Ανάμνηση...

Βλέποντας πάλι τα αγαπημένα μου σαχλά σε θυμήθηκα...
Κάπου εκεί υπήρχες...
Ξέρεις μου λείπεις καμιά φορά κι ας μην υπάρχεις πια.
Θυμήθηκα εμένα..
Τότε που νόμιζα ότι το για πάντα μπορεί να υπάρξει.
Γιατί ίσως εγώ είμαι από τους χαζούς ρομαντικούς που το λεν και το πιστεύουν..
Πιστεύουν ότι μπορούν...
Ή τουλάχιστον ξέρουν ότι θέλουν να προσπαθήσουν..
Στην αγαπημένη μου λοιπόν φράση..!
Στο για πάντα...
Που δεν υπάρχει.
Που είναι σχετικό..
Και που δύσκολα χτίζεται..
Όμως χτίζεται!
Εξάλλου αν η ψευδαίσθηση του αυτή δεν υπήρχε, τίποτα δε θα δημιουργούσαμε.
Αυτή η ψευδαίσθηση είναι το κίνητρο.
Για να δημιουργούμε και να πιστεύουμε..
Το για πάντα είναι απλώς για μερικό καιρό ακόμη.
Όσο..
Είναι η ανάγκη μας να υποσχόμαστε.
Η ανάγκη μας για ασφάλεια.
Μια λέξη.
Πολλές υποσχέσεις.
Λόγια που φυσικά εύλογα δεν μπορούν να τηρηθούν.
Κι από πίσω ένα σωρό..
Φόβοι
Ανασφάλειες.

Ξέρεις σε θυμήθηκα κι ήταν γλυκό..και όμορφο
Γιατί τουλάχιστον τότε μπορούσα να πιστέψω..
Θα ξαναγίνει δε λέω...
Αλλά σε θυμήθηκα.
Και είναι όμορφο να θυμάμαι αυτό από εσένα..
Μετά από όλα αυτά..

Το για πάντα είναι σχετικό και χτίζεται.
Μην το φοβάσαι.
Θέλει προσπάθεια.
Αυτό να θυμάσαι...



Καληνύχτα, κι ελπίζω να είσαι καλά...
Κάπου μέσα στην πόλη..

Είναι κρίμα ξέρεις...

Και τι είναι αυτό που φταίει λοιπόν;
Μία λέξη, πολλά πράγματα κατεστραμμένα.
Άδικα.
Εγωισμός.
Είναι εκεί.
Σε κυβερνάει.
Σε κουμαντάρει.
Γιατί;
Επειδή έτσι ελέγχεις τον εαυτό σου.
Καταστρέφεις ό,τι υπάρχει για να προλάβεις..
Να προλάβεις πριν στο καταστρέψουν οι άλλοι.
Πληγώνεις για να προλάβεις...
Να προλάβεις μην σε πληγώσουν οι άλλοι.
Δε σκότωσα τίποτα...
Εσύ τα σκοτώνεις.
Δεν έδιωξα τίποτα.
Εσύ με έδιωξες.
Δεν βλέπεις τίποτα.
Ξέρεις ο εγωισμός είναι κακό πράγμα...
Σε θολώνει.
Κάνεις πράγματα που δε θες.
Και τώρα τα πληρώνεις.
Ο εγωισμός αυτό επιτάσσει.
Το 2-1.
Γιατί η ισοπαλία δε σημαίνει ισορροπία.
Αν ήμουν άλλη ξέρεις... Ήδη θα είχε έρθει το 2-2.
Αλλά εγώ είμαι πολλά περισσότερα από αυτό.
Λυπάμαι.
Λυπάμαι που γίνεσαι αυτό που δε θες.
Λυπάμαι που δε μπορείς να είσαι καλά.
Αλλά μάλλον δεν το προσέχεις και πολύ.
Και ευτυχώς για σενα εγώ δεν είμαι εσύ.
Γιατί αυτό θα πονούσε.

Καταστρέφεις ό,τι ωραίο σου συμβαίνει.

Εγωισμός!

Λυπάμαι.

Χρειάζεται...! Πάρε!

Όταν το εγώ μου είναι μισό...

