Στο παγκάκι στην Αριστοτέλους..

Στ. Τάττη - Ερμού - Καρόλου Ντηλ - Βασιλέως Ηρακλείου - Αριστοτέλους - Λεωφ. Νίκης - Παραλιακή - Αποθήκες - Παραλιακή - Αριστοτέλους - Μητροπόλεως - Καρόλου Ντηλ - Τσιμισκή - Αγίας Σοφίας - Ερμού - Στ. Τήττη. 

Πάντα σε εκείνο το παγκάκι στην Αριστοτέλους.. 
Στην Αριστοτέλους δεξιά, κάτω χαμηλά.. 

Και στο καταφύγιο εκεί το μυστικό.. κάτω στις αποθήκες.. 

Και μετά στην Ερμού που είναι σκοτεινά. 

 Όλοι οι δρόμοι είναι εκεί και με περιμένουν. Περιμένουν το πότε θα περάσω. Πότε θα θυμηθώ ότι τους έχω ανάγκη.. 

Και το κινητό χτύπησε. Ε και..; μόνο προβληματισμό προσφέρει σήμερα.. 

Και θυμήθηκα τη λέξη ΜΟΝΗ κι έτσι σκιάχτηκα λίγο.. 
Δεν μου είπε ποτέ κανείς το γιατί. 

Κανείς δε με έμαθε ποτέ να απαντώ σε εμένα. 
Κανείς τους δε φρόντισε να πει το πιο απλό. Και σε κάθε δυσκολία στο μυαλό μου, εγώ ξανακυλάω. 

Και κάθε φορά το ίδιο φτωχό και άσχημο συναίσθημα. 


Από μικρή φοβάμαι.. Φοβάμαι πως να.. Κάπου τριγύρω.. Θα υπάρχει κάποια πιο όμορφη, πιο έξυπνη, πιο αδύνατη, πιο χαμογελαστή, πιο ερωτεύσιμη, πιο γλυκιά, πιο... Φοβάμαι να δω τον εαυτό μου. Φοβάμαι να δω. Φοβάμαι. Και μετά βλέπω. Και αυτό που βλέπω. Είναι μονάχα φόβος. Αλλά φτάνει. 

Φαντάσου..

Φαντάσου..

Φαντάσου έναν άνθρωπο. 

Ένα απλό καθημερινό συμβατικό ανθρωπάκο. Έναν ανθρωπάκο που έχει μια συνηθισμένη έως και βαρετή ζωή. Έναν ανθρωπάκο ήσυχο, λίγο μίζερο, που αγαπά την καθημερινότητά του. Έναν ανθρωπάκο θα λέγαμε γκριζωπό.. Έναν ανθρωπάκο που κάθε μέρα ακολουθεί ένα πρόγραμμα. Κάθε μέρα υπηρετεί μια εξαιρετικά συγκεκριμένη νομοτέλεια.. Που κάθε μέρα ξυπνά την ίδια ώρα. Βάζει κάποια από τα βαρετά αλλά και όμοια ρούχα του. Κι αυτά γκρίζα είναι. Και ετοιμάζεται. Με την ίδια σειρά πάντα. Ξυπνά, πηγαίνει στο μπάνιο, φορά τους φακούς του, πηγαίνει στο δωμάτιό του ξανά, ντύνεται, ετοιμάζει τα πράγματά του, χαιδεύει το σκύλο του και φεύγει. Φορά πολλά εάν θα κάνει κρύο ή ντύνεται ελαφριά τις μέρες που έχει ζέστη. Αλλά μόνο αυτό αλλάζει. 

Και μετά βγαίνει από το σπίτι του. Πηγαίνει στο ασανσέρ. Πατάει για μία ακόμη φορά το ίδιο κουμπί. Μπαίνει μέσα, η πόρτα ασφαλείας κλείνει. Το ασανσέρ κατεβαίνει. Και φτάνει στο ισόγειο. Κοιτά δεξιά κι αριστερά. Ετοιμάζεται, ανοίγει την πόρτα της πολυκατοικίας του και βγαίνει στον έξω κόσμο. Για μία ακόμη μέρα.  

Και προχωρά κι ακολουθεί τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα, πηγαίνει στην ίδια δουλειά, βλέπει τους ίδιους ανθρώπους. Κι όταν τελειώνει τη δουλειά πάντοτε την ίδια ώρα, γυρίζει από τον ίδιο δρόμο, έχει τις ίδιες ασχολίες. Γυρίζει σπίτι του, χαιδεύει ξανά το σκύλο του, τον ταίζει, τον βγάζει βόλτα κι έπειτα γυρνά. 

