Κι έρχονται ξανά εκείνες οι αναθεματισμένες στιγμές.. 
Εκείνες.. Της ανασφάλειας. Που ψάχνεις κάπου να πιαστείς. Ψάχνεις να ακούσεις. Οι πράξεις δε σου φτάνουν. Κι εσύ πάλι ψάχνεις. Μία επιβεβαίωση.. Μία επιβεβαίωση ότι δεν είσαι τρελός. Μία επιβεβαίωση ότι όλα αυτά που συμβαίνουν όντως υπάρχουν. Ενδείξεις. Λόγια. Λόγια άσκοπα ενώ εσύ βλέπεις. Βλέπεις τι υπάρχει. Το αναγνωρίζεις. Το νιώθεις. Κι από την άλλη.. Τόσες φορές έχεις καεί.. που χρειάζεσαι κάθε φορά όλο και περισσότερες ενδείξεις. Ενώ αυτές που σου δίνονται είναι ήδη αρκετές. Ανασφάλεια. Σου κάνουν κακό.. και μετά όλοι μπαίνουν στο ίδιο σακί. Άδικο για τους επόμενους να έχεις προκαλέσει τόσο κακό. Και πάλι σκέψη... Δε μου αρέσει να με κερδίζει η ανασφάλεια μου. Δε χρειάζεται τόση σκέψη.. Δε χρειάζεται τόσος φόβος. Μικρά κι απλά βήματα. Και σιγά σιγά κερδίζεις. Αυτό που σου αξίζει.. Πάντα εκεί να είναι η σκέψη σου. Λίγο λίγο κάθε μέρα. Κι όλα γίνονται. Αλλά λίγο λίγο.. Δε χρειάζεται υπερβολή. Κι ο χρόνος είναι εκεί. Δε φεύγει.. Και πάντα θα έχουμε όσο κερδίσουμε. Επομένως.. εμείς το καθορίζουμε.. 

Μ'έκανες να φοβάμαι ότι φαντάζομαι πράγματα.. Είναι άδικο.. Ενώ εσύ δεν είχες τίποτα κι έλεγες ότι μπορείς να δώσεις τα πάντα, εγώ να φοβάμαι ότι φαντάζομαι. Γιατί τώρα υπάρχουν άλλοι, που μάλλον έχουν να δώσουν.. κι εγώ νιώθω ότι φαντάζομαι.. ενώ είναι εκεί. Κι είναι κρίμα κι αυτοί να φοβούνται επειδή υπάρχουν πολλοί "εσύ" που μας φτιάχνετε, μας αλλάζετε, μας κυλάτε, μας σκορπάτε, μας χρησιμοποιείται, μας αναλώνετε, μας ρουφάτε, μας τάζετε, μας παίρνετε στα χέρια σας.. και στο τέλος.. μας πετάτε. 

~ Όσο καλύτερα τα πας με τον εαυτό σου, τόσο καλύτερα τα πας και με τους γύρω σου.. ~ 

Αλλάζω και μαθαίνω.. Και πια ξέρω. Και μεγαλώνω. Ότι θες από τον άλλο οφείλεις να το κερδίζεις. Όχι να το καταπιέζεις για να γίνει.. Μαθαίνεις εντέχνως να παίρνεις αυτό που ζητάς χωρίς να τον πνίγεις. Μαθαίνω πώς είναι πολλά πράγματα.. Μαθαίνω πως είναι να στέλνω μηνύματα όλη μέρα χωρίς να με ενοχλεί.. αντιθέτως να με ευχαριστεί.. Με μαθαίνουν. Με μαθαίνουν πως ότι θέλω μπορεί να γίνει. Κι ότι θέλουν μπορώ να το δώσω απλά κι εύκολα. Και νιώθω ήρεμη και είμαι καλά. Γιατί μαθαίνω να είμαι ο εαυτός μου σε συνάρτηση με άλλους. Και αγαπώ τους πάντες πιο ουσιαστικά, πιο βαθιά και με την πιο μεγάλη ειλικρίνεια..! Και είναι όμορφο αυτό. Γιατί η αγάπη μου φτάνει για όλους.. κι εγώ ποτέ δεν το περίμενα. Γιατί είχα μάθει να πιστεύω ότι είμαι ανεπαρκής.. κι όμως δεν είμαι..! Κάθε άλλο.. 

*Αυτό το άρωμα με σκοτώνει. Κι όχι επειδή θυμίζει εσένα και αυτό μου λείπει. Αλλά με σκοτώνει γιατί το μυρίζεις και μένει για ώρα. Κι επιβάλει κι αυτό την παρουσία του όπως έκανες κι εσυ. Χωρίς κανένα δικαίωμα. Αυθαίρετα.! Δε μου αρέσει η αυθαιρεσία. 

** Με αυτό που έκανες χθες έλιωσα..! να ξέρεις.. Απλά έλιωσα.. 
Εμένα αυτά τα χαζά σου μου αρέσουν ^^  


Αυτά. Καλημέρα μας..! 

Στάση Αγίας Σοφίας.

