It feels like that...

Μια βδομάδα τώρα κοιμάμαι και δε βάζω το κινητό μου στο flight mode...
Ποτέ δεν το έκανα αυτό..
Πάντα το έβαζα.
Είχα μια σιγουριά και το έκανα.
Όποιος ήθελε να με βρει θα με έβρισκε το επόμενο πρωί.
Δε θα γινόταν τίποτα.
Δεν είναι ότι δε με ένοιαζε.
Απλώς ήμουν σίγουρη.
Τα είχα όλα τακτοποιημένα.
Ήμουν σίγουρη.

Μια βδομάδα τώρα δε βάζω το κινητό μου στο flight mode.

Είναι περίεργο αυτό για μένα.
Δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνω.

Ίσως κάτι περιμένω;
...Δε νομίζω να περιμένω κάτι...

Ίσως κάτι να ελπίζω;
Να ελπίζω τι;

Λες να ελπίζω να χτυπήσει;

Μπα δε νομίζω...

Ίσως υποσυνείδητα να ελπίζω όμως.

Είχα καλομάθει φαίνεται.
Και τώρα περιμένω..
Πιθανότατα να αρχίσεις την παλιά καλή σου συνήθεια..
(και δε θέλω να βρεις το κινητό μου κλειστό)
Να βομβαρδίζεις το κινητό μου ασταμάτητα...
Και να μου λες όμορφα πράγματα...

Αυτό έχει σταματήσει καιρό.
Δεν το κάνεις καιρό τώρα.
Γι'αυτό ήμουν έτσι ανήσυχη.
Εσύ πάντα το έκανες αυτό.

Ίσως όμως πήρα μια εξήγηση χθες.

Δεν ξέρω πως θα είναι τα πράγματα αν αυτό είναι το τέλος.
Κι ακόμη κι αν θα είναι καλύτερα εν τέλει έτσι ..

Εγώ νιώθω άσχημα!
Αυτό έχω μόνο.
Προς το παρόν τουλάχιστον.

Αλλά όπως σου είπα και χθες...

Θυμάμαι τα καλά.
Μαζεύω τον εαυτό μου.
Και θυμάμαι τα καλά.

Εξάλλου τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
Το έχω αποδεχτεί πλέον.

~χωρισμός/αποχωρισμός/πουλί μου~

Γ.Π 1940-2013

Σαν παιδί εγώ δεν είχα παππού..
Οι παππούδες μου ο ένας είχε πεθάνει πριν γεννηθώ κι ο άλλος πέθανε όταν ήμουν πολύ μικρή ..
Δεν τον θυμάμαι...

Αλλά πάντα είχα τον Γ.Π.

Αυτός με μεγάλωσε!
Έλεγε πάντα ...
Εγώ έχω δύο εγγόνια τον εγγονό μου τον Αλέξανδρο και την κόρη του Ν. τη Μελίνα...

Κι έτσι ήμουνα πάντα η εγγονή που δεν είχε από τα παιδιά του.

Με φρόντιζε με την ίδια αγάπη, μου φερόταν το ίδιο, καμάρωνε για μένα, ήταν περήφανος για μένα..
Με θαύμαζε..
Έλεγε του μοιάζω...
Έχω το πείσμα του...
Κι ό,τι ήθελα, έλεγε, γι΄αυτό το λόγο θα το πετύχω..


Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν καλά...
Κάθε χρόνο τρέχαμε, όμως πάντα τα κατάφερνε...

Πέρυσι ήταν το τελευταίο τραπέζι μας στο οποίο ήρθε..
Από εκεί και πέρα δεν τα μπορούσε αυτά..
Ήταν πριν φύγω για το Πανεπιστήμιο..

Μου έφερε ένα στυλό και μου είπε, Να γενείς σπουδαία!

Κι όταν καθίσαμε στο τραπέζι είπε την καθιερωμένη του ατάκα

'Να ΄μαστε καλά κι όποιος δε μας αγαπά να μας εθωρεί να σκα από τη ζήλια του'

Κι έτσι ξεκίνησε για μια ακόμη φορά η βραδιά μας.

Χθες μπήκε πάλι στο νοσοκομείο..
Εγώ είχα το προαίσθημα...
Το ήξερα ...

Σήμερα το πρωί έφυγε..

Θα γενώ σπουδαία παππού υπόσχομαι!
Σ'αγαπώ :)

Αντίο Πατεράκη μου!
Και να 'μαστε καλά... κι όποιος δε μας αγαπά να μας εθωρεί να σκα..  

Να μας προσέχεις.
Η εγγονή σου Μ.

Έτσι είναι γιατί έτσι πάει.

Έτσι με έμαθε η γιαγιά μου!
Έλεγε παιδί μου όταν θες κάτι να το κηνυγάς.. Να απλώνεις το χέρι σου και να το παίρνεις..
Να μην το αφήνεις... Αφού το θες..




Τόσο απλά...
Μη νομίζεις ότι θα μου ξεφύγεις...




                       Ό,τι θέλω...

                       Απλώνω το χέρι μου... 

                                                Και το Παίρνω!  

                                                                    :) 

                                 

Αυτό χρειάζομαι..

Τρεις μέρες τώρα σκέφτομαι συνέχεια...

Συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια...

Όμως κουράστηκα...

Βγήκα.. 

Πέρασα πολύ όμορφα.. 

Είχα καιρό ..

Κι είναι κρίμα.. 

Αλλά δεν πειράζει θυμήθηκα πώς είναι..! 

Γιατί άκουσα απλά τη φράση τέλος..! Σήμερα θα περάσουμε καλά!

Όχι σκέψεις.. 

Όχι περίπλοκα πράγματα..

Όχι δύσκολες καταστάσεις!

