* Ίσως ο μόνος τρόπος για να συνειδητοποιήσεις τον έρωτα σου... είναι να βρεθείς μακριά από αυτόν... *

Ίσως φταίει αυτή η μονιμότητα που εκπέμπω..

Κλασική Εξαρτημένη.

Προκαλεί δυσφορία.
Συνδέεις ένα ερέθισμα με ένα συναίσθημα.
Κάθε φορά που θα έχεις το ερέθισμα... Θα προκαλείται το συναίσθημα...

Αυτό είμαστε.
Αυτό κάνουμε μεταξύ μας.


Υ.Γ Γράφω γιατί έχω πράγματα που δε μπορώ να πω. Ξεσπάω. Δεν είμαι ευτυχισμένη. Πήρες την απάντηση σου;  

Αϋπνίες Vol.2

Μου λείπεις.

( 'Γιολάρεις' μακριά μου.) 

Δε μπορώ να κοιμηθώ.

Μου φταίνε όλα.

Ζηλεύω.

Το κρεβάτι μου είναι άδειο.

Κρίσεις πανικού. 

Φόβος.

Όχι πια.

Σε θέλω εδώ.

Ο τροχός θα γυρίσει.

Οι συνθήκες θα δείξουν.

Μου λείπεις. 

Το ποτήρι μου έσπασε.

Just on time.

Συμβολικό.

Παράνοια. 

Μου λείπεις. 

Υ.Γ Θέλω να είμαι κομμάτι της τρελής σου πραγματικότητας, κι όχι μονάχα μία σύμβαση. 

Άστο να κυλήσει...

Για μία ακόμη φορά ένας κύκλος κλείνει..
Διαδικασία που προσφέρει ανακούφιση;
Στενοχώρια;
Τι;
Δε γνωρίζω.
Μπορεί και τίποτα..
Μπορεί και όλα.

(Όπως έχω πει και πιο παλιά μου αρέσει όταν κλείνουν οι λογαριασμοί. Μου αρέσει διότι τα πράγματα δεν αιωρούνται αλλά παίρνουν ένα συγκεκριμένο σίγουρο δρόμο.)

Το σίγουρο είναι ότι ένας κύκλος έκλεισε.

Μόνο που στη δική μας περίπτωση ο κύκλος δεν οδηγεί σε αποχώρηση του ανθρώπου αυτού από τη ζωή μας.
Είτε για καλό είτε για κακό.

Συνεπώς από σήμερα πουλί μου ξεκινάμε ένα νέο κύκλο.
Στον οποίο κανείς δεν ξέρει που θα οδηγηθούμε.

Πάντα θα υπάρχουμε.

Κι ένας νέος κύκλος ξεκινά.

Μπορεί να μας οδηγήσει στα ίδια.
Μπορεί να μας κάνει να έχουμε μια πιο ισχυρή φιλία..
Μπορεί να περάσουμε το στάδιο της φιλίας και να καταλήξουμε πάλι μαζί..αλλά με καλύτερες συνθήκες.

Μπορεί να συμβούν πολλά πράγματα.

Εξάλλου όπως λες 'εαν αυτό είναι το τέλος, είναι για να ΄ρθει κάτι καλύτερο'

Το πιστεύω.

Γιατί όπως διαφορετικά λέω εγώ...
Όλα θα πάνε καλά στο τέλος...Αν δεν πάνε καλά τότε δεν είναι το τέλος.

Γι'αυτό...
Άστο να κυλήσει, άστο να πάει και να 'ρθει.


Υ.Γ  Είμαστε κάτι μοναδικά υπέροχο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους ανθρώπους να  θυμάσαι~ 

Να θυμάσαι.

Καταιγισμός

Σκέφτομαι.
Θέλω να σου δείξω πόσα πράγματα εγώ νιώθω.
ΚΕΝΟ.
Ποτέ δε σου έδωσα να καταλάβεις.
Με στεναχωρεί αυτό.

Μέσα σε μία κραυγή στενοχώριας φώναξα πώς δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.
Αφού δεν είμαστε.

Όμως εγώ θέλω να καταλάβεις ότι αισθάνομαι κι εγώ.
Κι ότι σε θέλω κι εγώ.

Κι ότι αξίζω.
Αξίζουμε.

Πάντα ήμουν της άποψης ότι το όμορφο είναι να είναι εύκολο κι όλα να κυλάνε.
Μετά 'γνώρισα' εσένα.
Όπου το εύκολο δεν ήταν δυνατό,
αλλά κι έμοιαζε εξαιρετικά βαρετό μπροστά στον περίεργο εαυτό σου..

Είσαι μία πρόκληση.
Πάντα ήσουν για μένα.
Μία πρόκληση να ξεπερνάω τον εαυτό μου.
Γιατί πλέον γράφω κι εγώ πολύ προσωπικά.
Και σου απευθύνομαι για όσα ελπίζω να διαβάσεις..
και δεν έχω τη δυνατότητα να πω.

Αυτό που είμαι είναι ένα δημιούργημα.
Δικό σου και δικό μου.

Είσαι πτυχή του εαυτού μου κι εγώ δική σου.
Και δεν είναι κακό.
Λες ότι είμαστε σαν μια οικογένεια.
Όλοι την αγαπάμε, γυρίζουμε σε αυτή αλλά κάποια στιγμή θέλουμε πάλι να φύγουμε.

Είναι σαν τον τόπο μας.

Αλλά αν έτσι είναι όντως τα πράγματα...

Θέλω να είμαι η Θεσσαλονίκη σου.

Θέλω να είμαι η οικογένεια σου, όχι αυτή που υποχρεούσαι να δεις και να επισκεφτείς...

Αλλά αυτή που επιλέγεις να δημιουργήσεις για να ζήσεις ευτυχισμένη.