Τρώει πάντα τα ίδια αποστειρωμένα φαγητά, κάθεται και βλέπει με την ίδια απάθεια σειρές κι έπειτα νυστάζει. Νυστάζει και πάει για ύπνο στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο μόνος. Στην ίδια ακριβώς θέση. 

Και στη ζωή του έρχονται άνθρωποι και φεύγουν. Αλλά κάποιοι από αυτούς έχουν μεγάλες βλέψεις. Και όχι μόνο μπαίνουν στη ζωή του αλλά θέλουν να του την αλλάξουν. Και βάζουν χρώματα στη ντουλάπα του. Και του αλλάζουν το πρόγραμμα. Κι επηρεάζουν την καθημερινότητά του. 

Όμως το κάνουν άτσαλα. Δεν τον ρωτούν, του επιβάλλουν. Φαντάσου λοιπόν αυτό... Έναν ανθρωπάκο που ξαφνικά αλλάζει η κοσμοθεωρία του. Και τον γεμίζουν χρώματα και σχήματα. 

Και η αλλαγή του αρέσει. Αλλά όχι η συγκεκριμένη. Του αρέσει που ανακάλυψε. Ανακάλυψε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Κι ότι μπορεί να ξυπνήσει άλλη ώρα. Και μπορεί να πάει αλλού το σκύλο του βόλτα. Και τα σκεπάσματά του να είναι ανακατεμένα. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. 
Έναν άνθρωπο που πάλι έρχεται να εκμεταλλευτεί την αλλαγή του. Να του την αλλάξει ξανά την κοσμοθεωρία του. Να του επιβάλλει ξανά αναζητήσεις. Και ξανά προβληματισμούς. Και να τα κάνει όλα αυτά σα σίφουνας. Και μετά τσουπ να εξαφανιστεί. Γιατί δεν το έκανε για εκείνον αλλά για τον εαυτό του. Και μόλις πήρε αυτό που ήθελε έφυγε. 

Και σκέψου το γκρίζο ανθρωπάκο που βρέθηκε ξανά στο κενό. 

Και τώρα πια φοβάται. Κι εκεί έρχεται κι άλλος άνθρωπος. Κι αυτός τίποτα δεν τον κάνει. Μόνο είναι εκεί. Είναι εκεί απλώς. Και υπάρχει και τίποτα δεν θέλει να επηρεάσει. Μόνο να μοιραστεί. Κι είναι κι αυτός ένας γκρίζος ανθρωπάκος που έχει πάθει πολλά. Αλλά από την άλλη είναι εκεί.. 

Και φαντάσου τώρα αυτό.. ότι αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.. Κι ότι όλα αυτά έχουν συμβεί σε εσένα.. 
Και φαντάσου απλώς αυτό.. 
Τι θα έκανες.. 
? 

Αφιερωμένο.

 ~ Θέλω να ζήσω αυτό που φοβάμαι.. μήπως κι από φόβο δεν προλάβω να το ζήσω..~ 

Δυσφορία.

Δυσφορία. 

Αίσθημα ελαφράς αδιαθεσίας. 

Αβολίας. 

Συναίσθημα. 

Συναίσθημα ελαφρού εκνευρισμού. 

Δυσανασχέτηση.

Πνίγομαι. 

Ρήμα. 

Πνιγμός ουσιαστικό. 

Πολύ ουσιαστικό. 

Αίσθημα αδυναμίας αναπνοής. 

Αίσθημα δυσφορίας. 

Αίσθημα έλλειψης οξυγόνου. 

Τρέχουσα κατάσταση.

Πνιγμός - Δυσφορία. 

Αναιτιολόγητη. 

Απροσδιόριστη. 

Απροσδόκητη.  

Σήμερα στην όμορφη αυτή πόλη χιόνισε. Η πρώτη μου εικόνα ήταν μια χιονισμένη σκεπή. Η πρώτη μου συνομιλία ήταν για το χιόνι. Να, εμείς οι νότιοι δεν είμαστε συνηθισμένοι.. Κι έτσι βλέπουμε χιόνι και χαιρόμαστε. Άσπρο, λαχταριστό χιόνι. Παντού. Και κρύο. Σήμερα χιόνισε εδώ.. Και ήταν μαγικά. Περπατούσες και σε έλουζαν χαριτωμένες χιονονιφάδες.. Αλλά μετά.. Μετά.. σαν κάτι να πάγωσε.. Πάγωσαν οι στιγμές μαζί με το νερό. Ψυχράνθηκε η ατμόσφαιρα.. και ξαφνικά.. άρχισε να χιονίζει μέσα μου.. Κι η ομορφιά, μου τελείωσε.. και μέσα μου κάτι πάγωσε..! Σήμερα χιόνισε εδώ..