" Έρωτα.. βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά, λαβώνεις κάθε αρετή
Μα όταν ανάλαφρα περνάς πνοή ειρηνοφόρα, 
κανείς Θεός, καμιά Θεά δε φέρνει τέτοια δώρα.
Κυρά του έρωτά μου μη με σημαδεύεις, 
δως μου τη σύνεση Θεά, την ήμερη απόλεμη στοργή
δώσε μου δώρο λιγοστό, ότι ήρεμο κι ότι γνωστό
όχι όσον έρωτα ποθώ, μα όσο αντέχω."

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής 
Όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής 
Όταν στα πρόσωπα του κόσμου, βλέπω το πρόσωπό σου
Όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
Όταν το εγώ μου είναι μισό
και το αστέρι μου θολό
Όταν ξέρω πως υπάρχω μα δε γίνεται να ζω
Όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ. 

  

Προτιμώντας να κρατήσω το κενό μες στην καρδιά μου... 

Τι έγινε όταν..;

Τι έγινε λοιπόν όταν μία από τις δύο μεγάλες αλήθειες μου άρχισε να μπαίνει σε διαδικασία αμφισβήτησης;!

Ήρθε μια μπλούζα που τα έλυσε όλα...

Τώρα θα διαβάζεις και θα λες ότι τρελάθηκα...Αλλά! Δεν είναι έτσι! Και θα δεις...!

Χρονικό...

Πέμπτη 24/04/2013
Τελευταία μέρα πριν την αναχώρηση για τις διακοπές του Πάσχα στο Ηράκλειο μια βόλτα στα μαγαζιά επιβαλλόταν μιας και οι περισσότεροι είχαν ήδη αναχωρήσει κι εγώ χρειαζόμουν τρόπο για να σκοτώσω την ώρα μου..
Φτάνοντας σε ένα από τα μαγαζιά που επισκέφτηκα μπαίνω και φάτσα κάρτα τι συναντώ;!
Μια μπλούζα που γράφει πάνω της believe..!
Τη βλέπω ενθουσιάζομαι...
Τη δοκιμάζω, αλλά αποφασίζω ότι δε μου αρέσει τόσο ώστε να την αγοράσω..

Πέμπτη 2/05/2013
Ο καιρός στο Ηράκλειο περίεργος... Έχοντας ήδη διαπιστώσει ότι οι ενδυματολογικές μου προτιμήσεις αποδείχθηκαν αλλόκοτες και εν τέλει κάπως άχρηστες μία ακόμη επίσκεψη στα μαγαζιά αυτή τη φορά του Ηρακλείου θεωρήθηκε αναγκαία.
Μία εβδομάδα μετά ξανά στο ίδιο κατάστημα ξανά η ίδια μπλούζα.
Αυτή τη φορά η απόφαση είχε παρθεί. Έλεγε την αλήθεια μου... Την ήθελα!

Η αγορά κάπως έτσι πραγματοποιήθηκε...! Ο ενθουσιασμός μεγάλος.. Αλλά τελικά άλλο ήθελε αυτή η μπλούζα να μου πει.

Δείχνοντας τη στη Βαγγελιώ (η μαμά μου, συνηθίζω να αναφέρομαι σε αυτή με το όνομα της) παρατηρώ ότι μέσα στη λέξη believe η μπλούζα είχε τονισμένα τα γραμματα believe.

Γντάν! Κουτουλιά κατακέφαλα! Αυτό είναι... η λέξη believe κρύβει μέσα της τη λέξη lie..
Και κάπως έτσι ήρθε η αμφισβήτηση.
Πάντα πίστευα στους ανθρώπους. Πίστευα στην καλή πρόθεση τους. Αλλά πήρα αρκετές φορές ψέματα. Αυτό ήταν λοιπόν!
Η μία αλήθεια μου καταρρίφθηκε καθώς πολύ απλά η υπερβολική πίστη στους ανθρώπους συνήθως φέρνει ψέματα και απογοήτευση...

Και κατα συνέπεια αυτό που μένει από το believe στο τέλος ίσως να είναι ένα πικρό αλλά αληθινό lie..

Μύθος στρογγυλών ανθρώπων..

