Το αυτονόητο έχει γίνει αδιανόητο. 

Το φυσιολογικό αφύσικο. 

Και το απαράδεκτο αποδεκτό. 

Αρνούμαι. 

Σκέφτομαι σε πολλά διαφορετικά μήκη κύματος. 
Είναι δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις.
Είναι δύσκολο να αγαπάς. 
Κι ακόμη δυσκολότερο να βρεις να αγαπιέσαι. 

- Ξενερώνω - 

Το λιγότερο που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή όταν σκέφτομαι ανθρώπους. 

- Πληγώνομαι - 

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να ζει κάτι λιγότερο από το ιδανικό. (Δε θέλω να παρεξηγηθώ.) 

- Πνίγομαι - 

Εσύ θέλω να είσαι δική μου.. Δεν είσαι. Ποτέ δεν έγινες. Θέλω.. Θέλω μια μέρα να γίνεις. Πιστεύω στην ύπαρξη αυτής της μέρας. 

- Νυστάζω - 

Αλλά θεωρείται ξενέρωτο να κοιμάσαι πριν τις δύο.  

 

Glasgow - Edimbourgh March 2014 

Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος. Η κλήση σας προωθείται. Παρακαλώ αφήστε το μήνυμά σας μετά τον ήχο και θα επικοινωνήσει αυτός μαζί σας. 

ή 

και όχι. 

(η ουσία είναι η ίδια. ο συνδρομητής λείπει. σε άλλη χώρα. παρακαλώ μην ενοχλείτε. ευχαριστώ.) 

Λέγε με συλλέκτη..

Πάντα είχα ένα κακό συνήθειο.

Κράταγα κάτι από κάθε άνθρωπο. 

Κάθε σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου υπάρχει μέσα από κάποιο αντικείμενο. 

Έτσι λειτουργώ. 

Αν το σπίτι μου είμαι εγώ.. τότε κάθε τι που υπάρχει μέσα μου υπάρχει και στο σπίτι μου. 

Έχω μία χάντρα όμως.. κι ένα λαστιχάκι.. που είναι τα πιο χαρακτηριστικά. 

Και τα δύο θυμίζουν ανθρώπους. 

Όμως έχουν στη βάση τους μια διαφορά. 

Το ένα είναι για να θυμίζει τα καλά. 

Ανθρώπους που υπήρξαν και έχουν αφήσει πίσω τους μια γεύση εκτίμησης. 

Το άλλο θυμίζει ψέματα. 

Θυμίζει ανθρώπους που λένε πολλά και κάνουν λίγα. 

Τα έχω δίπλα. 

Είναι το γινγκ και το γιανγκ μου. 

Και στα δύο υπάρχουν και τα δύο χαρακτηριστικά, αλλά πάντα κάποιο υπερισχύει. 

Έτσι έχω τη χάντρα μου για να θυμάμαι ανθρώπους που αγάπησα και πάντα θα αγαπώ. Και έτσι τους έχω δίπλα μου, ό,τι και να γίνει. 

Κι από την άλλη έχω το λαστιχάκι μου που θυμίζει ότι υπάρχουν κι οι άνθρωποι με την κακή τους πρόθεση. 

Είναι κάτι σαν τα εικονίσματα. 

Τα έχω και τα φυλώ. 

Έχω μάθει πολλά από αυτά τα δύο αντικείμενα. 

Πάντα το κακό μου συνήθειο. 

Πάντα να κρατάω κάτι. 

Να ξέρεις αν θα μπεις στη ζωή μου.. θα πρέπει να μου αφήσεις ένα αντικείμενο δικό σου. Που να το αγαπάς. Και τότε θα είσαι δικός μου για πάντα.  

*Πάλι φεύγω. το'χω κάνει πλεον σίγουρο. καθε φορά θα φεύγω.; ποιος με έμαθε εμένα να φεύγω..; 

- Κρίμα είναι να να μη με αφήσεις να σου μιλήσω. 
- Όχι..  

* Κρίμα είναι να μην ξέρεις πότε θα πιστέψεις ξανά στην καλή πρόθεση των ανθρώπων. Εαν πιστέψεις ξανά. 

Εκκαθάριση Vol.2

 Εκκαθάρισις : Αποπομπή ανθρώπων, καταστάσεων και πραγμάτων από ένα άτομο. Διαδικασία που                             πραγματοποιείται συνήθως σε άχρηστα για το άτομο πράγματα. 


Αυτόν τον καιρό έχω κουραστεί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Και για μία ακόμη φορά αναλογίζομαι. Υπάρχουμε για να είμαστε καλά και να ζούμε όμορφα. Κι όμως.. Τον περισσότερο καιρό... Κάθε άλλο παρά ευτυχισμένοι είμαστε.