Πάτησα πάλι το κουμπί κι είμαι ήδη εδώ. Είμαι ξανά εδώ. Είμαι εκεί που νιώθω ότι πρέπει να είμαι. Φόρτωσα πάλι το βιός μου και να 'μαι. Βαλίτσα - Ερνεστάκος -Εγώ. Κι έφτασα. Και μετά από τόσες ώρες είμαι εδώ..! Και νιώθω για μία ακόμη φορά ήσυχη.. Είμαι σπίτι μου. Και φόρτωσα και ξεφόρτωσα. Και ταξίδεψα. Κι ακούστηκε "επόμενη στάση αγίας σοφίας". Κι εγώ έπρεπε να πατήσω το κουμπί. Έπρεπε να κατέβω. Κάθε φορά χαίρομαι σε αυτό το ακουσμα..! 
Και κατέβηκα. Και ξεφόρτωσα για τελευταία φορά. Κι έβγαλα τα κλειδιά. Κι ήμουν εκεί. Μπροστά στην πόρτα. Κι ανέβηκα επτά ορόφους σκεπτόμενη μόνο το σπίτι μου. Κι η πόρτα άνοιξε. Και τα πράγματα μπήκαν. Με το δεξί, με το δεξί..! Έχουμε καινούργια χρονιά. Για να δούμε τι θα μας φέρει σπιτάκι μου.. Για να δούμε..  


Περιμένοντας.. Μη νομίζεις ότι θα σε ξεχάσω.. Περιμένω.. Περιμένω την άλλη Δευτέρα. 

~Για να θυμάμαι τη μέρα εκείνη που ένιωσα τι θα πει γιολο. ~ 

 

:)  

Εγώ αυτή τη μέρα την αγάπησα..

Γιατί κάθε δύσκολη μέρα..

Φέρνει ένα αξέχαστο βράδυ.. 

! 

Υ.Γ  Τέσσερις τυχαίοι άνθρωποι, σε τυχαία μέρη, με τυχαίους προορισμούς, σε ένα τυχαίο βράδυ. Τα τυχαία είναι και τα καλύτερα.. σε αγαπώ Σ..! κι όλα θα τα περάσουμε μαζί..! :) 

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Κι αυτές να σου χορεύω.
Στις λέξεις σου να ανάβω και να σβήνω.
Στην ύπαρξή σου να μεθώ.
Και ένα όνειρο ν'αναζητώ.
Μονάχα αυτό.

Στις λέξεις σου να χάνομαι.
Να χώνομαι.
Να κρύβομαι.
Να αδειάζω.
Και να χύνομαι.

Σε λέξεις που γνωρίζω.
Σε σκέψεις που ορίζω.
Σε ανθρώπους που χωρίζω.

Σε όλα αυτά.

Σε όλα αυτά που βρίσκεις σ'ενα μεγάλο όνειρο.
Σ'ένα μεγάλο έρωτα.

~ Φαντάσου κορμιά γυμνά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη. Σα μαγικά. Φαντάσου να γίνουμε ένα καινούργιο εμείς. Φαντάσου να γίνει επιτέλους το κλικ. Φαντάσου να φύγει το μυστήριο.. Φαντάσου να γίνεις δική μου κι εγώ δική σου. Φαντάσου κορμιά πασπαλισμένα με χρυσόσκονη.~

 

That the nights were mainly made for saying things that you can't say tomorrow day..

 

 

Αυτό νιώθω.

Σήμερα όλη μέρα νιώθω αυτό.

Όχι επακριβώς.

Θα ήταν άδικο να νιώθω ακριβώς έτσι.

Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου..

Θα ήταν άδικο για πολλούς λόγους.

Θα ήταν άδικο για τον κόπο μου.

Έχω κάνει τόσο κόπο για να είμαι καλά.

Που ναι πλεον δεν τον χαραμίζω,

για ένα σου δάκρυ.

Ούτε καν για πολλά.

Λυπάμαι που το λέω.

Αλλά δε γίνεται.

Δε μπορώ να παθαίνω θύμιση.

Δε θέλω.

Μου αρέσουν άλλα πράγματα πια.

Και μου πήρε καιρό να μου αρέσουν άλλα πράγματα, άλλοι άνθρωποι..

Να μου αρέσω εγώ.

Όπως είμαι.

Κι όχι όπως ήθελες να είμαι.

Κι είναι άδικο.

 

Οπότε όχι..

Για μενα δεν ισχύει το crawling back to you.

Όχι πια.

Δεν ισχύει.

Γιατί πάει.

Χάθηκε.

Το έχασες.

Με έχασες.

Χάθηκα.

 

 

 









 

 

 

 

Κι από την άλλη πλευρά..

Κυριολεκτικά..

Αλλά και μεταφορικά..

Μια αναστάτωση επικρατεί.

Καλή και κακή.

Την καλή θέλω να την κρατήσω.

Να, είναι αυτή που βλέπεις κάποιον και ταράζεσαι.

Και σου αρέσει.

Και σκέφτεσαι τι να πεις, πώς να το πεις.