  "Μοῦ φαίνεται, ὅμως, ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν νιώθουν τὴ δύναμη τοῦ ἔρωτα· γιατὶ ἂν τὴν ἔνιωθαν, θὰ τοῦ εἶχαν κάνει μεγάλους ναοὺς καὶ βωμοὺς καὶ θὰ τοῦ πρόσφεραν μεγάλες θυσίες, ἐπειδὴ ὁ Ἔρωτας ἀγαπᾷ τοὺς ἀνθρώπους πιὸ πολὺ ἀπ᾿ ὅλους τοὺς θεούς. Θὰ προσπαθήσω λοιπόν, νὰ σᾶς ἐξηγήσω τὴ δύναμη τοῦ Ἔρωτα.
  Τὸν παλιὸ καιρό, ἡ ἀνθρώπινη φύση δὲν ἦταν ὅπως εἶναι σήμερα, ἀλλά διαφορετική. Τὰ γένη τῶν ἀνθρώπων δὲν ἦταν δύο ὅπως τώρα, ἀρσενικὸ καὶ θηλυκό, ἀλλὰ ὑπῆρχε καὶ ἕνα τρίτο, ποὺ λεγόταν “ἀνδρόγυνο” [1] καὶ προερχόταν ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ δύο. Αὐτὸ τὸ γένος ἔχει ἐξαφανισθεῖ καὶ ἔμεινε μόνο τὸ ὄνομά του, ποὺ κι αὐτό χρησιμοποιεῖται περιφρονητικά. Τότε, κάθε ἄνθρωπος ἦταν στρογγυλός, μὲ τέσσερα χέρια καὶ ἄλλα τόσα πόδια, ἕνα κεφάλι μὲ δύο ὅμοια πρόσωπα ποὺ ἔβλεπαν ἀντίθετα, τέσσερα αὐτιὰ καὶ δύο γεννητικὰ ὄργανα. Περπατοῦσε ὄρθιος, ὅπως καὶ σήμερα, σὲ ὁποιαδήποτε κατεύθυνση ἤθελε καὶ ἔτρεχε μὲ μεγάλη ταχύτητα κυκλικά, χρησιμοποιῶντας καὶ τὰ ὀκτὼ μέλη του (ὅπως κάνουν τοῦμπες οἱ ἀκροβάτες). Ἦταν λοιπὸν τρία τὰ ἀνθρώπινα γένη, μὲ κυκλικὸ σχῆμα καὶ κίνηση, γιὰ νὰ εἶναι ὅμοια μὲ τοὺς γονεῖς τους. Διότι, τὸ ἀρσενικὸ εἶχε τὴν καταγωγὴ του ἀπὸ τὸν ἥλιο, τὸ θηλυκὸ ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὸ τρίτο ἀπὸ τὴ σελήνη, ἐπειδὴ καὶ ἡ σελήνη μετέχει καὶ στὶς δύο κινήσεις (τοῦ ἥλιου καὶ τῆς γῆς). Εἶχαν, ἐπίσης, φοβερὴ δύναμη καὶ μεγάλη ἀλαζονεία, γι᾿ αὐτὸ καὶ τόλμησαν νὰ τὰ βάλουν μὲ τοὺς θεούς. 