Αλλά μάλλον χιόνισε και μέσα μου για κάποιο λόγο.. 

Από επιλογή.

Τόσες μέρες και τόσες ώρες διάβασμα που η σκέψη μου δεν υπήρχε πουθενά. Δεν υπήρχε χρόνος. Και σήμερα κάπου ανάμεσα σε κεφάλαια που βάζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες κι εξηγούν τις συμπεριφορές έκανα διάλειμμα. Αλλά από την κούραση δε μπορούσα να εκφραστώ. Ήθελα να μιλήσω και δε μπορούσα. Να πω.. και να βρω το γιατί. Γιατί εγώ βρέθηκα πνιγμένη κάποτε. Γιατί έχασα εμένα. Γιατί υποτάχθηκα σε ξένες επιταγές. Γιατί... γιατί.. γιατί..γιατί... 

Πρέπει να ζούμε καταστάσεις από επιλογή. Δεν πρέπει να βιάζουμε τα πάντα για να γίνει αυτό που θέλουμε. Δεν είναι όλα ένα παιχνίδι. Πρέπει να σεβόμαστε. Εμάς πρώτα κι έπειτα τους άλλους..! Και κάπως έτσι να δημιουργούμε από κοινού. Να μη δημιουργεί ένας.. Αλλά από κοινού. 

Να υπάρχει ένα εμείς ισότιμο.. Κι όχι ένα επιβεβλημένο από το εγω εμείς. 

Γιατί ζεις πνιγμένος..; 

Γιατί βρίσκεσαι να μη ζεις πράγματα από επιλογή.. αλλά από επιβολή. 

 ~Όταν επιτέλους κάνω πράγματα από επιλογή.. Σέβομαι και δημιουργώ. Και η πραγματικότητα παύει να είναι φορτική. Όταν οι επιλογές μας συναντήθηκαν.. κάτι όμορφο έγινε.. και τώρα ξέρω. Ό,τι κάνω τώρα.. το κάνω από επιλογή. Δεν έτυχε. Το έφτιαξα.. και τώρα το φτιάχνουμε.. α' πληθυντικό. ~ 

~ Τη χαρά δεν πρέπει να τη μνημονεύεις.. πρέπει να τη φυλάς και να την προσέχεις.. ~ 

Υ.Γ χαρά είναι να με σφίγγεις στα χέρια σου, σα να μη θες να φύγω ποτέ από εκεί.. 

Delete.

Κι είναι που να.. Κάποιες πράξεις πονάνε. Όσος καιρός κι αν περάσει. 

Κι είναι και μερικοί άνθρωποι που πληγώνουν.. είτε υπάρχουν πια είτε όχι. 

Και πάλι κάνουν πράξεις. 

Και σε πονάνε. 

Και είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι. 

Οι άνθρωποι που θα σε πονάνε.. 

Κι είναι και αυτοί οι λίγοι 

Αυτοί 

Που το μόνο που δε θέλουν 

Είναι να σε βλέπουν να πονάς 

Και προσπαθούν πολύ γι'αυτό 

Κι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακόμη πιο λίγοι 

Και εξαιρετικά σπάνιοι 

Δε νομίζω να γνωρίζω πολλούς 

Δε νομίζω κανείς μας να γνωρίζει πολλούς 

Και είναι κι αυτοί.. που χωρίς καλά καλά να σε ξέρουν.. προσπαθούν. 

Προσπαθούν πολύ.. 

Για να μη σε βλέπουν έτσι.. 

Κι αυτό που χρειάζεται.. 

Ένα μεγάλο DELETE. 

 Σε όλους αυτούς.. 

Που με θράσος περισσό ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. 

~ Όσο κι αν δεν το θέλουμε.. όλοι έχουμε υπάρξει κομμάτι της ζωής μας.. και όλοι έχουμε υπάρξει κάτι από τους τρεις αυτούς ρόλους για κάποιον. Εγώ πόνεσα. Αλλά δεν ξεχνώ. Και αγαπώ. Και αυτό είναι και το δύσκολο. Και σβήνω όμως.. Όσους δεν έχουν κερδίσει το δικαίωμα να υπάρχουν.. ~