Καθώς είμαι στη διαδικασία εκκαθάρισης μαθαίνω να κρατώ και να πετώ. Ξέρεις, θέλει πολύ καλό μάτι. Πρέπει να είσαι προσεκτικός. Κάθε τι που κρατάς αποκτά μεγάλη σημασία αυτομάτως. Κάθε πράγμα που πετάς δε γυρίζει πίσω. Η επιλογή σου οριστική.

Δε μου άρεσε ποτέ να πετάω. Αυτό το ξεκαθάρισμα πάντα ήταν κάτι που δε μου άρεσε να ζω. Είναι που ποτέ δε θέλω να διαλέξω. Δε μπορώ να διαλέξω τι θέλω να κρατήσω και τι θα ήθελα να αφήσω πίσω. Αλλά πρέπει να γίνει. Η ντουλάπα σου δε χωράει και τα δύο. Κι ούτε ο εαυτός σου χωράει πράγματα περιττά.

Αυτός ο οριστικός χαρακτήρας.
Επώδυνος. Όταν ξέρεις ότι κάτι είναι οριστικό είναι πολύ πιο δύσκολο. Όταν αιωρείται η έννοια του προσωρινού μπορείς, αν δεν είσαι έτοιμος, να αφήσεις έστω και λίγο τον εαυτό σου να ελπίζει. Το οριστικό όμως διαφέρει. Ξέρεις. Το βλέπεις. Είναι μπροστά σου. Είναι εκεί και σου λέει τέλος.

Οριστικό.
Σημαίνει μη αναστρέψιμο.
Για μένα αυτό που συμβαίνει είναι μη αναστρέψιμο. Τα συναισθήματα μου δεν έχουν άλλο χώρο διαθέσιμο. Είναι άσχημο. Μάλλον, ίσως να ακούγεται άσχημο. Λυπάμαι γι'αυτό.

Αλλά αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε περιορισμένη χωρητικότητα, τότε μάλλον το δικό μου σύστημα έχει φουλάρει και χρειάζεται άδειασμα για να τρέξει ξανά.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνομαι εκ νέου λειτουργική.
Νομίζω πώς αν κάτι σιχαίνομαι είναι η εκκίνηση μετά από την πλήρη απογοήτευση.

Σε αυτόν τον κόσμο είναι κατάρα να είσαι διαφορετικός.. 

Είπα. 

Είναι θείο δώρο. 

Μου είπε. 

Αρνούμαι να δεχτώ όλα αυτά ως φυσιολογικά. 

Ψάχνω τα θεμέλια για να χτίσω πάλι. 

Αυτή τη φορά σε πιο γερές βάσεις. 

Απογοητεύομαι. 

Και μαθαίνω. 

Ίσως με το δύσκολο τρόπο. 

Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. 

Μου αρέσει καλύτερα αυτός. 

~ Είπα την επόμενη φορά θα με αγαπώ περισσότερο, αυτή τη φορά λέω πως μάλλον χρειάζεται κι άλλο..~

Υ.Γ Λυπάμαι για την καινούργια ετικέτα μου. 

είκοσι λόγοι.. είκοσι χρόνια.

Τέλος του εορταστικού τριημέρου. 

Και κάπως έτσι φτάνει και η ώρα του απολογισμού για αυτά τα γενέθλια. 

Καταγράφονται.. 

Τέσσερις μοναδικοί φίλοι. 

Πολλές αλλαγές. 

Ένας σκύλος. 

Πολύ τραγούδι. 

Πολλή μουσική. 

Δυσκολίες. 

Όμορφες στιγμές. 

Πρωτόγνωρες.

Δύσκολες στιγμές. 

Ένα καλοκαίρι που υπήρξε μοναδικά διαφορετικό. 

Ένα φθινόπωρο τρομακτικό. 

Ένας χειμώνας όμορφος.. :)

Φέτος ο απολογισμός μου φαίνεται να γέρνει προς τα θετικά.. 

Άρα παρ'όλα τα άσχημα και τα στραβά.. 

Δεν παύει να γέρνει προς τα θετικά.. 

Επομένως αυτό είναι καλό.

! 

Όσο για το υπόλοιπο της χρονιάς θα φανεί.. 

Αλλά μάλλον το '14 και μαζί τα 20 μπήκαν καλά.. :) 

Στα πιο όμορφα γενέθλια.. Στους πιο μοναδικούς ανθρώπους.. Στους τέσσερις σας που δεν ξέρετε πόσο πολύ σας αγαπώ.. 

Θα πω... 

Στα καλύτερα που έρχονται.. :)  

Και αυτή τη φορά θα το πιστεύω..!  

Μα αγάπη.. 

η 

Πρίκη σας 

:)