 Τότε ὁ Δίας, θέλοντας νὰ διατηρήσῃ τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀλλὰ παράλληλα νὰ κάνῃ τοὺς ἀνθρώπους ἀσθενέστερους καὶ νὰ σταματήσῃ τὶς ἀκολασίες τους, πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ διχοτομήσῃ τὸν καθένα, ὥστε καὶ περισσότεροι νὰ γίνουν καὶ πιὸ χρήσιμοι στοὺς θεούς. Ἄρχισε λοιπὸν νὰ διχοτομῇ τοὺς ἀνθρώπους μὲ μεγάλη ἀκρίβεια καὶ κάλεσε τὸν Ἀπόλλωνα νὰ στρίβῃ τὸ πρόσωπο καὶ τὸν αὐχένα πρὸς τὸ μέρος τῆς τομῆς, γιὰ νὰ βλέπουν οἱ ἄνθρωποι τὴν τομὴ καὶ νὰ γίνουν πιὸ εύσεβεῖς. Τραβῶντας καὶ μαζεύοντας τὸ δέρμα, ὁ Ἀπόλλωνας, ἀπ᾿ ὅλες τὶς πλευρὲς πρὸς τὴν ὀνομαζόμενη σήμερα κοιλιά, τὸ ἔδενε στὸ σημεῖο ποὺ λέμε ἀφαλό. Ἐξ αἰτίας τῆς διχοτόμησης, λοιπόν, ποθῶντας τὸ καθένα νὰ ἑνωθῇ μὲ τὸ δικὸ του ἄλλο μισό, ἀγκαλιάζονταν σφιχτὰ καὶ πέθαιναν ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὴν ἀδράνεια, γιατὶ δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν τίποτα τὸ ἕνα χωρὶς τὸ ἄλλο. Ἐπειδὴ τοὺς λυπήθηκε ὅμως ὁ Δίας, σκέφθηκε νὰ μεταθέσῃ τὰ γεννητικὰ τους ὄργανα μπροστά, γιατὶ μέχρι τότε ἦταν πρὸς τὰ ἔξω, καὶ γεννοῦσαν καὶ ἔτικταν[2] ὄχι μεταξὺ τους, ἀλλὰ στὴ γῆ, ὅπως τὰ τζιτζίκια. Μ᾿ αὐτὴ τὴ μετάθεση λοιπόν, κανόνισε νὰ γεννᾷ τὸ ἀρσενικὸ μέσα στὸ θηλυκὸ γιὰ νὰ διαιωνίζεται τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀκόμη ὅμως καὶ ἂν σμίγουν ἀρσενικὸς μὲ ἀρσενικὸ νὰ ὁλοκληρώνεται ἡ συνουσία, ὥστε νὰ ξεθυμαίνουν καὶ νὰ στρέφονται στὴ δουλειὰ καὶ τὶς ἄλλες φροντίδες τῆς ζωῆς τους. Ὁ ἔρωτας λοιπὸν εἶναι ἔμφυτος μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐπιχειρεῖ ἀπὸ δύο νὰ τοὺς κάνῃ ἕνα καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὴν ἀνθρώπινη φύση.                                                                                                           

 Ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, λοιπόν, εἶναι τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο κομμάτια τῆς διχοτόμησης τοῦ ἀνθρώπου, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀναζητᾷ πάντοτε τὸ ταίρι του." 

 Σε αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο καταδικασμένοι να ζούμε ψάχνουμε εναγωνίως το χαμένο μας μισό.. 

Και κατ΄ αυτόν τον τρόπο αλλάζουμε... Γιατί θέλουμε αυτή η φορά να είναι η τελευταία... Να πάρει το ψάξιμο ένα τέλος. Χάνουμε μέσα σε αυτή τη διαδικασία πιθανώς τον εαυτό μας... Αλλάζουμε όχι επειδή το έχουμε ανάγκη.. Επειδή είναι στη φύση μας να ψάχνουμε και να γινόμαστε όλο και κάτι καλύτερο, επειδή το οφείλουμε στον εαυτό μας.. Αλλάζουμε βάσει των προσδοκιών που έχουν οι άλλοι για εμάς.. Και εκεί βρίσκεται το λάθος μας...

Από τη φύση μας δεν είμαστε ακέραιοι.. Έχουμε ανάγκη και ψάχνουμε την ολοκλήρωση..Μια ολοκλήρωση που έρχεται μέσα από τους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας. Και εδώ φυσικά κρύβεται η παγίδα. Οι άλλοι πάντα τρέφουν προσδοκίες για το άτομο μας. Το θέμα είναι να μην αφήσουμε τις ξένες προσδοκίες να διαμορφώσουν αυτό που θα γίνουμε.. Να μη γίνουμε η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς, αλλά αυτό που εμείς έχουμε κατα νου ως το ιδανικό! Και αυτό γιατί πολύ απλά ίσως μια μέρα ξυπνήσουμε και να είναι πολύ αργά... 


Υ.Γ Ξέχασα να σε ευχαριστήσω για την κουβέντα. Ελπίζω να έχουμε κι άλλες μπροστά μας :) Η.Π.

Big True.