La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος. Η κλήση σας προωθείται. Παρακαλώ αφήστε το μήνυμά σας μετά τον ήχο και θα επικοινωνήσει αυτός μαζί σας. 

ή 

και όχι. 

(η ουσία είναι η ίδια. ο συνδρομητής λείπει. σε άλλη χώρα. παρακαλώ μην ενοχλείτε. ευχαριστώ.) 

Εκκαθάριση Vol.2

 Εκκαθάρισις : Αποπομπή ανθρώπων, καταστάσεων και πραγμάτων από ένα άτομο. Διαδικασία που                             πραγματοποιείται συνήθως σε άχρηστα για το άτομο πράγματα. 


Αυτόν τον καιρό έχω κουραστεί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Και για μία ακόμη φορά αναλογίζομαι. Υπάρχουμε για να είμαστε καλά και να ζούμε όμορφα. Κι όμως.. Τον περισσότερο καιρό... Κάθε άλλο παρά ευτυχισμένοι είμαστε.


Καθώς είμαι στη διαδικασία εκκαθάρισης μαθαίνω να κρατώ και να πετώ. Ξέρεις, θέλει πολύ καλό μάτι. Πρέπει να είσαι προσεκτικός. Κάθε τι που κρατάς αποκτά μεγάλη σημασία αυτομάτως. Κάθε πράγμα που πετάς δε γυρίζει πίσω. Η επιλογή σου οριστική.

Δε μου άρεσε ποτέ να πετάω. Αυτό το ξεκαθάρισμα πάντα ήταν κάτι που δε μου άρεσε να ζω. Είναι που ποτέ δε θέλω να διαλέξω. Δε μπορώ να διαλέξω τι θέλω να κρατήσω και τι θα ήθελα να αφήσω πίσω. Αλλά πρέπει να γίνει. Η ντουλάπα σου δε χωράει και τα δύο. Κι ούτε ο εαυτός σου χωράει πράγματα περιττά.

Αυτός ο οριστικός χαρακτήρας.
Επώδυνος. Όταν ξέρεις ότι κάτι είναι οριστικό είναι πολύ πιο δύσκολο. Όταν αιωρείται η έννοια του προσωρινού μπορείς, αν δεν είσαι έτοιμος, να αφήσεις έστω και λίγο τον εαυτό σου να ελπίζει. Το οριστικό όμως διαφέρει. Ξέρεις. Το βλέπεις. Είναι μπροστά σου. Είναι εκεί και σου λέει τέλος.

Οριστικό.
Σημαίνει μη αναστρέψιμο.
Για μένα αυτό που συμβαίνει είναι μη αναστρέψιμο. Τα συναισθήματα μου δεν έχουν άλλο χώρο διαθέσιμο. Είναι άσχημο. Μάλλον, ίσως να ακούγεται άσχημο. Λυπάμαι γι'αυτό.

Αλλά αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε περιορισμένη χωρητικότητα, τότε μάλλον το δικό μου σύστημα έχει φουλάρει και χρειάζεται άδειασμα για να τρέξει ξανά.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνομαι εκ νέου λειτουργική.
Νομίζω πώς αν κάτι σιχαίνομαι είναι η εκκίνηση μετά από την πλήρη απογοήτευση.

Σε αυτόν τον κόσμο είναι κατάρα να είσαι διαφορετικός.. 

Είπα. 

Είναι θείο δώρο. 

Μου είπε. 

Αρνούμαι να δεχτώ όλα αυτά ως φυσιολογικά. 

Ψάχνω τα θεμέλια για να χτίσω πάλι. 

Αυτή τη φορά σε πιο γερές βάσεις. 

Απογοητεύομαι. 

Και μαθαίνω. 

Ίσως με το δύσκολο τρόπο. 

Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. 

Μου αρέσει καλύτερα αυτός. 

~ Είπα την επόμενη φορά θα με αγαπώ περισσότερο, αυτή τη φορά λέω πως μάλλον χρειάζεται κι άλλο..~

Υ.Γ Λυπάμαι για την καινούργια ετικέτα μου. 

Βήμα τη φορά.

