σαν εσένα.

Σήμερα έκανα αυτό. 
Βγήκα σαν εσένα.
Ήπια μπύρες σαν εσένα. 
Περπάτησα,
σαν εσένα. 
Πεινούσα γυρνώντας, 
σαν εσένα. 
Έβγαλα το παντελόνι μου
και έπεσαν τα ψιλά μου. 
Τα ακούμπησα χύμα στο κομοδίνο, 
σαν εσένα. 

Μοιάζουν οι άνθρωποι, 
με τον καιρό. 
Ξεμοιάζουν άραγε;
-ποτε (;)

- τέλος -

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε εγώ πάντα θα έχω μια δικαιολογία. 

Όλα όσα έκανα. 
Κυρίως όμως όλα όσα δεν έκανα. 

Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, 
τότε απλώς μάλλον εγώ.. 
μερικές φορές δε βλέπω πολύ καθαρά. 

Αν πάντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο,
εγώ μόνο ένα λόγο -ίσως- 
μπορώ πλέον να διακρίνω. 

Τις στιγμές αυτές. 
Τις προσπάθειες να μην. 

Ύστατες προσπάθειες, 
να μη φύγω
από εδώ
που είμαι τώρα. 

Για όλες εκείνες τη στιγμές 

που παίρνω μια ανάσα 

κάθομαι 

και εκεί δίπλα αράζει 

ο ερνέστο και η Π.

Και είναι εδώ το μέρος 

που "πρέπει" να είσαι 

και μοιάζει να είναι σπίτι.

Και μοιάζει να είναι 

το σπίτι σου.

φθινόπωρο καλοκαιριού.

Και είναι και αυτές οι μέρες, 
που ξαφνικά ξυπνάς Ιούλιο
κι όμως βρίσκεσαι εντός φθινοπώρου. 

Λες και ο καιρός αφουγκράζεται.
- τη διάθεση μου- 

Λες και γνωρίζει τι πρέπει
να κάνει.. 
- για να επιτύχω -

Λες και ξαφνικά συντονίζεται το σύμπαν 
και συμπορεύεται με την επιθυμία.. 
-τη δική μου- 

Είναι αυτές οι μέρες που ξυπνάς Ιούλιο. 
Και είναι φθινόπωρο.. 
και θες να ακούσεις μελαγχολική μουσική 
και να πιεις ζεστό καπουτσίνο. 

Είναι αυτές οι μέρες 
που όταν ξυπνάς και είναι Ιούλιος 
και μοιάζει φθινόπωρο.. 
και έχει δροσιά 
και θες ζεστό καφέ, 
γιατί τον έχεις λησμονήσει 
και..

- θα ήταν  ωραία να έχεις ξυπνήσει εδώ παρέα μαζί μου -  

υπήρχε μία εποχή στη ζωή μας 

που τα πράγματα ήταν έτσι 

και ήταν αθώα

και είχε πλάκα 

και δεν έχει πια τόση 

έπαθα εγώ.

Γενικά παθαίνω κακό. 

Είμαι εκεί και είμαι καλά. 

Και μετά αυτό..

- χαώνομαι - 

Δεν ξέρω τους ανθρώπους. 

Δεν ξέρω τις αντιδράσεις τους. 

Και μετά αυτό.. 

- φοβάμαι - 

Το γνωστικό μου σχήμα κουμπώνει

και είναι έτοιμο. 

Να περιμένει όλα τα κακά. 

- θέλω να ξέρω -

Μερικές φορές τα βράδια, 

παθαίνω κακό. 

Και δε θέλω... 

δε θέλω να κοιμάμαι μόνη μου.

- χάλασα - 

Σουρεαλιστίκ

Είναι ο τρόπος.. 
που εδώ και καιρό..
το ζούμε. 

Όλα συμβαίνουν, 
σε αυτήν, κυρίως, τη βάση. 

Όπου η κακή μοίρα, 
- ή και απλώς κακοτυχία - 
βασιλεύει αιώνια. 

Όπου τα πράγματα 
που δεν πρέπει 
συμβαίνουν. 

Τα νοήματα 
που δε θα 'πρεπε 
αναγιγνώσκονται. 

Και τα συναισθήματα 
που δεν θα 'ταν καλό 
επικοινωνούνται. 

Κάτι σαν το νόμο 
του Μέρφι, 
όπου η φέτα με τη μαρμελάδα
πέφτει κάτω 
πάντα 
με τη μεριά της μαρμελάδας. 

Έτσι το ζω 
κι εγώ. 

- Σουρεαλιστικά - 

Σαν ταινία του Λάνθιμου.
Ή και 

Σαν εκείνη την πρωτοχρονιά,
που παίζαμε "θανάση" 
και ακούγαμε Σοστακοβιτσ. 

η μουσική υπόκρουση της ζωής 

όταν εκείνη 

σε ειρωνεύεται.

(!) 

κοινός τόπος.

Έτσι το ονομάζω. 
Έτσι ονομάζω τα βήματα που κάνω 
και κάνεις.. 

Το κάθε κάνεις. 
Βήματα για κάτι μικρό. 
Να συναντηθούμε. 

Για τις στιγμές που εγώ
δε θα καταλαβαίνω, 
κάτι δικό σου. 

Και όλες εκείνες τις στιγμές, 
που εσύ.. 
δε δύνασαι να καταλάβεις.. 
κάτι δικό μου. 

Πάντα όμως θα υπάρχει εκείνο.. 
το μικρό σημείο, 
που εσύ και εγώ, 
θα μιλάμε για κάτι κοινό. 

Κάτι που και οι δύο μας, 
θα μπορούμε να καταλάβουμε.

Και θα είναι κάτι κοινό. 
Ο κοινός μας τόπος. 
Αυτό που θα μας ενώνει. 

Στην περίεργη οικειότητα μας, 
λοιπόν. 

πάντα θα γυρνώ (./;)

Εσένα.. 
Ναι εσένα λέω. 
Κάτι κάνεις. 
Κάτι κάνεις σε εμένα. 
Κι εγώ είμαι εκεί πάντα. 

Εσένα. 
Σε ξέρω πάρα πολύ κι όμως καθόλου. 
Πάντα στο μηδέν. 

Εσένα.. 
Ναι σίγουρα εσένα. 
Σε αγαπάω. 
Πάντα. 
Είναι περίεργο. 

Εσύ. 
Είσαι ένα κομμάτι εγώ. 
Για κάποιο πάντα -γαμημένο- λόγο. 

Υπάρχει ένας άνθρωπος στη ζωή μου.. 
που μπορώ
και πάντα τον αγαπώ, 
- ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ -  

Και έχω κουραστεί.. 
Να είσαι εσύ.