Οδός ονείρων

Ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους..
Ίσως να μην το ξέρουμε...
Ίσως όμως να είναι ο δρόμος που κατοικούμε..
Ο δρόμος που βαδίζουμε.
Ασήμαντος αλλά σημαντικός!
Μικρός και άσημος.
Πολλές ελπίδες βρίσκονται κρυμμένες σ'αυτόν.
Πολλές ευτύχιες είχαν βρει το καταφύγιο τους εκεί.
Σιωπή.
Μια απέραντη σιωπή.
Κάτω από ένα μοναδικό βαθύ μπλε ουρανό.
Γεμάτο άστρα.
Και μικρό φεγγάρι.
Και μια βαριά ανάσα.

Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους..
Ίσως να είναι ο δρομος που βαδίζουμε..
Είναι ο δρόμος...
Που πολλά όνειρα γεννήθηκαν...
Και πολλά όνειρα πέθαναν.

Καληνύχτα.
Με πικρία.

Κάθε δρόμος έχει
μια καρδιά για τα παιδιά.

Μα κυρά μου εσύ, 
σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ’ αστέρια
που όλο πέφτουν σαν βροχή. 

Κάθε σπίτι κρύβει
λίγη αγάπη στη σιωπή.
Μα ένα αγόρι έχει
την αγάπη για ντροπή.

-

Δεν έχει σημασία να φύγεις.
Δεν έχει σημασία να κρυφτείς από το φόβο σου.
Από εσένα.
Δε χρειάζεται όμως και να προκαλείς τον εαυτό σου.
Μπορείς να βάλεις τα όρια σου.
Και δεν υπάρχει λόγος να έχεις τύψεις για κάτι που έκανες.
Εφόσον αυτό εκείνη τη στιγμή ήταν σωστό.
Εφόσον σε έκανε να νιώθεις όμορφα.
Δεν είναι κακό να νιώθεις όμορφα.
Απλά αποδέξου τις πράξεις σου.
Αποδέξου αυτό που είσαι.
Δεν είσαι τέλειος.
Κάνεις λάθη.
Κι είναι αποδεκτό.
Έχεις αισθήματα.
Πληγώνεσαι.
Πανικοβάλλεσαι.
Αποτυγχάνεις.
Δεν πρέπει να τιμωρείσαι.
Εξάλλου τίποτα δεν εννοείται!


'Από τη στιγμή που γεννιόμαστε το μόνο πράγμα που εννοείται είναι ότι θα πεθάνουμε.' Α.

Εξαχρείωση

Έχουμε φτάσει πλέον στην εποχή που όλο κάτι θέμε να αποδείξουμε.
Ισχυριζόμαστε πόσο ανθεκτικοί είμαστε.
Πόσα πολλά μπορούμε να αντέξουμε.
Πόσο οι καιροί που ζούμε δεν είναι δα και τόσο δύσκολοι, τουλάχιστον τόσο καταστροφικοί.
Πόσο εύκολα μπορούμε να δεχθούμε τις αλλαγές που επιβάλλονται.
Πόσο άθικτοι μένουμε από τη δυστυχία και τη μιζέρια που επικρατεί.
Πόσο δεν έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους, αλλά μπορούμε και μόνοι μας.
Πόσο ανούσια είναι η εξάρτηση μας από τους φίλους μας.
Πόσο μηδαμινή η ανάγκη μας για σιγουριά.
Πόσο δε χρειαζόμαστε τον έρωτα.
Πόσο ερωτευμένοι δεν είμαστε.
Πόσο ευάλωτοι δεν είμαστε.
Πόσο μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας.!

Ποιόν κοροϊδεύεις ανόητε άνθρωπε του σήμερα;!

Δεν είμαστε τόσο ανθεκτικοί!
Είμαστε άνθρωποι!
Δε μπορούμε να αντέξουμε άλλα.
Οι καιροί που ζούμε είναι εξαιρετικά δύσκολοι.
Οι αλλαγές είναι δύσκολες όταν δεν τις επιλέγεις εσύ.
Δε μένουμε άθικτοι από τη μιζέρια που επικρατεί, απλά δε τη βλέπουμε γιατί είμαστε κι εμείς μέρος της.
Φυσικά κι έχουμε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους. Δε μπορούμε να πάμε κόντρα στη φύση μας.
Βεβαίως και εξαρτώμαστε από τους φίλους μας, γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι μας.
Είναι λογικό να ψάχνουμε για λίγοι σιγουριά.
Είναι ζωτική μας ανάγκη ο έρωτας.
Είμαστε ευάλωτοι.
Και προφανώς και ο μόνος που δε μπορούμε να πείσουμε είναι ο εαυτός μας.
Ίσως καταφέρουμε τους άλλους, όμως ποτέ δε θα καταφέρουμε τον εαυτό μας.!

