13.3

είναι απίστευτο.ναι είναι.κάθε φορά.κάθε φορά το ίδιο.κάνεις έρωτα στο μυαλό μου. 

Ίσως η έμπνευση μου να έχει εξαφανιστεί. Ίσως πάλι να φταίει που νιώθω ότι όλοι εσείς με αδειάσατε. Ίσως να φταίει που είμαι ανοιχτοχέρα. Σας τα έδωσα όλα χωρίς να περιμένω από εσάς τίποτα. Δεν περίμενα. Ήμουν σίγουρη ότι έστω θα ανταποδίδατε με την ύπαρξη σας. Μου αρκούσε. 

Αλλά τίποτα. Με είδατε, μετά πήρατε και τέλος φύγατε. Νιώθω άδεια. Ίσως πάλι είναι που δεν έχω νέα ερεθίσματα. Αλλά δε θέλω να γράψω τίποτα άλλο για παλιά. Το παλιά είναι παλιά. Γιατί να κάθομαι να το μνημονεύω..; Είναι καιρός να φτιάξω το μετά. 

Κι όλο κακά συναισθήματα με τριγυρίζουν.. τόσο κακά.. τόσο άσχημα.

- Δεν είσαι μόνη. 
- Ναι, αλλά πάλι μόνη μου κάθομαι. 

1 χρόνος και 9 μέρες..

Αναλογίζομαι.. 
Το πιο δύσκολο πράγμα που μου έχει συμβεί τον τελευταίο χρόνο. 
Και καταλήγω.. 

Ένα χρόνο και εννιά μέρες μετά.. 

Θυμάμαι το βράδυ εκείνο. 

Και συνειδητοποιώ.. 
Πως το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει έως τώρα είναι να μάθω να ζω χωρίς εσένα. 

Ίσως ακούγεται μελό. 

Αλλά έτσι είναι. 

Overdose 

Καπνίζω drum καφέ..

φεύγω, γυρίζω, φεύγω γυρίζω, φεύγω.. 

κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου. 

κυνηγάω την ουρά μου. 

ιστορία που κρατάει χρόνια. 

κανένας ποτέ δεν το κατάφερε. 

μα εγώ συνεχίζω.. 

μάλλον δεν έχω κάτι άλλο. 

και καταλήγω κάπως έτσι.. 

να κυνηγάω την ουρά μου. 

και πού και πού εμφανίζεσαι. 

και τότε κυνηγάω εσένα για λίγο. 

έτσι για αλλαγή. 

το αποτέλεσμα.. 

πάντα το ίδιο. 

τι κυνηγάω εσένα..

τι την ουρά μου.. 

το αποτέλεσμα μένει το ίδιο. 

όμως εμένα μ'αρέσει που αλλάζω πού και πού ρότα.. 


Υ.Γ αν και πάντα σιχαινόμουν το κυνηγητό.. μιας και τρέχω αρκετά αργά.. είναι που δε μπορώ τελικά να κάνω και αλλιώς. και κάθομαι και καπνίζω. αυτή τη φορά ντραμ κκαφέ. γιατί είναι ελαφρύς. και τα πνευμόνια μου θα αντέξουν το τρέξιμο..  

Athens Voice.

Διάβασα (σε τοίχους)

Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους. 

Σκέφτηκα.. να.. όντως σε αυτήν την πόλη οι μπάτσοι είναι παντού. Τόσο τρομοκρατικό. Τόσο άσχημο. Σα να πρόκειται ανά πάσα στιγμή κάτι κακό να συμβεί. Γι'αυτό.. Σε τρομάζουν καλά. 

Και μετά αναλογίστηκα τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που επικαλείται ο γλυκός αναρχικός γκραφιτάς. Αυτόν τον έρωτα που θα μας κάνει αόρατους κι έτσι θα γλιτώσουμε από τον πανικό αυτής της πόλης. Ή και από τον πανικό γενικότερα.  

Μετά διάβασα ότι.. 

Δε χρειάζεται να γαμάς ανθρώπους για να επιβιώσεις.  

Χαμογέλασα με λίγη ειρωνεία να κυριαρχεί στο μυαλό μου. Αν όλα όσα μας συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή είναι όντως πραγματικότητα, (μιας κι ενός είδους άρνηση με διακατέχει κυρίως λόγω αδυναμίας συνειδητοποίησης των γεγονότων που τρέχουν.), τότε αυτή η φράση είναι η πιο ακριβής περιγραφή. Απανταχού άνθρωποι ακούστε αυτό και σας παρακαλώ ακολουθήστε το..! Μη μας γαμάτε άλλο κι ας δείχνουμε ότι αντέχουμε. Γίνεται κι αλλιώς. 

Και το αστειάκι της τύχης ολοκληρώθηκε όταν διάβασα αυτό.. 

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει. 

Αν αυτό που μας τρώει είναι μια μεγάλη ανασφάλεια, τότε σε αυτό το γύρο του παιχνιδιού έφαγε καλά.. Ας πάρουμε τα μέτρα μας λοιπόν όλοι.. διότι το παιχνίδι έχει πολύ ακόμη. 

~Στο μυαλό μου η πρώτη λέξη που έρχεται είναι ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.. όμως δε συνηθίζω να τα παρατάω..~