(!)

Επιλογές .. (παλιό αλλά διαχρονικό)

Ζούμε τις ζωές μας μέσα από τις επιλογές που εμείς οι ίδιοι κάνουμε...

Είτε σωστές είτε λανθασμένες...

Έτσι οδηγούμαστε παρά πέρα...

Προχωράμε και βρισκόμαστε σε διαφορετικές καταστάσεις με διαφορετικές συνθήκες,διαφορετικά δεδομένα και ανθρώπους..

Και συνεχίζουμε επιλέγοντας τρόπο προκειμένου να διαχειριστούμε αυτή τη νέα εκδοχή των πραγμάτων!

Δεν ερωτούμαστε  για το αν μπορούμε να προχωρήσουμε στις νέες αυτές καταστάσεις..

Ο χρόνος πάντα κυλάει..

Ό,τι κι αν διαλέξουμε κι όποια επιλογή κι αν κάνουμε πρέπει να είμαστε εκεί για να την υποστηρίξουμε!

Κλείνουμε παλιούς λογαριασμούς κι αφήνουμε πίσω παλιές καταστάσεις και καλούμαστε ν'αντιμετωπίσουμε τις καινούριες που μας περιμένουν ανυπόμονα..

Κι αν δεν κλείσαμε τις παλιές μας υποθέσεις?! Είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε αφήνοντας πίσω μας ανοιχτούς λογαριασμούς οι οποίοι κάθε μέρα που προχωράμε είναι ένα βήμα ακόμη πιο μακρυά! Κι αν στην πορεία επιλέξουμε να μας γυρίσουν πίσω? Τότε τι? Απλά επιστρέφουμε στην αρχική μας θέση ή επιλέγουμε να μην σπαταλήσουμε τον τόσο κόπο όπου κάναμε για να προχωρήσουμε?

Και συνεχίζουμε...

Όμως ίσως συνεχίσει να υπάρχει κι ένα απωθημένο..

Κι ύστερα? τί επιλέγεις? Γυρνάς πίσω κλείνεις τους παλιούς λογαριασμούς και ξεκινάς να προχωράς πάλι από την αρχή ή αφήνεις πίσω τα απωθημένα σου και συνεχίζεις από εκεί που σταμάτησες?

Επιλέγεις μια ζωή γεμάτη απωθημένα...γεμάτη πράγματα που θα μπορούσες να ζήσεις αλλά δεν έζησες?!

Αυτό καλούμαστε να κάνουμε διαρκώς!

Ζω σημαίνει κάνω επιλογές ...

Ακολουθώ η όχι..

Αυτά έχουν ήδη γίνει!

Επιλέγω μια ζωή χωρίς απωθημένα.. Εσύ τί επιλέγεις?!

Προβληματισμός...

Άραγε τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά ηλικίας και τις απαγορευμένες ή προβληματικές καταστάσεις τόσο δελεαστικές;
Σαν κάτι να υπάρχει ...
Του δίνει ένταση, μυστήριο, δυσκολία και πάνω απ'όλα το χαρακτηριστικό του αδυνάτου...
Αδύνατο το οποίο μας κεντρίζει το ενδιαφέρον με ένα μοναδικά γλυκό τρόπο....
Κι έτσι κι οι δύο πλευρές, ή σε κάθε περίπτωση η εκάστοτε ενδιαφερόμενη πλευρά, αντί να αποτρέπεται τόσο περισσότερο εξιτάρεται από αυτό το σκοτάδι της διαφοράς, του απραγματοποίητου και της θεωρητικής αποτροπής.
Είναι σαν το μήλο στο απαγορευμένο δέντρο του πειρασμού...
Όσο κι αν το θες δεν πρέπει να το δοκιμάσεις...
Όμως πόσο πιο ωραίος είναι ο κόσμος όταν φεύγεις από τον υπερπροστατευμένο παράδεισο και βαδίζεις προς την πραγματική ζωή?!


Υ.Γ αφιερωμένο Ν. για την 6η Δεκέμβρη και τα περίεργα της! Περιέργη μέρα ξημέρωσε!

Λήθη...

Τόσο εύκολα λοιπόν ξεχνας...
Ίσως όμως να μην ξεχνάς απλά να προσποιείσαι..
Εγώ όμως θυμάμαι.
Θυμάμαι το χαμόγελό σου, θυμάμαι να μοιάζεις ο πιο όμορφος κι ευτυχισμένος άνθρωπος σ'ετούτη τη γη...θυμάμαι να μου λες πως μ'αγαπάς, θυμάμαι το άρωμά σου, τη ματιά σου καρφωμένη στα δικά μου μάτια..
Τόσο σίγουρη. Τόσο απόλυτη!
Θυμάμαι επίσης να σχεδιάζουμε...
Θυμάμαι να με κρατάς και να μου λες πως όλα θα περάσουν...
Τότε που ήσουν ακόμη εδω, κι εγώ ακόμη εκεί. 
Τώρα όμως έχω απλά το όνειρό σου και τη μνήμη από το πως ήσουν...
Σε χάνω κάθε μέρα και πιο πολύ...
Και φοβάμαι πως κάποια μέρα θα σε χάσω τελείως.
Ωστόσο εσύ κάποτε είχες πει...ότι δεν έχει σημασία αυτό...
Δεν έχει σημασία πια το πόσο εύκολα ξεχνάς..!
Μα μονάχα έχει σημασία το πόσο γρήγορα θυμάσαι...
Πια δε θυμάσαι... δε μπορει να θυμάσαι...
Αλλά εγώ δεν ξέχασα...
Και μου λείπουν τα μάτια σου να με κοιτούν..
Μου λείπουν τα χείλη σου να μου μιλούν...
Μου λείπει να χάνω το χέρι μου μέσα στο δικό σου..
Μου λείπει να χαίρομαι επειδή χαίρεσαι και να λυπάμαι επειδή λυπάσαι..
Μου λείπει να ξέρω ότι είσαι δίπλα μου κι ας είσαι μακριά μου... 
Μου λείπουν τα μη της ζωής μας ...
Μα πάνω απ'όλα το Μ της ζωής μου...
Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι...και θα θυμάμαι... 
Μάλλον για καιρό...

