.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 

Λείπετε όλοι.

Το παρατήρησα. 

Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 

Ακούς τα πάντα. 

Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 

Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 

Σε εκνευρίζει κι αυτή. 

Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 

Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 

Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 

Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 

Το 'χω συνδέσει με τέλος. 

Με απουσία. 

Μοναξιά. 

Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 

Δεν θέλω.

Ελπίζω. 

Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 

Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 

Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 

Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 

Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 

Φοβάμαι το τέλος. 

Πάντα. 

Και δεν ξέρω γιατί. 

Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 

Φοβάμαι ξανά. 

Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 

δε θα γραφτεί ποτέ. 

Ματαιότης.
Αίσθημα κενού γύρω από το εγώ σου. 
Ξέχασα. 
Θυμήθηκα. 

Η δυστυχία φέρνει δυστυχία. 
Η μιζέρια, μιζέρια. 
Και η ευτυχία;
Ποτέ της τίποτα.  
Είναι αρκετή και μόνη, 
σα να σου λεει

Αγαπώ. 
Γεμίζω γραμμές. 
Αδιάφορες.
Πάντοτε τους ήτανε φτωχές. 
Ούτε εγώ πλούτισα ποτέ. 
Κι ας ένιωσα. 

Φτωχή δεν ήμουν όμως και ποτέ. 
Είχα εσένα. 
Κι ας μην έχω τα πλούτη.

Κι αφού δεν ήρθε τίποτα. 
Κράτησα την ευτυχία. 
Πάντα ευάλωτη. 
Πώς να την προσέξεις;  

Κι αφού δε γέμισε το κενό εκείνο, 
να λες πάλι καλά... 
δε γέμισες μιζέρια. 

 

you're my playground love. 

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  

όλο ξεχνώ.

Δεν ξέρω ποιο είναι το πρόβλημα. 
Μάλλον το πρόβλημα είναι.. 
ότι δε βρίσκω πρόβλημα.



Κι η λύση αυτού; 



Μάλλον δεν υπάρχει. 

                                                                            
                                                                                                                    :) 

για δες.. έξω φυσάει.

Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~

Στην αγκαλιά σου.

It feels like home. 

που λένε και στα εγγλέζικα 

ο άνθρωπος ακροβάτης

Νιώθω αυτό.

Νιώθω σα να υπάρχουν στον κόσμο ετούτο 

κάποιοι άνθρωποι

που είναι ακροβάτες. 

Κάποιοι είναι γενναίοι. 

Αγέροχα ακροβατούν. 

Ατάραχοι. 

Δεν πέφτουν. 

Ισορροπούν. 

Κι αν πέσουν,

ποτέ δεν πονούν..

Μονάχα γελούν. 

Υπάρχουν κι οι άλλοι.. 

Άλλοι άνθρωποι ακροβάτες..

Ξέρεις αυτοί.. 

είναι ευάλωτοι. 

Χάνουν εύκολα την ισορροπία τους. 

Μετά βίας ισορροπούν. 

Αν τους σπρώξεις.. 

μπορεί και να σκοτωθούν. 

Αν τους αγαπήσεις.. 

ίσως και να μάθουν να ισορροπούν. 

Είναι ιδιαίτεροι. 

Μοναδικοί. 

Γνώρισα κι εγώ κάποτε έναν άνθρωπο ακροβάτη.

Ήταν πολύ όμορφος ξέρεις. 

Τον ερωτεύτηκα αμέσως.

Με γοήτεψε αμέσως. 

Με κέρδισε.  

Xωρίς δεύτερη σκέψη. 

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου