Πρωινό Τετάρτης..

Μόνη στο σπίτι μου :)

Ξύπνια μετά από έναν αρκετά καλό ύπνο..μην είμαι και αχάριστη δηλαδή.. ας εκτιμώ αυτά που έχω.. 

Πλήρωσα λογαριασμούς, πήρα πρωινό και τώρα κάθομαι.. απολαμβάνω την αίσθηση. Στο σαλόνι μου μόνη εγώ, οι σκέψεις μου, ο Ερνέστο, μία ζεστή σοκολάτα κι ένα κουλούρι με σταφίδα. 

Χαζό σκηνικό, απλό καθημερινό. 

Μία αναγκαιότητα γαλήνης και μια ανάγκη καθημερινότητας...ρουτίνας.

Ανάγκη εύρεσης μίας ρουτίνας ζωής μετά από τόσο καιρό ανισορροπίας, πόνου, καταστροφής.

Διαβάζω.. διαβάζω ξανά και ξανά.. όπως άλλωστε και γράφω.

Σκέφτομαι, πονάω, γράφω.. 

Κι ελπίζω πως θα γράψεις κι εσύ κάτι... για να έχω ένα σήμα..ένα σήμα ότι νοιάζεσαι...

Ένα σήμα ότι δεν είμαι κάτι που ξέχασες απλώς μία μέρα βρίσκοντας κάτι καινούργιο.

Ένα σήμα ότι όλα αυτά που έχουν ειπωθεί είναι πραγματικότητα.

Μπούρδες..

Σήμα δε δίνεται κι εγώ ανησυχώ...

Αλλά παράλληλα ζω.. 

Και μέσα σ'όλα ένα μήνυμα στο σκαιπ. 

Από έναν άνθρωπο που πάρα πολύ έχω αγαπήσει κι αγαπώ..

Που είναι αυτοκαταστροφικός..

Αλλά που κάτι βαθύ μας ενώνει.. 

Μάλλον είναι η ανάγκη μας για δράμα και θλίψη...που μας κάνει να μοιάζουμε κάπου κάπου στο βάθος. Η ανάγκη μας να εκφραστούμε για να θυμηθούμε πως μοιάζει η ευτυχία μας.

Μη νομίζεις ότι δε σε σκέφτομαι. Κι εγώ μετράω ανθρώπους... κι οι δικοί μου λιγοστεύουν όπως κι οι δικοί σου. Αλλά οι απώλειες δεν είναι κάτι τόσο απλό κι ούτε κάτι τόσο μόνιμο.. Να το θυμάσαι όταν θα με σκέφτεσαι... Αν πλέον διαβάζεις αυτά που γράφω.. Τσιπουράκι. Γιατί όπως σου είπα... 

δεν ξεχνώ ποτέ. δεν έχω τον εαυτό μου. όταν θα βρω αυτό θα είμαι εκεί για τους άλλους. τώρα δεν είμαι εδώ ούτε καν για μένα. κι εγώ έχω ξεχάσει πως θα είμαι ευτυχισμένη. γιατί δεν θυμάμαι τι είναι όντως αυτό που με έκανε.. (αν και αρχίζω σιγά σιγά) από τα τόσα πράγματα που έκανα... χάθηκα. με έχασαν. με χάλασαν. καταστράφηκα. και ξαναχτίζω από την αρχή :) 

Και περιμένω... εξάλλου έχω ξαναπεί δεν πιστεύω στην ευτυχία ως μία κατάσταση.. 

Πιστεύω όμως στις ευτυχισμένες στιγμές.. που σου δίνουν ανατροφοδότηση :) 

Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. 

Η ανατροφοδότηση. Για να μπορείς να υπάρξεις μέσα από τις στάχτες και να νιώθεις αναγεννημένος.. 

Ελεύθερος.. και ποτέ ξανά πολιορκημένος..

Είναι περίεργο που οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο καταλήγουν να σε πληγώνουν πιο πολύ απ'όλους...

Κι εγώ τώρα.. βρίσκω καινούργιους ανθρώπους... όπως η Κ. που γίνονται με ένα μαγικό τρόπο σημαντικοί...

Κι είναι συνεπείς.. 

Κι αποκτούν δικαιώματα. 

Το δικαίωμα μου σε εσένα.. το κέρδισα σκληρά. Μη νομίζεις. Γιατί κανένας άνθρωπος στη ζωή σου δεν έχει δείξει τόση επιμονή να είναι σε αυτή. Και δεν το λέω για να στους υποβαθμίσω. Αλλά για να θυμίσω ότι το κομμάτι αυτό το κέρδισα και ήμουν συνεπής.. τουλάχιστον για εμένα.. 

Κι απέκτησα πολλά...

Ένα κλειδί, μία οδοντόβουρτσα, ένα τυχερό εισιτήριο, μία τελεία γεμάτη νοήματα, ημερομηνίες που δε θα ξεχάσω ποτέ, μία καινούργια πτυχή του εαυτού μου κι ένα τατουαζ... που θα μου θυμίζει πάντα τη στάση μου για τη ζωή.. 