Ξύπνησα. 
Κι έφερα τον πανικό μέσα μου. 
Κι έφτασα στο 5. 
Από το 1 πήγα στο 5. 
Και το πίστεψα. 
Ότι από το 1 το επόμενο είναι το 5. 
Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αριθμητική. 
Όμως τώρα το παράκανα. 
Δε γίνεται.. 
Και υπερέβαλα μέσα μου. 
Και τίποτα δεν κέρδισα. 
Μόνο πανικό. 
Γιατί έχασα τη σειρά. 
Έχασα το μέτρημα. 
Και μπερδεύτηκα.
Κι όταν με ρώτησαν ποιο είναι μετά το 1 είπα το 5. 
Και μετά έτσι με σκούντηξε το 2. 
Και μπερδεύτηκα ξανά. 
Και με ρώτησε που το πήγα. 
Αλλά εγώ δεν ήξερα. 
Κάπου το είχα αφήσει, αλλά κανείς δεν είδε που. 
Και το 2 ήρθε. 
Για να μου μάθει ξανά να μετράω. 
Να μετράω σωστά. 
Κι έτσι θυμήθηκα.. 
Ότι μετά το 1 είναι το 2.. 
Κι ότι μεσολαβούν πολλά για να φτάσω στο 5. 
Γιατί να τα χάσω όλα αυτά.; 
Γιατί να βιαστώ να πάω στο 5..; 

Ένα βήμα τη φορά.  

Κι υπερέβαλα μέσα μου κι έφερα τον πανικό, αντί για σενα. Και μ'έμαθαν να περιμένω τα χειρότερα και πια δεν βλέπω τα καλά. Και μέσα μου ανησύχησα. Γιατί έμαθα όλοι να τα σηκώνουν όλα στον αέρα και να φεύγουν. Και μετά να μένω εγώ πίσω να μαζεύω. Μα ποιος μπορεί να μαζέψει κι άλλο χάος τόσο σύντομα.; Αλλά δες τι σκέφτηκες.. Ακόμη πριν καλά καλά προλάβεις να δεις. Σκέφτηκες το χάος που θα δημιουργήσει ένα τέλος. Ένα τέλος που σκέφτεσαι πριν καν προλάβεις να δεις την αρχή. 

Delete.

Κι είναι που να.. Κάποιες πράξεις πονάνε. Όσος καιρός κι αν περάσει. 

Κι είναι και μερικοί άνθρωποι που πληγώνουν.. είτε υπάρχουν πια είτε όχι. 

Και πάλι κάνουν πράξεις. 

Και σε πονάνε. 

Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. 

Οι άνθρωποι που θα σε πονάνε.. 

Κι είναι και αυτοί οι λίγοι 

Αυτοί 

Που το μόνο που δε θέλουν 

Είναι να σε βλέπουν να πονάς 

Και προσπαθούν πολύ γι'αυτό 

Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο λίγοι 

Και εξαιρετικά σπάνιοι 

Δε νομίζω να γνωρίζω πολλούς 

Δε νομίζω κανείς μας να γνωρίζει πολλούς 

Και είναι κι αυτοί.. που χωρίς καλά καλά να σε ξέρουν.. προσπαθούν. 

Προσπαθούν πολύ.. 

Για να μη σε βλέπουν έτσι.. 

Κι αυτό που χρειάζεται.. 

Ένα μεγάλο DELETE. 

 Σε όλους αυτούς.. 

Που με θράσος περισσό ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. 

~ Όσο κι αν δεν το θέλουμε.. όλοι έχουμε υπάρξει κομμάτι της ζωής μας.. και όλοι έχουμε υπάρξει κάτι από τους τρεις αυτούς ρόλους για κάποιον. Εγώ πόνεσα. Αλλά δεν ξεχνώ. Και αγαπώ. Και αυτό είναι και το δύσκολο. Και σβήνω όμως.. Όσους δεν έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υπάρχουν.. ~

Αποχωρώ από την αρρώστια.

Δύο πράγματα.. 

Ένα μεγάλο φτάνει σε εσάς.. ναι εσάς..! Τους ανθρώπους που τρέφεστε με αρρώστια, ψυχοπαθείς καταστάσεις, συμπλεγματικές και τη δυστυχία των άλλων. 