Α! Και δυστυχώς έχουμε χάσει την ουσία.
Γιατί κάποτε οι άνθρωποι παλεύαμε να αποδείξουμε πόσο ερωτευμένοι είμαστε κι όχι το αντίθετο!
Επειδή αυτό ήταν το ζητούμενο!
Επειδή αυτό ήταν το αληθινό.
Επειδή αυτό ήταν...!

Ζ όπως Ζόρικοι..!

  Κάπως έτσι μέσα σε μια μέρα, ή μάλλον καλύτερα σε μία ώρα αν θες, όλα ανατρέπονται! 

Είσαι υγιής, νέος, όμορφος, φοιτητής χαλαρός και όλα βαδίζουν με ένα ρυθμό (όσο μπορεί να λέγεται  έτσι ο τρόπος ζωής πρωτοετούς φοιτητή!). 

  Σε αυτήν την ώρα μπαίνεις σε ένα γραφείο με το παραπάνω παρουσιαστικό, αλλά το πώς θα βγεις από εκεί καθόλου δεν εξαρτάται από εσένα. Μπαίνεις άτρωτος, δυναμικός, σίγουρος, για όλα. 

Και το πώς βγαίνεις;

Καμία σχέση δεν έχει με την προηγούμενη κατάσταση! Μέσα σε μία ώρα σε αυτό το γραφείο ακούστηκαν πράγματα και πάρθηκαν αποφάσεις που εν τέλει αλλάζουν όλα τα μόλις πριν λίγο δεδομένα!

Μέσα σε μια ώρα καταρρέει η κοσμοθεωρία σου για τη ζωή, επιβάλλονται νέοι κανόνες που οφείλεις να ακολουθήσεις, και κάποιος άλλος αναλαμβάνει τα 'ινία'. 

Αλλάζεις συνήθειες! 

Αλλάζεις ζωή. 

Σε μία ώρα! 

Μόλις εξήντα ύπουλα λεπτά αρκούν για όλα αυτά!

 Και σε αυτή τη φάση είναι που βρίσκεσαι με νέες διατροφικές οδηγίες προς εφαρμογή, με νέες συνήθειες, με αποστειρωμένο τρόπο ζωής και χίλια δυο άλλα κακά να συνεπάγονται!

Και για ποιο λόγο; 

Για να ακολουθήσεις το πιο απλό! Το όνειρο σου!

Καθώς όμως ότι είναι απλό δε σημαίνει ότι είναι κι εύκολο... τι κάνεις; 

Προσαρμόζεσαι! 

Θες δε θες! 

Ή τουλάχιστον εφόσον όντως θες να ακολουθήσεις αυτό που μέχρι τώρα επέλεγες να κάνεις!

 Συμπέρασμα;! 

Για μία ακόμη φορά βάζεις μπροστά το fight σε εφαρμογή και με σύμμαχο τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου ξεκινάς τη νέα αυτή όχι και τόσο ευχάριστη δοκιμασία! 

Πατάς γερά και αποφασισμένος του δίνεις και καταλαβαίνει!

Τίποτα δε μπορεί να σε γονατίσει όταν πρόκειται για τα όνειρα σου!

'Έτσι λοιπόν όταν η συνέχεια γίνεται ζόρικη, οι ζόρικοι συνεχίζουν!'  

Υ.Γ Εξάλλου πάντα θα μπορούσε να είναι κάτι χειρότερο! 

!

Να 'σου ξανά τα κρύα!

Έφθασε κιόλας Μάρτιος!

Μια λιακάδα σου φτιάχνει τη μέρα... 

Όλη η Θεσσαλονίκη μυρίζει άνοιξη, λουλούδια, έρωτα κι εσύ περπατάς...

Περπατάς με άλλη ενέργεια, με ένα ανεξήγητο χαμόγελο σε μια νέα κατάσταση..

Αλλαγή εποχής!

Ό,τι συνέβη το χειμώνα μένει πίσω και με μια αίσθηση ανακούφισης ετοιμάζεσαι για τη νέα εποχή...

Μην τα θαλασσώσεις και σ'αυτή λες.. 

Είναι κρίμα!

Και δε λέω ωραία όλα αυτά... 

Όμως μη γελιέσαι...

Είσαι στη Θεσσαλονίκη :) 

Οπότε τι; 

Οπότε όλα αυτά συμβαίνουν, εσύ νιώθεις χαρούμενος και τότε τσουπ! 

Βαρδάρης. 

Ό,τι έχεις σκεφτεί για τη νέα αυτή εποχή στο γκρεμίζει και φυσικά σε επιστρέφει απότομα στην πικρή πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα της Βόρειας Ελλάδας, όπου ο Μάρτης είναι όντως γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης, όπου ανήκει στο χειμώνα και όχι φυσικά στην άνοιξη και που απλά είπε να σου φέρει λίγη μυρωδιά άνοιξης απλά για να προετοιμαστείς! 

Και πάνω που νιώθεις τη χαρά... 

Εκεί να στην πάρει πίσω!

Να περιμένεις την πραγματική άνοιξη... 

Την πραγματική αλλαγή..

Την πραγματική νέα κατάσταση! 

Mood!