Γιατί σου είχα πει ότι δε μετανιώνω... αν γύριζα το χρόνο πίσω μπορεί να τα έκανα καλύτερα αλλά δε μετανιώνω.. 

Στο άπειρο...που μας ενώνει.. όχι εμάς.. μόνο... στο άπειρο που μας ενώνει με ένα σύμπαν ατελείωτο και χιλιάδες άλλους ανθρώπους.. 

Στο άπειρο.


Υ.Γ  A! και μία πένα "rainbow" (:

Είμαι εδώ.. εσύ;;

Εδώ ...
Πίσω..

Σκέψεις άρχισαν μαζί με την επιστροφή μου να τριβελίζουν το μυαλό μου.

Αν δε τα έκανα όλα εικόνες έλεγες πάντα θα ήταν πιο εύκολο.
Όλοι το πιστεύετε.
Αλλά εγώ κάνω εικόνες.

Κι οι εικόνες ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις λένε.
Και σου τρώνε το μυαλό σιγά σιγά.
Και δε σε αφήνουν να ησυχάσεις.

Δεν ήθελα πολλά.
Δεν ήμουν άπλειστη.

Απλά το χέρι σου να με τραβήξει.
Να βγω από αυτό.

Δεν είναι έμμεσο αίτημα αυτό προς το άτομο σου.
Είναι απροσδιόριστες σκέψεις..
"Χυμένες" διάσπαρτα στο μυαλό μου.
Παρέα με συγκεχυμένες ανάγκες.

Και μία μεγάλη έλλειψη.
"Χαρμάνα"


Και στο μυαλό μου;
Γυμνά κορμιά.
Αίσθημα κοροϊδίας για το άτομο μου πίσω από την πλάτη μου.
Μία νότα αηδίας.
Μια νότα απογοήτευσης.
Πολλά ερωτηματικά.

Σχεδόν δυο μήνες είναι πολύς καιρός...
Κι επίσης δυο βδομάδες...
Κι αυτό πολύς καιρός..


Και με κυνηγάνε οι αποφάσεις μου.
Τα θέλω μου για τη ζωή μου.
Κι όλα μαζί ταυτόχρονα.

Τι θέλω να γίνω τώρα που μεγαλώνω;

Και ποιος ξέρεις στις μέρες μας τι θέλει να γίνει.

Έχω ανάγκη τη μουσική μας.
Αλλά είναι κάτι που δε μπορώ να ζήσω.
Δεν ξέρω δηλαδή.

Θέλω να τραγουδήσω τα τραγούδια σου και να ξεσπάσω στα δικά μου :)

Θέλω να κυνηγήσω το όνειρο.

Θέλω μαγεία

Κι εσύ φτάνει.
Μην είσαι άλλο θυμωμένη μαζί μου.
Λείπεις κυνηγέεεε (!)

Θέλω να σε αγγίξω, να σε μυρίσω και να είσαι μόνο δική μου.
Δεν το διαπραγματεύομαι.
Μόνο δική μου.
Πάντα δική μου.

.

Όσο για εσένα..
Αναρωτιέμαι γιατί ρωτάς από εδώ κι από εκεί..
Αν θες να μάθεις τι κάνω, εγώ είμαι αρμόδια για αυτό.
Όχι οι γύρω γύρω που ρωτάς.

Κι αν αναρωτιέσαι ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που δε μου επιτρέπουν να σε δω.
Εμένα πάλι οφείλεις να ρωτήσεις
(Είναι αυτοί που έχουν αναλάβει να με προσέχουν τώρα)
Βρες τα κότσια να ρωτήσεις.
Και να δεχτείς όλα όσα μπορεί να έχεις προκαλέσει σε έναν άνθρωπο.
Είμαι η ζωντανή συνέπεια των πράξεων σου.

Εξάλλου ότι έχεις το καταστρέφεις με ένα μοναδικά υπέροχο τρόπο.
Κι εγώ είμαι άνθρωπος που έχεις καταστρέψει και δεν έχεις το θάρρος να το αντικρύσεις.
Δεν έχεις το θάρρος να είσαι εκεί να το διορθώσεις.
Έχεις το θράσος να αποζητάς το εύκολο.
Έχεις το θράσος να παραπονιέσαι για το πόσο ανίκανοι είμαστε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να ανήκουμε στο παιχνιδάκι σου.
Και για το πόσο δεν δείχνουμε τα συναισθήματα μας.

Αν κοιτούσες στα μάτια μου κι έβλεπες θα καταλάβαινες.

Αλλά δεν πειράζει.

Απλώς σταμάτα να ρωτάς τους άλλους.

Και ασχολείσου με την ευτυχία σου.
Μη με σκέφτεσαι επιτηδευμένα.
Έτσι θα πείσεις τον εαυτό σου κάποια μέρα.
Και θα είσαι καλά.
Τεχνητά καλά.
Γιατί δε μπορείς να αντιμετωπίσεις.


