Μου λείπουν εποχές που όλα ήταν απλά.. :)

Μου λείπει αυτό το αίσθημα που μου προκαλεί η εικόνα.

Μου λείπει να βλέπω την Κικιτσα κάθε μέρα και να μου τραγουδά "κοίτα ξημέρωσε"

Μου λείπει να είναι διπλανή μου η Λύμπε και να λέμε βλακείες και να γελάμε μέχρι να πονέσει η κοιλιά μου.

Μου λείπει η Κουτσ. του λυκείου.

Μου λείπει ο Κοφι μαν που τραβάει τη φωτο.. γιατί χαμογελούσαμε και τη βγάζαμε λάδι πάντα :Ρ

Μου λείπει να περπατάμε στην παραλιακή αγκαλίά και να μου λες "τι θα πουν τα κορίτσια βρε Μελίνα μου;" Και να λέμε δες που είμαστε... είμαστε στην πιο όμορφη πόλη Σ.Π.

Μου λείπει να τραγουδάμε.

Μου λείπει αυτή η αίσθηση μετά τις πανελλήνιες όπου όλα ήταν μπροστά μας και ανοίγονταν.

Μου λείπετε (:

Αλλάξαμε (:

Σας χαμογελώ...

Γιατί είστε οι άνθρωποι μου.

Και γιατί από εσάς παίρνω δύναμη τώρα που τα πράγματα είναι δύσκολα ...

Κι ελπίζω να ισχύει και για εσάς το ίδιο.

(:

Και σας χαμογελώ..
Ανάποδα.

Για να είναι ξεχωριστό.