Κι ένα δύσκολο ερώτημα.. Γιατί να μας ελκύουν άνθρωποι άρρωστοι..; 


Αποχωρώ από την αρρώστια σας και ζω τη ζωή μου αρμονικά. Εσείς συνεχίστε να ζείτε μέσα σε αυτό. Μπορείτε να τροφοδοτήσετε απεριόριστα τους εαυτούς σας με θλίψη, μιζέρια και ένα κάρο άλλα άσχημα συναισθήματα που εσείς προκαλείτε αλλά άλλους κατηγορείτε. Αλλά εγώ αποχωρώ. Δεν τη βρίσκω με τη δυστυχία των άλλων. Αντιθέτως. Τη βρίσκω με απλά πράγματα που εσείς ποτέ δε θα γευτείτε.. Τη βρίσκω με υγεία. Με αλήθειες. Με καθαρή συνείδηση. Κι αποχωρώ. Και λυπάμαι.. Λυπάμαι για όλη αυτή την ύπαρξη αρρώστιας μέσα σας. 



~Στη δική σου παρτίδα σκάκι σίγουρα ένα πιόνι το 'σκασε. Να φοβάσαι το μίσος των ανθρώπων. Να φοβάσαι ανθρώπους που είναι έξυπνοι. Και μπορούν να καταλάβουν. Γενικά να φοβάσαι. Κάποτε έγραψα ότι είσαι η αιτία των όμορφων ετικετών στο μπλογκ μου.. ίσως να ήσουν.. αλλά το σίγουρο είναι ότι είσαι η καταστροφή αγαπημένων ανθρώπων μου..~ 



Α! και το πιο σημαντικό. Οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν ξέρουν τι είμαστε και τι δεν είμαστε..  


Κορίτσι.. συγγνώμη για όλο αυτό. Ειλικρινά συγγνώμη.. 

Κάθαρση.. 

Έτσι έχουμε μάθει..

Έχουμε μάθει στο φόβο. 
Στο φόβο να αποφασίσουμε. 
Στο φόβο των επιλογών. 
Στο φόβο να ρισκάρουμε.
Στο φόβο να δοκιμάσουμε. 

Στο φόβο. 

Μαθαίνουμε να χάνουμε..
Για να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποια στιγμή να κερδίσουμε.
Πρέπει να μοιραζόμαστε. 
Μαθαίνουμε να μην τα έχουμε όλα.  

Να μην τα θέλουμε όλα. 

Έχουμε μάθει στο φόβο. 

Και χάνουμε όλα τα υπόλοιπα. 


Εγώ λοιπόν τα θέλω όλα. Και τα παίζω όλα για όλα. Γιατί έτσι νιώθω. Και έχω τα αρχίδια να το κάνω. Και αυτό με κάνει να νιώθω όμορφη. Και να ξέρω τι είμαι.! 

Πιστή στις επιταγές της κάθε ζωγραφιάς μου.. 

Fight.. 
Παλεύω γι΄αυτό που θέλω και είμαι εκεί και το δηλώνω. 

Je ne regrette rien..
Και δε μετανιώνω για τίποτα.. πάρα μόνο για το χρόνο που είναι λίγος και θα 'θελα να έχω περισσότερο. Για να... δε λέω άλλα. 

 

και τα χρόνια περνάνε

και ό,τι τρώμε κερνάμε

δίνουμε ό,τι αποκτάμε

ώσπου κάτι τελειώνει...

και οι άνθρωποι φεύγουν

και εμείς δεν αντιδράμε

μάθαμε να ξεχνάμε

και να μένουμε μόνοι... 

(!) 

Υ.Γ Σημαντικό! Πάντα μου άρεσαν οι άνθρωποι που ξεπερνούσαν το φόβο τους. Αν εγώ ξεπερνάω το δικό μου απαιτώ το ίδιο κι απο εσένα.. Βασικά απαιτώ να υπάρχεις ή όχι και αυτό να είναι ξεκάθαρο. Απαιτώ να είσαι τόσο ειλικρινής όσο εγώ. Απαιτώ πράγματα διότι κέρδισα το δικαίωμα. 

Αυτό χρειάζομαι..