Κι όσο για μένα...
Ξέρεις πώς καταστρέφει η φωτιά;
Θα σου πω εγώ πώς καταστρέφει η φωτιά...


Φαντάσου να ήθελες εσύ τους ανθρώπους έτσι όπως είναι...
Κι αποδέξου ότι εσύ δημιουργείς όλον αυτό το χαμό.

Και κατάλαβε επιτέλους.



(Και φυσικά τρέξε σε αυτούς που σε αγαπούν πραγματικά, όχι όχι σε εμένα εγώ είμαι ανίκανη και μάλλον δε σε αγαπώ..)

 

Συγγενείς :)

Δεν τους επιλέγεις.. :)
Είναι σαν τα λαχεία...
Παίρνεις ότι σου κληρώσει..

Κι ενώ οι περισσότεροι σνομπάρουμε τα "οικογενειακά" ..
Μπορεί να έχουν πλάκα

:)

Να πονάνε τα μάγουλά σου από το χαμόγελο!

Εγώ + Β.

Χορός :)

Οικογένεια :Ρ

Πλάκα είχε :)

2.11.13

Σήμερα :)

Πήγα για καφέ με το Κικιτσάκι μου σε ένα πολύ ωραίο μέρος..
(Θα το λάτρευες σίγουρα)
Πόσο όμορφα (!)
Τώρα θα πάω σε γάμο..
Ξαδέρφια που παντρεύονται..
Καλό ντύσιμο.
Τακούνια.
Έτοιμη.
Χορός.
Κρητικά.

Να ζήσουνε.

Και στα δικά σου!
Και στα δικά μου;
Αργούν αργούν ευχαριστώ..

Θα ήθελα να μπορώ να φωνάξω και να το πω.
Βλακείες.

Η μέρα της επιστροφής όλο και πιο κοντά..
Πφφφ...

Έχω ανάγκη τη μουσική μου...
Αλλά ο συνδυασμός σκοτώνει...

Γιατί τόσος θυμός απέναντι μου;
Πόσα λάθη;
Πόσες κατηγορίες; 

Δυσκολία.

Η Κικιτσα σήμερα είπε "πώς γίνεται δύο άνθρωποι να αγαπιούνται τόσο πολύ και να μην είναι μαζί;"

Μωρέ γίνεται.

Κι εγώ τι;

Εγώ;
Να ζήσετε!
Ευχαριστώ ευχαριστώ να είστε καλά.

Έτσι είναι η ζωή μου...
Απέχω..

Δεν προσέχω ούτε έχω..

Ασυναρτησίες.

Θυμός;!

(Για να μάθεις πρέπει να ρωτήσεις...γιατί αν οποιαδήποτε είχε κάτι αντίστοιχο θα τρέχαμε όλες να τη στηρίξουμε..πώς γίνεται εσύ να μην ξέρεις τι έχω; να μη με στηρίζεις; δε θέλω να δημιουργώ τύψεις. ξαναγεννιέμαι. πιο δυνατή.)

Αγαπώ σημαίνει..

Βρες το μόνος σου...

Για μένα σημαίνει... ελπίζω να ξέρεις...


(κι ακούω μποφίλιου..και μετρώ κι εγώ τους ανθρώπους στη ζωή μου..)




 

Και να τι θυμήθηκα.. :)

 

(:

το είχα πει..

Η επίδραση σου στο άτομό μου κάτι εξαιρετικό.

Όταν ήταν η Ψ. στην Θεσσαλονίκη με είχε ρωτήσει γιατί δε δίνω μια ευκαιρία..

Αφού ήξερε ότι σε ήθελα.

Κι εγώ το ήξερα αλλά το απέφευγα..

Είχα πει..

Μαζί σου εγώ θα τρελαινόμουν στο τέλος..

Και να που ήξερα για μία ακόμη φορά..

Ήξερα μέχρι που φτάνουν οι αντοχές μου..

Αλλά ήσουν κάτι πιο δυνατό από αυτές..

Και να που κάπου εδώ στο τέλος...

Εγώ για μία ακόμη φορά επιβεβαιώθηκα..


Έχω χάσει τα λογικά μου... αλλά τα ξαναβρίσκω σιγά σιγά.. σ'αγαπώ.. να θυμάσαι, και να τηρήσεις τις υποσχέσεις σου παρακαλώ... 


Τουλάχιστον σήμερα είναι μία όμορφη μέρα..
Κι εδώ με φροντίζουν... :)

Κι έχω και το κικιτσάκι μου :)
Που με αγαπάει τόσο πολύ..

Και έκανα βόλτες..
Και πέρασα κι εκεί όμορφα..

Κι η Μ. απλά μια θεάρα. Τη γνωρίζω.. σιγά σιγά.. είναι δύσκολος άνθρωπος..
Αλλά έχει κάτι.. :)

Όσο για μένα..
Μείναν μόνο δύο μέρες εδώ..
Εύχομαι τουλάχιστον να έρθουν πιο εύκολα τα πράγματα πάνω...