Είμαι εδώ.. εσύ;;

Εδώ ...
Πίσω..

Σκέψεις άρχισαν μαζί με την επιστροφή μου να τριβελίζουν το μυαλό μου.

Αν δε τα έκανα όλα εικόνες έλεγες πάντα θα ήταν πιο εύκολο.
Όλοι το πιστεύετε.
Αλλά εγώ κάνω εικόνες.

Κι οι εικόνες ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις λένε.
Και σου τρώνε το μυαλό σιγά σιγά.
Και δε σε αφήνουν να ησυχάσεις.

Δεν ήθελα πολλά.
Δεν ήμουν άπλειστη.

Απλά το χέρι σου να με τραβήξει.
Να βγω από αυτό.

Δεν είναι έμμεσο αίτημα αυτό προς το άτομο σου.
Είναι απροσδιόριστες σκέψεις..
"Χυμένες" διάσπαρτα στο μυαλό μου.
Παρέα με συγκεχυμένες ανάγκες.

Και μία μεγάλη έλλειψη.
"Χαρμάνα"


Και στο μυαλό μου;
Γυμνά κορμιά.
Αίσθημα κοροϊδίας για το άτομο μου πίσω από την πλάτη μου.
Μία νότα αηδίας.
Μια νότα απογοήτευσης.
Πολλά ερωτηματικά.

Σχεδόν δυο μήνες είναι πολύς καιρός...
Κι επίσης δυο βδομάδες...
Κι αυτό πολύς καιρός..


Και με κυνηγάνε οι αποφάσεις μου.
Τα θέλω μου για τη ζωή μου.
Κι όλα μαζί ταυτόχρονα.

Τι θέλω να γίνω τώρα που μεγαλώνω;

Και ποιος ξέρεις στις μέρες μας τι θέλει να γίνει.

Έχω ανάγκη τη μουσική μας.
Αλλά είναι κάτι που δε μπορώ να ζήσω.
Δεν ξέρω δηλαδή.

Θέλω να τραγουδήσω τα τραγούδια σου και να ξεσπάσω στα δικά μου :)

Θέλω να κυνηγήσω το όνειρο.

Θέλω μαγεία

Κι εσύ φτάνει.
Μην είσαι άλλο θυμωμένη μαζί μου.
Λείπεις κυνηγέεεε (!)

Θέλω να σε αγγίξω, να σε μυρίσω και να είσαι μόνο δική μου.
Δεν το διαπραγματεύομαι.
Μόνο δική μου.
Πάντα δική μου.

.

Όσο για εσένα..
Αναρωτιέμαι γιατί ρωτάς από εδώ κι από εκεί..
Αν θες να μάθεις τι κάνω, εγώ είμαι αρμόδια για αυτό.
Όχι οι γύρω γύρω που ρωτάς.

Κι αν αναρωτιέσαι ποιοι μπορεί να είναι αυτοί που δε μου επιτρέπουν να σε δω.
Εμένα πάλι οφείλεις να ρωτήσεις
(Είναι αυτοί που έχουν αναλάβει να με προσέχουν τώρα)
Βρες τα κότσια να ρωτήσεις.
Και να δεχτείς όλα όσα μπορεί να έχεις προκαλέσει σε έναν άνθρωπο.
Είμαι η ζωντανή συνέπεια των πράξεων σου.

Εξάλλου ότι έχεις το καταστρέφεις με ένα μοναδικά υπέροχο τρόπο.
Κι εγώ είμαι άνθρωπος που έχεις καταστρέψει και δεν έχεις το θάρρος να το αντικρύσεις.
Δεν έχεις το θάρρος να είσαι εκεί να το διορθώσεις.
Έχεις το θράσος να αποζητάς το εύκολο.
Έχεις το θράσος να παραπονιέσαι για το πόσο ανίκανοι είμαστε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να ανήκουμε στο παιχνιδάκι σου.
Και για το πόσο δεν δείχνουμε τα συναισθήματα μας.

Αν κοιτούσες στα μάτια μου κι έβλεπες θα καταλάβαινες.

Αλλά δεν πειράζει.

Απλώς σταμάτα να ρωτάς τους άλλους.

Και ασχολείσου με την ευτυχία σου.
Μη με σκέφτεσαι επιτηδευμένα.
Έτσι θα πείσεις τον εαυτό σου κάποια μέρα.
Και θα είσαι καλά.
Τεχνητά καλά.
Γιατί δε μπορείς να αντιμετωπίσεις.


Κι όσο για μένα...
Ξέρεις πώς καταστρέφει η φωτιά;
Θα σου πω εγώ πώς καταστρέφει η φωτιά...


Φαντάσου να ήθελες εσύ τους ανθρώπους έτσι όπως είναι...
Κι αποδέξου ότι εσύ δημιουργείς όλον αυτό το χαμό.

Και κατάλαβε επιτέλους.



(Και φυσικά τρέξε σε αυτούς που σε αγαπούν πραγματικά, όχι όχι σε εμένα εγώ είμαι ανίκανη και μάλλον δε σε αγαπώ..)