Σοφό

Μεσημεριανοί Στόχασμοί

Σε μία φάση αναζήτησης... Αναζήτησης του ποιά είμαι, τι είμαι, τι θέλω να είμαι, τι θέλω να φαίνομαι ότι είμαι, τι πραγματικά είμαι και του τι εν τέλει θα γίνω πολύ έχω προβληματιστεί..

Πολύ έχω προβληματιστεί από το αόριστο, το ακανόνιστο και το απρόβλεπτο αυτές τις μέρες..

Βλέπω πράγματα.. 

Πράγματα που ποτέ δεν έβλεπα ή αρνιόμουν να δω και πράγματα που ίσως ήθελα να δω, αλλά με φόβηζε που τα ήθελα.

Ενώ κάπου στα 18 καλείσαι να αποφασίσεις εν μέρει τι θα κάνεις στη ζωή σου και παίρνεις αποφάσεις για το μέλλον σου.. πώς βρίσκεσαι στα 19 σου σε πολύ βαθύτερες και ουσιαστικότερες απορίες που αυτές θα έπρεπε να απαντηθούν.. (!) 

Ωστόσο το συμπέρασμα είναι ότι βλέπω πράγματα που δεν έβλεπα..

Και πρέπει να το αποδεχτώ.. 

Είμαι πράγματα που ούτε μου περνούσαν από το μυαλό ότι είμαι..

Είμαι σίγουρη πλεον..

Θέλω να είμαι αυτή που είμαι!

Θέλω πράγματα που θα ένιωθα άσχημα να παραδεχτώ ότι τα θέλω (υπό άλλες συνθήκες) 

Δεν ξέρω αν θέλω να φαίνομαι τι είμαι...

Ίσως προτιμώ να κρύβομαι... 

Και το τι θα γίνω... Είναι κάτι που δε μπορώ να απαντήσω ... 

Θα το απαντήσει ο χρόνος..! 

Ίσως γίνω όλα αυτά που σκέφτομαι τώρα όταν βλέπω τον εαυτό μου μπροστά μετά από κάποια χρόνια.. 

Ίσως γίνω πολλά περισσότερα..

Ίσως δε γίνω τίποτα από αυτά, αλλά κάτι που δεν φτάνει το μυαλό μου ούτε καν να φανταστεί τώρα. 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μόνος που μπορεί να τα απαντήσει όλα αυτά είμαι εγώ.

Κι όχι οι διάφοροι.. 

Αυτοπροσδιορισμός... 

Μόνον αυτό. 

Πού πήγαν όλα αυτά;

Ψάχνω...
Τις τελευταίες μέρες όλο κάτι ψάχνω..
Κάτι.
Κάποιον.
Δεν ξέρω.
Ψάχνω.
Κι εκεί που περπατάμε...
Το βρήκα!
Να ποια είναι η απορία μου!
Πού πήγε ο ρομαντισμός;
Προχωράμε στους καλοκαιρινούς δρόμους..
Δρόμους γεμάτους αρώματα..
Χρώματα..
Υποσχέσεις..
Έχουμε τη φύση
Τον ήλιο
Το φεγγάρι..
Τίποτα όμως δεν κοιτούμε πια..
Μας έχουν βάλει στο καλούπι αυτό
και πάμε..
Δε σταματούμε ούτε ένα λεπτό
Να χαρούμε.
Αυτά που υπάρχουν δίπλα μας
Σημασία δε δίνουμε..

Μας τα έχουν πάρει όλα..

Ο ρομαντισμός μας όμως μας ανήκει..
Δεν μπορεί κανείς να τον αρπάξει..

Ας κοιτάξουμε λοιπόν, αυτά,
που σπάνια τα βλέπουμε.
Να πάρουμε ξανά το θάρρος μας..
Να πιστέψουμε..
Και να παλέψουμε..

Χρειαζόμαστε ρομαντισμό..
Να πιστέψουμε στ'αδύνατα
Που δυνατά να γίνουνε..

Αυτό!

Let's dance little stranger

Show me secret sins

Love can be like bondage

Seduce me once again

Burning like an angel

Who has heaven in reprieve

Burning like the voodoo man

With devils on his sleeve

Like an apparition 

You don't seem real at all

Like a premonition

Of curses on my soul

The way I want to love you

Well it could be against the law

I've seen you in a thousand minds

You've made the angels fall

Won't you dance with me

In my world of fantasy

Won't you dance with me

Ritual fertility

Ανάμνηση...

