Εις μνήμην.

Στην παρέα μου γενικά το κάνουμε αυτό.. 
Ιεροτελεστίες. 
Είτε είναι χαρά, είτε πρόκειται για λύπη. 
Θα το ζήσουμε. 
Έτσι λαουντ. 

Πιο πολύ απ'όλα όμως αγαπάμε τα μνημόσυνα. 
Είναι άλλωστε και πιο συχνά. 
Μετράμε τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. 
Τους αναπολούμε.. 
Τους μνημονεύουμε..
Και αναρωτιόμαστε.. 

Πού πήγαν άραγε όλοι αυτοί..;
Μάλλον είναι πολλοί. 
Πού βρίσκονται τώρα..; 

Αν οι ζωές μας ήταν ένας χάρτης, 
πολλά σημεία θα είχαν μείνει κενά. 

Έτσι κάνουν πολλοί άνθρωποι από τη ζωή μας. 
Εξαφανίζονται από το χάρτη. 

Έτσι απλά. 

Κι εμείς κάθε χρόνο στα ίδια, 
βρισκόμαστε να κάνουμε όλο και πιο πολλά
μνημόσυνα. 

Είπα χαριτολογώντας όμως και βαθιά πληγωμένη,

ας ανάψουμε άλλο ένα κερί 

για όλους αυτούς που αποφάσισαν,

έτσι απλά,

να μας εγκαταλείψουν.

La la la la, la la la lee

Είπε η σοφή κούτσι για κάποιους...

Το έζησαν, το τράβηξαν, το βίασαν, το πάτησαν, το πέθαναν, το σκότωσαν, το ξαναβίασαν. 

Έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αυτό καταλαβαίνω.
Τα σκοτώνουμε όλα. 
Μάλλον είναι πιο εύκολο, 
να τα διαχειρίζεσαι νεκρά.. 

Παρά ζωντανά. 

Τα ζωντανά έχουν ανάγκες 
άλλωστε. 

Λένε πως όταν χτυπάς κάπου σοβαρά δεν το καταλαβαίνεις αμέσως. 
Ο οργανισμός σου σε προστατεύει από αυτό το κακό. 
Σε φροντίζει και σε κρατά σε άγνοια για να μην υποφέρεις.
"Είσαι ακόμη ζεστή... για αυτό δεν πονάς" 

Έτσι μοιάζουν αυτές οι μέρες. 
Σα να είμαι ζεστή και ο οργανισμός μου να φροντίζει, 
να μην προλάβω να καταλάβω το μέγεθος της κατάστασης.
Να μην επικοινωνήσω με το συναίσθημα. 
Να τα καταφέρω. 

"Όταν κρυώσει θα έχετε κάποιες ενοχλήσεις, όπως είναι λογικό... αλλά μετά από κάποιες μέρες θα αισθανθείτε καλύτερα.. θα δείτε. Απλώς κάντε λίγη υπομονή" 

need someone to numb the pain 

Όταν θα "χάνεις" το μυαλό σου.

Στάθηκα λίγο. 
Είμαι παρατηρητής. 
Του προσωπικού μου χάους. 

Έχασα τα λογικά μου σήμερα. 
Έχω ξεχάσει... 
Να αναπνέω. 

Προσπαθώ. 
Να μαζέψω.. 
το κεφάλι μου. 

Χάνομαι. 
Αραιά και που. 
Χάνω τον εαυτό μου. 

Σα να μπερδεύομαι. 
Μέσα στη δύνη
των πολλαπλών συμπλεγμάτων 
και των ανασφαλειών. 

Πάντα φοβάμαι. 
Να και κάτι που ποτέ δεν ξέχασα. 

Με σκούντηξα. 
Μου υπενθύμισα. 
Να κάνω ένα τσιγάρο. 
Έβαλα και ένα ποτήρι κρασί. 

Μέτρησα μέχρι το τρία. 
Πήρα μια βαθιά ανάσα.. 
και φύσηξα. 

Να φύγει από μέσα μου 
το χάος. 

~ σε σκέφτομαι ~
      (συνέχεια)

Κοκτειλ θα σε κάνω με παγάκια.

Το ζήτημα και το ζητούμενο πάντα ένα. 
Μία φράση ηχεί στα αφτιά μου. 

~ Να πηγαίνεις εκεί που σ'αγαπάνε ~ 

η αλήθεια μου.

Από μικρή μου συμβαίνει αυτό.. 
Όταν κάθομαι στο τραπέζι με άλλους
αγχώνομαι. 
Τρώω πολύ αργά ξέρεις. 
Οπότε αγχώνομαι. 
Θέλω να προλάβω.
Να προλάβω να δοκιμάσω από όλα. 

Κι έτσι άρχισα να τα βάζω στο πιάτο μου. 
Οπότε και ήξερα ότι εφόσον είναι εκεί, 
υπάρχει η ασφάλεια. 
Θα προλάβω. 

~ να χορτάσω ~ 

Το ίδιο παθαίνω και με τους ανθρώπους. 
Νιώθω ακριβώς αυτό. 
Ότι δε θα προλάβω. 
Και το πάω αργά. 
Και περιμένω το ξανά. 
Και όλο κάτι γίνεται. 

Θέλω κάποια φορά να προλάβω. 
Να προλάβω να χορτάσω τους ανθρώπους. 
Πριν μεσολαβήσει η σκέψη.. 
και αυτοί εξαφανιστούν.

New year's shit

Μίζερη, κατεστραμμένη

Καταθλιπτική.

Μα αυτή είναι και η γοητεία σου. 

~Μπουμ~