Να επικοινωνήσεις την αρεσκεία σου.

Να επικοινωνήσεις τη ζωή σου.

Εν συντομία.

Αυτή την αναστάτωση τη θέλω.

Μου αρέσει.

Μου αρέσεις θαρρώ.

Αλλά είναι και η κακή αναστάτωση.

Περίεργα όνειρα.

Πολλά όνειρα.

Δε μου αρέσει να βλέπω όνειρα..

Δε μου αρέσει να τα θυμάμαι δηλαδή..

Δεν το θέλω αυτό.

Γιατί όμως τόση ένταση και τόσα όνειρα;

Τι συνέβη;

Τι προέκυψε;

Θαυμάζω όμως τις αντιδράσεις αυτές..

Τις ανώτερες.

Τις ξεκάθαρες.

Η αλλαγή είναι καλό πράγμα,

όταν γίνεται προς το καλύτερο..

 

Κι επικρατεί..

I've dreamt about you nearly every night this week

How many secrets can you keep?
Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow and I play it on repeat

Until I fall asleep..

I don't know if you feel the same as I do..

 

 

 

Να κι ο απολογισμός μου..

Σκέφτομαι...
Είχα σκοπό να ξεκινήσω να γράψω πιο τυπικά.
Ήταν περίεργη η πρώτη μέρα του χρόνου μου.. Όμορφα περίεργη.. Ξεκίνησε με πολύ αλκοόλ, με χορό, διασκέδαση, ανθρώπους που αγαπώ.. Είχε πισωγυρίσματα, γέλια κλάματα, αγάπη, φροντίδα, θύμιση, αλλαγή. Είχε εμένα.. την αληθινή και πιο γνήσια έκδοση μου που έχει υπάρξει ποτέ. Είχε σωστές αντιδράσεις. Μία δόση επιπολαιότητας και αυθορμητισμού, που δε λέω, χρειάζεται. Δεν είχε ένα έντονο εσύ. Ωστόσο δεν είναι ότι δεν υπήρχε στο μυαλό μου μια έντονη παρουσία..
 
Η συνέχεια είχε ύπνο.. Και όταν κοιμάσαι σκέφτεσαι.. Σκέφτεσαι πολύ..
Και είναι η στιγμή που οι πληροφορίες κατασταλάζουν.

Και ξυπνάς.. κι είναι ακόμη η πρώτη μέρα του χρόνου.. και κάποια στιγμή..
Κάνεις τον απολογισμό σου της χρονιάς που πέρασε.. (!)

Και κάπου εδώ η σκέψη πύκνωσε..

Η χρονιά που έφυγε ξεκίνησε χωρίς διάθεση. Ξεκίνησε με μια μεγάλη βλακεία. Συνεχίστηκε με πολύ πείσμα χωρίς λόγο. Πλήγωσε ανθρώπους πολύ. Άφησε πίσω ένα μεγάλο έρωτα χρόνων.. Χάλασε μια φιλία. Δημιούργησε μια νέου είδους σχέση. Οδήγησε στην αλλαγή. Στη συνειδητοποίηση. Είχε πολύ ψυχοθεραπεία. Πολλές δυσκολίες. Μια καινούργια πτυχή του εαυτού προς διαχείρηση. Μεγάλους καυγάδες. Ανθρώπους φαντάσματα. Ένα κακό ερωτικό τρίγωνο. Έλλειψη κατανόησης. Κρίσεις πανικού. Ξανά τσακωμούς. Μία γενική αποστασιοποίηση. Ένα μεγάλο χωρισμό. Πολύ θλίψη. Εκτόνωση συναισθημάτων. Εύρεση αλήθειας. Εξισσορόπηση σχέσεων. Πολλή αγάπη σίγουρα. Μεγάλες αποκαλύψεις. Την επανένωση μιας οικογένειας. Απογοήτευση. Προδοσία. Απουσία. Επανεύρεση.

Το '13 ήταν μια πλούσια χρονιά. Κακά πλούσια κατά κύριο λόγο.

Ήταν αυτό που λέμε μία δύσκολη χρονιά.
Ωστόσο πάντα μια δύσκολη χρονιά έχει και τα θετικά της.

Μέσα από αυτό, λοιπόν, το χρόνο.. βγήκα άλλη. Με γνώρισα, με έμαθα, με αγάπησα, με αποδέχτηκα.

Κι είναι άδικο μόνο για ένα λόγο να χαίρομαι τόσο πολύ που έφυγε..
Αλλά από την άλλη δε χορταίνω να το ακούω.

Γιατί ναι..!
Το πούστικο το '13 επιτέλους έφυγε.. και μαζί έφυγαν κι ένα σωρό κακά πράγματα.
Και αυτό είναι άδικοα για τα καλά πράγματα που έφυγαν επίσης.
Αλλά χαίρομαι τόσο πολύ.
Και ναι..
Είναι παρελθόν..

Και πλέον έχουμε '14.. :)
Κι εγώ ξεκινάω με άλλους όρους.

Και είμαι καλά.

Διότι έμαθα.