Τρεις μέρες τώρα σκέφτομαι συνέχεια...

Συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια...

Όμως κουράστηκα...

Βγήκα.. 

Πέρασα πολύ όμορφα.. 

Είχα καιρό ..

Κι είναι κρίμα.. 

Αλλά δεν πειράζει θυμήθηκα πώς είναι..! 

Γιατί άκουσα απλά τη φράση τέλος..! Σήμερα θα περάσουμε καλά!

Όχι σκέψεις.. 

Όχι περίπλοκα πράγματα..

Όχι δύσκολες καταστάσεις!

Ξέρεις έχω κουραστεί..

Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό..; 

Δυο άνθρωποι είναι μαζί για να είναι καλύτερα απ΄ότι όταν είναι μόνοι..

Είπε η Β. σήμερα το μεσημέρι που συζητούσαμε για κάποιους φίλους..

Και το χειρότερο είναι ότι μάλλον είχε δίκιο..

Γιατί να είσαι με κάποιον αφού είσαι χειρότερος άνθρωπος όταν είσαι μαζί του απ'ότι όταν είσαι μόνος;

Όσο και να θες τον άλλο γιατί να γίνεσαι χειρότερος μέρα με τη μέρα; 

Εγώ δε με αγαπώ έτσι.. 

Δε μου αρέσει αυτό που γίνομαι.. ό,τι κι αν νιώθω.. 

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..

Κάποια πράγματα είναι για να είναι εύκολα..

Να βγαίνουν εύκολα.. 

Να σε κάνουν χαρούμενο.. 

Όχι να σε ζορίζουν και για λίγα λεπτά της ημέρας να σε ευχαριστούν...

Δεν υπάρχει λόγος...

Ή μάλλον λόγος υπάρχει..

Αλλά αξίζει; 

Ευτυχώς γυρίζω στο σπιτάκι μου σε λίγο..

Φεύγω..! (και πολύ έκατσα μεταξύ μας!) 

Με κούρασε ήδη το Ηράκλειο..

Ίσως όμως το να φύγεις κυριολεκτικά δεν βοηθά..

Πρέπει να φύγεις πνευματικά..

Αυτό χρειάζομαι μάλλον.. να φύγω πνευματικά από όλους κι από όλα...

Να πάρω το χώρο μου και το χρόνο μου...

Ένα διάλειμμα 

Αυτό χρειάζομαι! 

Είναι κρίμα ξέρεις...

Και τι είναι αυτό που φταίει λοιπόν;
Μία λέξη, πολλά πράγματα κατεστραμμένα.
Άδικα.
Εγωισμός.
Είναι εκεί.
Σε κυβερνάει.
Σε κουμαντάρει.
Γιατί;
Επειδή έτσι ελέγχεις τον εαυτό σου.
Καταστρέφεις ό,τι υπάρχει για να προλάβεις..
Να προλάβεις πριν στο καταστρέψουν οι άλλοι.
Πληγώνεις για να προλάβεις...
Να προλάβεις μην σε πληγώσουν οι άλλοι.
Δε σκότωσα τίποτα...
Εσύ τα σκοτώνεις.
Δεν έδιωξα τίποτα.
Εσύ με έδιωξες.
Δεν βλέπεις τίποτα.
Ξέρεις ο εγωισμός είναι κακό πράγμα...
Σε θολώνει.
Κάνεις πράγματα που δε θες.
Και τώρα τα πληρώνεις.
Ο εγωισμός αυτό επιτάσσει.
Το 2-1.
Γιατί η ισοπαλία δε σημαίνει ισορροπία.
Αν ήμουν άλλη ξέρεις... Ήδη θα είχε έρθει το 2-2.
Αλλά εγώ είμαι πολλά περισσότερα από αυτό.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι που γίνεσαι αυτό που δε θες.
Λυπάμαι που δε μπορείς να είσαι καλά.
Αλλά μάλλον δεν το προσέχεις και πολύ.
Και ευτυχώς για σενα εγώ δεν είμαι εσύ.
Γιατί αυτό θα πονούσε.

Καταστρέφεις ό,τι ωραίο σου συμβαίνει.

Εγωισμός!

Λυπάμαι.