Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

Ζ όπως Ζόρικοι..!

  Κάπως έτσι μέσα σε μια μέρα, ή μάλλον καλύτερα σε μία ώρα αν θες, όλα ανατρέπονται! 
Είσαι υγιής, νέος, όμορφος, φοιτητής χαλαρός και όλα βαδίζουν με ένα ρυθμό (όσο μπορεί να λέγεται  έτσι ο τρόπος ζωής πρωτοετούς φοιτητή!). 
  Σε αυτήν την ώρα μπαίνεις σε ένα γραφείο με το παραπάνω παρουσιαστικό, αλλά το πώς θα βγεις από εκεί καθόλου δεν εξαρτάται από εσένα. Μπαίνεις άτρωτος, δυναμικός, σίγουρος, για όλα. 
Και το πώς βγαίνεις;
Καμία σχέση δεν έχει με την προηγούμενη κατάσταση! Μέσα σε μία ώρα σε αυτό το γραφείο ακούστηκαν πράγματα και πάρθηκαν αποφάσεις που εν τέλει αλλάζουν όλα τα μόλις πριν λίγο δεδομένα!
Μέσα σε μια ώρα καταρρέει η κοσμοθεωρία σου για τη ζωή, επιβάλλονται νέοι κανόνες που οφείλεις να ακολουθήσεις, και κάποιος άλλος αναλαμβάνει τα 'ινία'. 
Αλλάζεις συνήθειες! 
Αλλάζεις ζωή. 
Σε μία ώρα! 
Μόλις εξήντα ύπουλα λεπτά αρκούν για όλα αυτά!
 Και σε αυτή τη φάση είναι που βρίσκεσαι με νέες διατροφικές οδηγίες προς εφαρμογή, με νέες συνήθειες, με αποστειρωμένο τρόπο ζωής και χίλια δυο άλλα κακά να συνεπάγονται!
Και για ποιο λόγο; 
Για να ακολουθήσεις το πιο απλό! Το όνειρο σου!
Καθώς όμως ότι είναι απλό δε σημαίνει ότι είναι κι εύκολο... τι κάνεις; 
Προσαρμόζεσαι! 
Θες δε θες! 
Ή τουλάχιστον εφόσον όντως θες να ακολουθήσεις αυτό που μέχρι τώρα επέλεγες να κάνεις!
 Συμπέρασμα;! 
Για μία ακόμη φορά βάζεις μπροστά το fight σε εφαρμογή και με σύμμαχο τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου ξεκινάς τη νέα αυτή όχι και τόσο ευχάριστη δοκιμασία! 
Πατάς γερά και αποφασισμένος του δίνεις και καταλαβαίνει!
Τίποτα δε μπορεί να σε γονατίσει όταν πρόκειται για τα όνειρα σου!

'Έτσι λοιπόν όταν η συνέχεια γίνεται ζόρικη, οι ζόρικοι συνεχίζουν!'  


Υ.Γ Εξάλλου πάντα θα μπορούσε να είναι κάτι χειρότερο! 






!



Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Να 'σου ξανά τα κρύα!

Έφθασε κιόλας Μάρτιος!
Μια λιακάδα σου φτιάχνει τη μέρα... 
Όλη η Θεσσαλονίκη μυρίζει άνοιξη, λουλούδια, έρωτα κι εσύ περπατάς...
Περπατάς με άλλη ενέργεια, με ένα ανεξήγητο χαμόγελο σε μια νέα κατάσταση..
Αλλαγή εποχής!
Ό,τι συνέβη το χειμώνα μένει πίσω και με μια αίσθηση ανακούφισης ετοιμάζεσαι για τη νέα εποχή...
Μην τα θαλασσώσεις και σ'αυτή λες.. 
Είναι κρίμα!
Και δε λέω ωραία όλα αυτά... 
Όμως μη γελιέσαι...
Είσαι στη Θεσσαλονίκη :) 
Οπότε τι; 
Οπότε όλα αυτά συμβαίνουν, εσύ νιώθεις χαρούμενος και τότε τσουπ! 
Βαρδάρης. 
Ό,τι έχεις σκεφτεί για τη νέα αυτή εποχή στο γκρεμίζει και φυσικά σε επιστρέφει απότομα στην πικρή πραγματικότητα.
Στην πραγματικότητα της Βόρειας Ελλάδας, όπου ο Μάρτης είναι όντως γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης, όπου ανήκει στο χειμώνα και όχι φυσικά στην άνοιξη και που απλά είπε να σου φέρει λίγη μυρωδιά άνοιξης απλά για να προετοιμαστείς! 
Και πάνω που νιώθεις τη χαρά... 
Εκεί να στην πάρει πίσω!
Να περιμένεις την πραγματική άνοιξη... 
Την πραγματική αλλαγή..
Την πραγματική νέα κατάσταση! 