Ξέρεις έχω κουραστεί..

Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό..; 

Δυο άνθρωποι είναι μαζί για να είναι καλύτερα απ΄ότι όταν είναι μόνοι..

Είπε η Β. σήμερα το μεσημέρι που συζητούσαμε για κάποιους φίλους..

Και το χειρότερο είναι ότι μάλλον είχε δίκιο..

Γιατί να είσαι με κάποιον αφού είσαι χειρότερος άνθρωπος όταν είσαι μαζί του απ'ότι όταν είσαι μόνος;

Όσο και να θες τον άλλο γιατί να γίνεσαι χειρότερος μέρα με τη μέρα; 

Εγώ δε με αγαπώ έτσι.. 

Δε μου αρέσει αυτό που γίνομαι.. ό,τι κι αν νιώθω.. 

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό..

Κάποια πράγματα είναι για να είναι εύκολα..

Να βγαίνουν εύκολα.. 

Να σε κάνουν χαρούμενο.. 

Όχι να σε ζορίζουν και για λίγα λεπτά της ημέρας να σε ευχαριστούν...

Δεν υπάρχει λόγος...

Ή μάλλον λόγος υπάρχει..

Αλλά αξίζει; 

Ευτυχώς γυρίζω στο σπιτάκι μου σε λίγο..

Φεύγω..! (και πολύ έκατσα μεταξύ μας!) 

Με κούρασε ήδη το Ηράκλειο..

Ίσως όμως το να φύγεις κυριολεκτικά δεν βοηθά..

Πρέπει να φύγεις πνευματικά..

Αυτό χρειάζομαι μάλλον.. να φύγω πνευματικά από όλους κι από όλα...

Να πάρω το χώρο μου και το χρόνο μου...

Ένα διάλειμμα 

Αυτό χρειάζομαι! 

Σοφό

Μεσημεριανοί Στόχασμοί

Σε μία φάση αναζήτησης... Αναζήτησης του ποιά είμαι, τι είμαι, τι θέλω να είμαι, τι θέλω να φαίνομαι ότι είμαι, τι πραγματικά είμαι και του τι εν τέλει θα γίνω πολύ έχω προβληματιστεί..

Πολύ έχω προβληματιστεί από το αόριστο, το ακανόνιστο και το απρόβλεπτο αυτές τις μέρες..

Βλέπω πράγματα.. 

Πράγματα που ποτέ δεν έβλεπα ή αρνιόμουν να δω και πράγματα που ίσως ήθελα να δω, αλλά με φόβηζε που τα ήθελα.

Ενώ κάπου στα 18 καλείσαι να αποφασίσεις εν μέρει τι θα κάνεις στη ζωή σου και παίρνεις αποφάσεις για το μέλλον σου.. πώς βρίσκεσαι στα 19 σου σε πολύ βαθύτερες και ουσιαστικότερες απορίες που αυτές θα έπρεπε να απαντηθούν.. (!) 

Ωστόσο το συμπέρασμα είναι ότι βλέπω πράγματα που δεν έβλεπα..

Και πρέπει να το αποδεχτώ.. 

Είμαι πράγματα που ούτε μου περνούσαν από το μυαλό ότι είμαι..

Είμαι σίγουρη πλεον..

Θέλω να είμαι αυτή που είμαι!

Θέλω πράγματα που θα ένιωθα άσχημα να παραδεχτώ ότι τα θέλω (υπό άλλες συνθήκες) 

Δεν ξέρω αν θέλω να φαίνομαι τι είμαι...

Ίσως προτιμώ να κρύβομαι... 

Και το τι θα γίνω... Είναι κάτι που δε μπορώ να απαντήσω ... 

Θα το απαντήσει ο χρόνος..! 

Ίσως γίνω όλα αυτά που σκέφτομαι τώρα όταν βλέπω τον εαυτό μου μπροστά μετά από κάποια χρόνια.. 

Ίσως γίνω πολλά περισσότερα..

Ίσως δε γίνω τίποτα από αυτά, αλλά κάτι που δεν φτάνει το μυαλό μου ούτε καν να φανταστεί τώρα. 

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο μόνος που μπορεί να τα απαντήσει όλα αυτά είμαι εγώ.

Κι όχι οι διάφοροι.. 

Αυτοπροσδιορισμός... 

Μόνον αυτό. 

Πού πήγαν όλα αυτά;

Ψάχνω...
Τις τελευταίες μέρες όλο κάτι ψάχνω..
Κάτι.
Κάποιον.
Δεν ξέρω.
Ψάχνω.
Κι εκεί που περπατάμε...
Το βρήκα!
Να ποια είναι η απορία μου!
Πού πήγε ο ρομαντισμός;
Προχωράμε στους καλοκαιρινούς δρόμους..
Δρόμους γεμάτους αρώματα..
Χρώματα..
Υποσχέσεις..
Έχουμε τη φύση
Τον ήλιο
Το φεγγάρι..
Τίποτα όμως δεν κοιτούμε πια..
Μας έχουν βάλει στο καλούπι αυτό
και πάμε..
Δε σταματούμε ούτε ένα λεπτό
Να χαρούμε.
Αυτά που υπάρχουν δίπλα μας
Σημασία δε δίνουμε..

Μας τα έχουν πάρει όλα..

Ο ρομαντισμός μας όμως μας ανήκει..
Δεν μπορεί κανείς να τον αρπάξει..

Ας κοιτάξουμε λοιπόν, αυτά,
που σπάνια τα βλέπουμε.
Να πάρουμε ξανά το θάρρος μας..
Να πιστέψουμε..
Και να παλέψουμε..

Χρειαζόμαστε ρομαντισμό..
Να πιστέψουμε στ'αδύνατα
Που δυνατά να γίνουνε..