίνω ένα ήσυχο ποτό. 

Με φίλους..

Αλλά παράλληλα φεύγω.. 

Όπως μου αρέσει να κάνω. 

Να χάνομαι στη σκέψη μου.

Αυτό το μέρος έχει μία περίεργη σύνδεση μαζί μου..  

Μάλλον εκεί ανακάλυψα ποια είμαι. 

Κοίτα να δεις.. 

Και εκεί μέσα όλα μου επιτρέπονται. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Να υπάρχω. 

Να μην υπάρχω. 

Και να φεύγω..

Ενώ θα είμαι εκεί. 



Υ.Γ Απλά κουράστηκα να εύχομαι..! Δεν εύχομαι. ζω.

Έτσι έχουμε μάθει..

Έχουμε μάθει στο φόβο. 
Στο φόβο να αποφασίσουμε. 
Στο φόβο των επιλογών. 
Στο φόβο να ρισκάρουμε.
Στο φόβο να δοκιμάσουμε. 

Στο φόβο. 

Μαθαίνουμε να χάνουμε..
Για να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσουμε.
Πρέπει να μοιραζόμαστε. 
Μαθαίνουμε να μην τα έχουμε όλα.  

Να μην τα θέλουμε όλα. 

Έχουμε μάθει στο φόβο. 

Και χάνουμε όλα τα υπόλοιπα. 


Εγώ λοιπόν τα θέλω όλα. Και τα παίζω όλα για όλα. Γιατί έτσι νιώθω. Και έχω τα αρχίδια να το κάνω. Και αυτό με κάνει να νιώθω όμορφη. Και να ξέρω τι είμαι.! 

Πιστή στις επιταγές της κάθε ζωγραφιάς μου.. 

Fight.. 
Παλεύω γι΄αυτό που θέλω και είμαι εκεί και το δηλώνω. 

Je ne regrette rien..
Και δε μετανιώνω για τίποτα.. πάρα μόνο για το χρόνο που είναι λίγος και θα 'θελα να έχω περισσότερο. Για να... δε λέω άλλα. 

 

και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε

δίνουμε ό,τι αποκτάμε

ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχνάμε

και να μένουμε μόνοι... 

(!) 

Υ.Γ Σημαντικό! Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι που ξεπερνούσαν το φόβο τους. Αν εγώ ξεπερνάω το δικό μου απαιτώ το ίδιο κι απο εσένα.. Βασικά απαιτώ να υπάρχεις ή όχι και αυτό να είναι ξεκάθαρο. Απαιτώ να είσαι τόσο ειλικρινής όσο εγώ. Απαιτώ πράγματα διότι κέρδισα το δικαίωμα. 

To Feel..

Απαρέμφατο.
Τελεία.

Δίχως ομπρέλα (!)

Βγήκα έξω.. και ξαφνικά καθώς γύριζα άρχισε να βρέχει.. 

Κατακλυσμός.! 

Εξαίφνης!

Βγαίνεις στην καταιγίδα δίχως ομπρέλα όπως βγαίνεις και στη ζωή σου χωρίς καμία προστασία. 

Και βρέχεσαι.. 

Γίνεσαι μούσκεμα από τη βροχή.. όπως μούσκεμα γίνεσαι κι από τους φόβους και τα συναισθήματα σου. 

Και δεν έχεις επιλογή. Γιατί δεν έχεις ομπρέλα.

Τίποτα δε θα πάθεις όμως.  

Ίσως κάποια πράγματα να μην πρέπει να μπλέκονται κι εγώ να είμαι στη ζωή μου και εσύ στη δική σου. 

Είναι καλύτερα ο καθένας εκεί που ανήκει.. 

Όσο για σένα καινούργια παρουσία... θέλω να σε γνωρίσω.. αυτό.. και μοιάζει εύκολο αυτό μαζί σου.. χωρίς να ξέρω το παραμικρό. Ελπίζω να μάθω.. :) 

Τη βροχή είναι ωραίο να την ακούς και να τη βλέπεις.. Σκέψου το..  

 Χαμογελώ :) 

αιώρηση..

Φούσκες..
Νερόφουσκες.. Στην αρχή φυσάς δυνατά και μετά ήρεμα.. Και να ΄τη..
Αυτό είμαστε φούσκες που αιωρούμαστε.. σε ένα κόσμο που είναι πολύ σκληρός..
Και τσουπ..να.. κάπου θα ακουμπήσαμε πάλι.. και.. ΠΑΦ! Σκάσαμε..Και δεν αιωρούμαστε πια..
Πέσαμε.. Προσγειωθήκαμε.. Απότομα. Χτυπήσαμε και πριν καν προλάβουμε να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε πονάμε πάλι. Πληγωθήκαμε. Σκάσαμε. Δεν είμαστε πια ανέμελες νερόφουσκες.

Αλλά οι υπόλοιπες συνεχίζουν την πορεία τους.. και αιωρούνται..αιωρούνται.. κι ακουμπάνε κάπου απαλά και δε σκάνε.. μέχρι να ακουμπήσουν κι αυτές κάτι αιχμηρό..

Κλείσε τα μάτια για λίγο και νιώσε αυτό.. Είσαι στη φούσκα σου, αιωρείσαι..πετάς..και βλέπεις τα πάντα από ψηλά.. είσαι ελαφρύς.. αχχ αιώρηση.

 

Φυσάς και γεμίζει.. και αιωρείται.. και κυλάει με τον αέρα και μπερδεύεται με τον καπνό και συνεχίζει να αιωρείται.. κι ακουμπάει κάτι αιχμηρό και σπάει.. 

Ξέρεις η φούσκα μου πρόσφατα δημιουργήθηκε ξανά.. Γιατί φρόντισαν πολλοί.. και την έσκασαν.. και στην προσγείωση πόνεσα πολύ. Και δεν αιωρούνταν πια.. Και ακούω ακόμα το ΠΑΦ στα αφτιά μου.. σαν ήχος από σκανδάλη.. Κι ακόμα έχω το φόβο.. Και να τώρα που υπάρχει ξανά την αγαπώ περισσότερο.. Και την έχω φτιάξει πιο παχιά αυτή τη φορά.. Για να είναι πιο ανθεκτική.. :) Και για να ακουμπάει.. και να μη σκάει τόσο εύκολα.. Αλλά ο κόσμος είνα σκληρός.. κι εμένα η φούσκα μου πολύ καινούργια για να σπάσει.. Δεν την έχω χαρεί καλά καλά.. Κι από την άλλη εγώ δεν είμαι έτοιμη να σταματήσω την αιώρηση...

Κι εσύ.. σε αυτό τον κόσμο είσαι κάτι αιχμηρό.. Η φούσκα σου είναι επικίνδυνη για τη δική μου..

Γι'αυτό αν έστω λίγο αυτό σε νοιάζει.. Μη μου τη σκάσεις.. παρακαλώ.. Την προσέχω αλλά δε φτάνει..

Κι η φούσκα μου είναι ευαίσθητη.. 

Κι εσύ είσαι κάτι αιχμηρό.. 

Και στο τέλος τέλος τι είμαστε..; Φούσκες που κινούνται στον αέρα όμορφα και γαλήνια.. Είμαστε.. strangers in the night 

  

something in my heart.. 

told me 

i must have you 

:) 

~ Stragners in the night.~ 

* Είμαστε όντως τρεις κόσμοι είπε η Χρις... εσύ σε ποιόν είσαι..;; *  

 Μία νότα ασυνεννοησίας.. μία νότα Παπακαλιάτη.. ξέρεις ;)