Mood!



Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2013

.-







Γενέθλια!

  Μονάχα μια μέρα, κάθε χρόνο, σηματοδοτεί μια αλλαγή. Είναι η μία και μοναδική μέρα όπου μας μεταφέρει από ένα στάδιο σε ένα άλλο. Όπου καλούμαστε να αφήσουμε πίσω κάποια πράγματα και να αναλάβουμε κάποια νέα. Μία μέρα η οποία μας καθιστά μεγαλύτερους ηλικιακά, και καλείται να μας καταστήσει ωριμότερους, εξυπνότερους, καλύτερους, πιο καταρτισμένους και φυσικά μία μέρα που καλείται να μας βρίσκει πιο έτοιμους να αναλάβουμε ευθύνες και να έχουμε εκπληρώσει τους στόχους που έχουμε βάλει στον εαυτό μας!
  Όλα αυτά όμως σε καμία περίπτωση δε γίνονται σε αυτή τη μέρα. Ενώ πραγματικά τότε καλούμαστε απλά να γιορτάσουμε την αλλαγή, τη μετάβαση, αυτή η μέρα μας βρίσκει απροετοίμαστους να τη δεχτούμε. Μας βρίσκει αν όχι εξίσου ώριμους λίγο ωριμότερους απ'ότι πέρυσι, με τις ίδιες ανασφάλειες, τα ίδια όνειρα και την ίδια ανάγκη για αλλαγή. Οι ίδιοι στόχοι παραμένουν στο επίκεντρο με τη μόνη διαφορά ότι σε βρίσκουν ένα χρόνο μεγαλύτερο και αρκετά απελπισμένο! 
  Με υπερβολικές προσδοκίες περιμένουμε από μία απλή ημερομηνία και ημέρα του χρόνου να μας φέρει όλα όσα θέλαμε ακόμη κι αν δεν προσπαθήσαμε να τα αποκτήσουμε!
  Ενδεχομένως λοιπόν απογοητευμένοι κατά την άφιξη της ημέρας στον ημερολογιακό χάρτη πανικοβαλλόμαστε, αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος, πίνουμε και υποσχόμαστε ότι θα φερθούμε εξυπνότερα από εδώ και στο εξής! 
  Έτσι καταλήγουμε στο τέλος της μέρας να φυσάμε τα κεράκια που σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής και το ξεκίνημα μιας άλλης
  Γιατί μέσα από τις ευχές μας την ώρα εκείνη παίρνουμε το κουράγιο για τη συνέχεια... 
Μια συνέχεια επίπονη. Όμως τι να κάνεις;! Ιδέα στον ορίζοντα! 
Οπότε;! 

Συνεχίζεις να εύχεσαι!
Πιθανότατα αυτή τη φορά με μεγαλύτερο σκεπτικισμό! :) 




Στα 19 Λοιπόν! 

Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2013

Σφιγμένα Χείλη

Τα πιο σφιγμένα χείλη είναι τα πιο γλυκά..
Είναι τα πιο αλλόκοτα..
Είναι αυτά που λίγες μόνον λέξεις επιλεκτικά προσφέρουν..
Σε λίγους μοναχά.
Βγάζουν ήχους περίεργους.
Ήχους μοναδικούς.
Ήχους ξεχωριστούς.
Ήχους σαν απ'αλλού φερμένους!
Κι έτσι..
Σαν ακουστούν από τ'αφτιά σου μια φορά,
δύσκολα ξεχνιούνται.
Ήχοι αλησμόνητοι.
Κι η αξία τους γι'αυτό όλο και μεγαλώνει.
Ήχοι πολύτιμοι.
Μα σαν τους ακούσεις,
δύσκολα ξεφεύγεις απ'αυτούς.
Σαν σε σειρήνες ανάμεσα παγιδευμένος.
Ήχοι  γλυκείς.
Σε φυλακίζουν.
Μα σαν ξεφύγεις πάλι,
ποθείς ξανά το άκουσμα τους το γλυκό.
Όπως τ' ακούς μες στο μυαλό σου.
Και το ζητάς.
Το κυνηγάς,
ξανά για να τ'ακούσεις!
Μα πρόσεχε μην απ'τον πόθο σου αυτό
χαθείς.
Ή μην παγιδευτείς.
Γιατί είναι κρίμα δέσμιος να ζήσεις τη ζωή σου,
για έναν ήχο.