Λέξη από άλφα, θηλυκού γένους, 10 γράμματα, στο κεφάλι όλων σας, όλων μας. 

να τη χαιρόμαστε. 

Το ονομάζω φθινόπωρο.

Ψάχνω να βρω τι μου θυμίζει η εποχή που ζούμε. 

Έχει μερικά πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που κάτι μου φέρνουν στο νου. 

Η εποχή μας.. 

Θα τη χαρακτήριζα καφετί. 

Άκρως ενδιάμεση. 

Μεταβατική. 

Ο καιρός της εξίσου περίεργος. 

Βροχερός. 

Μα ο μήνας δεν ταιριάζει σε αυτό. 

Ζούμε μια παρατεταμένη μεταβατική περίοδο. 

Αυτό θαρρώ.  

Η επιστροφή στο σπίτι μου πάντα το ίδιο γλυκιά .. το ίδιο ζεστή.. το μελινόσπιτο το καταφύγιο μου.. μου έλειψες :) 

σατισφαξιον φιλς λαικ ντισταντ μεμορι.



Παρερμηνεία.

Μεταφράζω κάποιες κινήσεις σαν εξιλέωση. 

Άλλες πάλι δε μπορώ να τις ερμηνεύσω.

Ζω στον κόσμο που μάλλον είναι πολύ διαφορετικός από πολλούς άλλους.

Κι έτσι, πολλά δεν καταλαβαίνω.

Αναμένω το αύριο.

Πώς θα ΄ναι άραγε η αυριανή ημέρα;

Ζω για το σήμερα;

Ή ξεχνιέμαι περιμένοντας το αύριο..;

Καθορίζω αυτά που μπορώ.

Ξεγελιέμαι, σα να ΄χω τον έλεγχο.

Γελάω.

Ίσως και να κλαίω.

Σίγουρα κλαίω.

Στην τελική..

Ίσως να φταίει και η μετάφραση.



 

Οι κρίσεις πανικού μου Vol. έχω χάσει το μέτρημα.

Το σπίτι μου εδώ στην Κρήτη το φοβάμαι.
Να, κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα νιώθω ανακρίνομαι.
Ξέρετε, ναι άλλαξα.
Όμως σε όλα τα άλλα είμαι η ίδια.
Δείτε με.
Σας φωνάζω πως είμαι αυτή που ξέρετε.

Δεν το βλέπετε.

Εγώ όμως εδώ μέσα φοβάμαι.
Φοβάμαι το ότι δε λέτε τίποτα.
Φοβάμαι το ότι κάνετε σα να μη συνέβη τίποτα.
Φοβάμαι που δεν ξέρω αν το αποδέχεστε.

Φοβάμαι να είμαι αυτό που είμαι.

Εδώ μέσα ξέρετε είναι πιο δύσκολο.

Θα περάσει.
Πιστεύω.
Όλα περνάνε.

 

 

 

~ ..οι άντρες περνούν μαμά.. ~

 

*ανευ όρων αποδοχή* 

 

 



~ Όλη η μαγεία εκεί είναι.. στα πράγματα που δε μπορούμε να ερμηνεύσουμε. Στα πράγματα που απ'όπου κι αν τα πιάσει ο άνθρωπος δεν μπορεί να βρει την απαρχή τους και να τα εξηγήσει. Εκεί στα έγκατα της ανερμήνευτης διαφορετικότητας. που η φύση της μένει σκοτεινή. η ύπαρξη της ανεξήγητη. και η διαιώνισή της αναγκαία κι επιτακτική.~ 



Στην απαρχή της πιο όμορφης διαφορετικότητας. εκεί θα σε περιμένω..

λίγα λόγια για το χθες.

είδα  εσένα. κάπου στο πλήθος ήσουν. με το που μπήκες έπεσες πάνω μου. έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι. ναι σε σκέφτηκα. δε θα πω ψέματα σε σκέφτηκα. πάντα το ακούγαμε κι είχες το ίδιο χαμόγελο. θυμάμαι να έρχεσαι σπίτι να αράζουμε και να το βάζεις στο repeat. και λίγο μου έλειψες. αλλά μετά πάγωσα. και μετά.. σα να ήσουν στο μυαλό. εμφανίστηκες μπροστά μου. σκάλωσα. είχα να σε δω από τότε. η κακή μνήμη νίκησε. 

ζορίζομαι. κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό ζορίζομαι. 

και τέλος, εσύ. το μεγάλο εσύ. το κυρίαρχο εσύ. γίναμε δυο γνωστές. αου. αηδία. λέμε ένα τυπικό γεια. δε γίνεται. είναι σα να είσαι η κάθε τελευταία. δεν είσαι. κάθε φορά απλώς θέλω να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά. φοβάμαι. πάντα φοβάμαι. πείθω τον εαυτό μου. δεν έχεις φύγει λέω. αποκλείεται. λείπεις κυνηγέ. 

ζορίζομαι ξανά. αλλά ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει κάτι άλλο; δε μπορείς. μου λείπεις. το ξεχνάω. ρωτάω τη χρι αν θα είναι πάντα έτσι. μου λέει ότι είναι νωρίς ακόμη. κι έτσι να, κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη. αλλά φοβάμαι μήπως το νωρίς ακόμη δεν προλάβει το αργά. τότε που θα 'ναι αργά. δε θέλω. 

και κάνω τον κύκλο και καταλήγω σε εσένα πάλι. για να γελάσει λίγο πάλι το χειλάκι μου. αιωρούμαστε στην ατμόσφαιρα σαν κάτι.. ίσως γίνουμε κάτι. ίσως και τίποτα. ίσως και πολλά. ίσως και λίγα. 

θα το χαρακτηρίσω ανοιχτούς λογαριασμούς και θα το αφήσω εκεί. όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν.