ισχαδόπωλις

Κι είναι που πάλι είστε σαν οικογένεια. Κι ενώ με θυμώνεται, με ξενερώνετε, από την άλλη σας αγαπώ παθολογικά. Και καθώς καθόμαστε γύρω από το τραπέζι της κουζίνας και λέμε τα ποιηματάκια μας, εδώ δημιουργώ τις οικογενειακές μου αναμνήσεις. Κι ενώ πολλές φορές πνίγομαι και θέλω να ξεφύγω... Ένα κομμάτι μου είναι τόσο δικό σας που με κρατάει γερά καρφωμένη εδώ. Καθώς επιδέξια έχετε κλέψει ενα κομμάτι μου κι έχετε γίνει εσείς αυτό που έλειπε. Είναι περίεργο. Αλλά είστε σαν οικογένεια για μένα. Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο αυτό είναι. Αλλά και πόσο όμορφο. Και η ένωση επίπονη, παρεξηγήσιμη αλλά αναπόφευκτη. Και η αγάπη μεγάλη. Κι ενώ θέλω να φύγω.. (ναι θέλω..! εδώ δε νιώθω άνετα.) Από την άλλη σας χρειάζομαι.. Χρειάζομαι τη δόση μου. Γιατί θα διασκορπιστούμε πάλι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.. όμως θα ξανάρθει πάλι ο καιρός.. και θα οδηγηθούμε πάλι να καθόμαστε οι ίδιοι άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι... ενώνοντας τις ζωές μας καθώς λέμε τα νέα μας. Και αναπληρώνοντας το κενό στη σύνδεση.

Και ναι είναι λογικό. Οι μεγάλες οικογένειες έχουν μεγάλα προβλήματα.

Αλλά σίγουρα έχουν και μεγαλύτερη αγάπη..
Καληνύχτα σας..
Με αγάπη.

:)

~ Γυναίκα που πουλάει σύκα ~


 

Ειν΄οι κακές συνήθειες..

Σκέφτομαι και γράφω. Όπως λέγαμε και στο δημοτικό. Αλλά γράφω ενώ παράλληλα σκέφτομαι. Σκέφτομαι τις φετινές γιορτές εως τώρα. Πόσα πολλά πράγματα. Πόσοι πολλοί άνθρωποι. Και αναλογίζομαι. Είναι η πρώτη φορά που περνάω τόσο όμορφα. Νιώθω τόσο καλά μαζί μου. Νιώθω καλά με τους ανθρώπους γύρω μου. Νιώθω καλά με την οικογένεια μου. Νιώθω καλά.

Κι από την άλλη σκέφτομαι.. πόσο αγαπώ να παρεκτρέπομαι. Να φεύγω από τα συρματοπλέγματα των επιλογών μου. Να ξεφεύγω. Όχι να είμαι επιπόλαιη. Αλλά να κάνω ένα διάλειμμα.

Ποτό, καπνός, ξενύχτια.

Τρεις λέξεις κλειδιά.

Θυμάμαι και γουστάρω.
Πίνω πολύ. Γίνομαι χάλια. Πετάω αναστολές. Καπνίζω όσα δε μπορώ να πω. Κυνηγάω αυτά που θέλω. Χορεύω στο ρυθμό των επιθυμιών μου.

Ζω.

Και ξέρω. Ξέρω πολύ καλά πως αυτό είναι διάλειμμα. Και πάλι θα προσέχω. Δε θα ξενυχτάω πολύ. Δε θα πίνω. Φυσικά και δε θα καπνίζω. Θα γίνω πάλι η ξενέρωτη που δε μπορεί να κάνει πολλά. Αλλά θα έχω γεμίσει μπαταρίες.

Κι ίσως κάπως έτσι εκτιμώ αυτές τις δεκαπέντε μέρες. Κάνοντας κρεπάλες που μου θυμίζουν να ζω.!

Και παράλληλα θα θυμάμαι και θα λέω να..(!) οι φετινές γιορτές δες τι όμορφες που ήταν.

Ένας άνθρωπος όσο και να θέλει.. για μένα.. δε γίνεται να ζει χωρίς κακές συνήθειες..Για εμένα.. αυτές οι κακές συνήθειες είναι η επιβράβευση των κόπων μου..!

Επομένως.. θα μας ευχηθώ καλή συνέχεια.


Υ.Γ χτυπάει το κινητό μου και δεν αγχώνομαι. χαίρομαι. :) χαίρομαι γενικά. απλώς χαίρομαι. το λέω ηρεμία..




 

Ένα μεγάλο ουφ.

 

Εγώ ένα ξέρω.. δεν κρύβομαι πια απο κανέναν. Κι είμαι καλά. Γιατί εμένα δε μου αρέσει να κρύβομαι.

 

:) 

 

 

 

Θέλω να κλάψω, να γελάσω.. και ίσως να χαμογελάσω..

Είναι που επικρατεί ο σουρεαλισμός αρκετές ώρες τώρα. Κι είναι που εγώ ότι θέλω το λέω. Κι είναι που πολλοί από εσάς μου τη σπάτε. Κι από την άλλη ναι εγω θα κάνω τα πράγματα με τον τρόπο που θέλω. Και γιατί βρισκόμαστε στο ηράκλειο. Και εμένα δε μου αρέσει αυτό. Και γιατί θα ήθελα να είμαι σπίτι μου. Και όλη αυτή τη συζήτηση μαζί σου να την έκανα από κοντά. Και τα πράγματα είναι απλά αλλά και σύνθετα. Κι είναι που να.. με κάνεις να ντρέπομαι γιατί είσαι γλυκούλα..! Και είναι δύσκολο να με κοιτάς με το ύφος της γλυκούλας.. να ενώ ξέρεις ακριβώς τι κάνεις και πως.. κι έτσι λίγο λίγο να μου δίνεις δικαιώματα και να με προκαλείς. Κι είναι περίεργο να θέλω να σε αγγίξω και να μη μπορώ..!


Κι από την άλλη δε γράφω τόσο. Γιατί με εσένα μπορώ να μιλάω και να συνεννοούμαι. Οπότε αυτά που θέλω στα λέω και δεν τα γράφω.! Κι είναι σπουδαίο αυτό. :)



Θέλω..! αχ.. θέλω! :)
Αυτό που σου είπα!
Τέλος Μελ.
Τέλος.



 

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι..

Ήρθαν λοιπόν.. Για μία ακόμη φορά τα Χριστούγεννα έφτασαν. Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στρώθηκε, το φαγητό ετοιμάστηκε και το μόνο που έμενε ήταν η άφιξη των αγαπημένων μου ανθρώπων. Ο εορτασμός σταθερός, συνεπής και όμορφος. Όμως από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι φέτος κάτι έλειπε.. Κάποιος έλειπε.. 19 χρόνια τώρα η σύσταση ήταν αμετάβλητη. Και να που η πρώτη αλλαγή στη σύσταση ήρθε.. Κι έτσι τα φετινά Χριστούγεννα κάποιον μας είχαν πάρει.. αλλά και ένα νέο μέλος μας είχαν φέρει. Και μαζί μια καινούργια οικογένεια να δημιουργείται. Είναι απίστευτο ο κύκλος της ζωής να αποτυπώνεται σε ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Και να πρέπει με αυτόν τον τρόπο να συνειδητοποιείς τη νέα τάξη πραγμάτων. Τις αλλαγές. Το ότι μεγαλώνουμε όλοι μαζί.. Γύρω από το ίδιο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. 

Από τα φετινά Χριστούγεννα κάποιος έλειπε.. Και η ισορροπία έστω και για λίγο διαταράχθηκε.. Πόσο εντυπωσιακό. Πόσο περίεργη η αίσθηση. Αλλά και πόσο επίπονο..;


Τα χριστούγεννα όμως πέρασαν όμορφα.. :)

24.12.13

 

Κάποιοι συσχετισμοί άλλαξαν..

 

 

Κάποιοι συσχετισμοί αλλάζουν.. με κόπο αλλά αλλάζουν σταδιακά..

 

Και είναι και κάποιοι συσχετισμοί..

Που δε θα αλλάξουν ποτέ.

 

 

 

 

Παραμονή Χριστουγέννων.. οφείλει να είναι κάπως διαφορετική.. οφείλει να είναι χαρούμενη.. Πώς μας έχουν καταντήσει έτσι;

Στολίσαμε και φέτος..

Περίεργες είναι οι μέρες φέτος τα Χριστούγεννα..
Κάναμε το χατίρι της Βαγγελιώς φέτος. Στολίσαμε κλαδιά.
Πάντα ήθελε για μια φορά να στολίσουμε κλαδιά αντί για δέντρο.
Εε, φέτος έγινε. Στολίσαμε κλαδιά. Είναι περίεργα.
Είναι όμορφα, αλλά και λίγο θλιβερά συνάμα. Είναι φτωχά αλλά και πλούσια ταυτόχρονα. Εμένα η αίσθηση μου περίεργη πάλι.
Φέτος τα Χριστούγεννα θα είναι πολύ διαφορετικά. Από όλες τις απόψεις..
Άνθρωποι διαφορετικοί. Σχέσεις διαφορετικές. Φιλίες διαφορετικές.
Όλα πολύ διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μου αρέσει. Αλλά σίγουρα δεν είμαι σίγουρη ότι δε μου αρέσει. Ξέρω μόνο τι αγαπάω και τι θέλω. Επομένως είμαι καλά.

Και είμαι στο σπίτι και στολίζω ξανά για τα Χριστούγεννα. Και χαζεύω τα χρυσά φωτάκια. Και κάνω σκέψεις..

Η οικογενειακή ευτυχία είναι κάτι περίεργο. Ειρωνευόμαστε πολύ όλοι μας όλο αυτό το σκηνικό. Αλλά κατα βάθος είναι όμορφο. Και συγκινητικό. Και το οικογενειακό για κάποιο λόγο είναι οικογενειακό.

Αλλά το δέντρο μας αντικαταστάθηκε από κλαδιά. Κι όλα αλλάζουν. Όπως αυτό. Και στο τέλος τι θα μείνει ίδιο;

Να εγώ φοβάμαι να μιλήσω..

Γιατί φοβάμαι να χάσω το επόμενο στολισμα του δέντρου.