Βλέποντας πάλι τα αγαπημένα μου σαχλά σε θυμήθηκα...
Κάπου εκεί υπήρχες...
Ξέρεις μου λείπεις καμιά φορά κι ας μην υπάρχεις πια.
Θυμήθηκα εμένα..
Τότε που νόμιζα ότι το για πάντα μπορεί να υπάρξει.
Γιατί ίσως εγώ είμαι από τους χαζούς ρομαντικούς που το λεν και το πιστεύουν..
Πιστεύουν ότι μπορούν...
Ή τουλάχιστον ξέρουν ότι θέλουν να προσπαθήσουν..
Στην αγαπημένη μου λοιπόν φράση..!
Στο για πάντα...
Που δεν υπάρχει.
Που είναι σχετικό..
Και που δύσκολα χτίζεται..
Όμως χτίζεται!
Εξάλλου αν η ψευδαίσθηση του αυτή δεν υπήρχε, τίποτα δε θα δημιουργούσαμε.
Αυτή η ψευδαίσθηση είναι το κίνητρο.
Για να δημιουργούμε και να πιστεύουμε..
Το για πάντα είναι απλώς για μερικό καιρό ακόμη.
Όσο..
Είναι η ανάγκη μας να υποσχόμαστε.
Η ανάγκη μας για ασφάλεια.
Μια λέξη.
Πολλές υποσχέσεις.
Λόγια που φυσικά εύλογα δεν μπορούν να τηρηθούν.
Κι από πίσω ένα σωρό..
Φόβοι
Ανασφάλειες.

Ξέρεις σε θυμήθηκα κι ήταν γλυκό..και όμορφο
Γιατί τουλάχιστον τότε μπορούσα να πιστέψω..
Θα ξαναγίνει δε λέω...
Αλλά σε θυμήθηκα.
Και είναι όμορφο να θυμάμαι αυτό από εσένα..
Μετά από όλα αυτά..

Το για πάντα είναι σχετικό και χτίζεται.
Μην το φοβάσαι.
Θέλει προσπάθεια.
Αυτό να θυμάσαι...



Καληνύχτα, κι ελπίζω να είσαι καλά...
Κάπου μέσα στην πόλη..

Είναι κρίμα ξέρεις...

Και τι είναι αυτό που φταίει λοιπόν;
Μία λέξη, πολλά πράγματα κατεστραμμένα.
Άδικα.
Εγωισμός.
Είναι εκεί.
Σε κυβερνάει.
Σε κουμαντάρει.
Γιατί;
Επειδή έτσι ελέγχεις τον εαυτό σου.
Καταστρέφεις ό,τι υπάρχει για να προλάβεις..
Να προλάβεις πριν στο καταστρέψουν οι άλλοι.
Πληγώνεις για να προλάβεις...
Να προλάβεις μην σε πληγώσουν οι άλλοι.
Δε σκότωσα τίποτα...
Εσύ τα σκοτώνεις.
Δεν έδιωξα τίποτα.
Εσύ με έδιωξες.
Δεν βλέπεις τίποτα.
Ξέρεις ο εγωισμός είναι κακό πράγμα...
Σε θολώνει.
Κάνεις πράγματα που δε θες.
Και τώρα τα πληρώνεις.
Ο εγωισμός αυτό επιτάσσει.
Το 2-1.
Γιατί η ισοπαλία δε σημαίνει ισορροπία.
Αν ήμουν άλλη ξέρεις... Ήδη θα είχε έρθει το 2-2.
Αλλά εγώ είμαι πολλά περισσότερα από αυτό.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι που γίνεσαι αυτό που δε θες.
Λυπάμαι που δε μπορείς να είσαι καλά.
Αλλά μάλλον δεν το προσέχεις και πολύ.
Και ευτυχώς για σενα εγώ δεν είμαι εσύ.
Γιατί αυτό θα πονούσε.

Καταστρέφεις ό,τι ωραίο σου συμβαίνει.

Εγωισμός!

Λυπάμαι.

Χρειάζεται...! Πάρε!