 

Άνθρωποι

Το θέμα με τους ανθρώπους δεν είναι απλώς ότι έρχονται και φεύγουν...
Το πραγματικό θέμα είναι ποια στιγμή επιλέγουν αυτοί να έρθουν και ποια να φύγουν..
Διότι οι περισσότεροι από αυτούς συνηθίζουν να εμφανίζονται την πιο ακατάλληλη στιγμή..το χειρότερο όμως είναι ότι στη συνέχεια επιλέγουν ν'αποχωρήσουν την πιο κρίσιμη στιγμή!
Κάπως έτσι εμφανίζονται όταν δεν τους έχεις καθόλου ανάγκη, ανατρέπουν την πραγματικότητά σου,
σου δημιουργούν το αίσθημα για να τους έχεις ανάγκη και τέλος...
Εξαφανίζονται...
Εξαφανίζονται ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τους έχεις ανάγκη!
Τη στιγμή που τους έχεις ανάγκη πιο πολύ από κάθε φορά στη ζωή σου!
Η αποχώρηση όμως τότε δυστυχώς είναι οριστική...
Και κατ'αυτόν τον τρόπο κλείνει ένας κύκλος ανθρώπινων σχέσεων...
Ένας κύκλος που θα επαναλαμβάνεται διαρκώς στη ζωή μας, όμως με άλλους κάθε φορά ανθρώπους..
Ένας κύκλος αέναος!

Ελπίς ...

Σύμφωνα με το μύθο της Πανδώρας, πριγκίπισσας της αρχαίας Ελλάδας, οι θεοί της έκαναν δώρο ένα μυστηριώδες κουτί από ζήλεια για την ομορφιά της. 
Την είχαν όμως προειδοποιήσει να μην ανοίξει ποτέ το κουτί.
 Μια μέρα η Πανδώρα δεν άντεξε τον πειρασμό και νικημένη από την περιέργειά της να δει τι είχε μέσα το κουτί έχασε τον αυτοέλεγχό της και άνοιξε το καπάκι του. 
Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, ανεξέλεγκτα πια, τα μεγάλα δεινά: λιμοί, αρρώστιες και τρέλα.
 Με τη βοήθεια ενός θεού η Πανδώρα έκλεισε το κουτί και πρόλαβε να κρατήσει το μοναδικό αντίδοτο που έκανε πλέον την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή: 
την ελπίδα. 

Κι έτσι λοιπόν από αρχαιοτάτων χρόνων εμείς οι άνθρωποι υπομένουμε τις δυσκολίες και στηρίζουμε τις προσπάθειες μας στο μοναδικό καλό που έμεινε στον πυθμένα του κουτιού της Πανδώρας! 
Σ'ένα ουσιαστικό που μας δημιουργεί ψευδαισθήσεις και μας δίνει κουράγιο μόνο και μόνο για να υπομένουμε τις αντιξοότητες που η ζωή μας επιβάλλει και για μην εγκαταλείπουμε από την πρώτη κιόλας μάχη...
Και κατα αυτόν τον τρόπο συνεχίζουμε...
Ελπίζοντας!

310812

Πλάι στο αυγουστιάτικο φεγγάρι και κάτω από τα μαγευτικά φώτα μιας σκηνής γεμάτη υποσχέσεις βρέθηκα ν'αναλογίζομαι ένα καλοκαίρι που μόλις πέρασε κι ένα φθινόπωρο που σιγά σιγά αχνοφαίνεται στον ορίζοντα να πλησιάζει κάπως επιβλητικά!
Ένα φθινόπωρο που φέρνει νέα πόλη νέους ανθρώπους και νέα ζωή... '
Ανάμεσα σε κάτι πολύ προσωπικό και ίσως εξαιρετικά απρόσωπο συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά την αλήθεια που πάντα αγαπώ να τραγουδάω 'getting away with it all messed up, that's the living'.
Γιατί όπως και να μας βρει η αυριανή ημέρα, σε όποιο μέρος, για άλλη μια φορά καλούμαστε να τα καταφέρουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε κι όπως μονάχα εμείς μπορούμε!
Κι έτσι εγώ θα συνεχίσω για καιρό ακόμη  να λέω το ποιηματάκι μου!
Γιατί μαζί με αυτό καταφέρνω να προχωράω!
Αφιερωμένη λοιπόν αυτή η βραδιά σε αυτούς που αγαπάμε και μας αγαπούν, σε αυτούς που κάποτε αγαπήσαμε, σε αυτούς που μας αγάπησαν αλλά ίσως για κάποιο λόγο δε μας αγαπούν πια!
Αφιερωμένη αυτή η βραδιά σε όσους λείπουν, σε όσους μας λείπουν..!
Αφιερωμένη στη ζωή που ξεκινάει μπροστά μας!
Γιατί ο Σεπτέμβρης σημαίνει μια καινούργια εποχή,,, μια καινούργια αρχή για όλους μας ...
Όπου λοιπόν κι αν μας βρει ο Σεπτέμβρης αυτή τη φορά και πάλι θα τα καταφέρουμε...
Γιατί αυτό οφείλουμε να κάνουμε!
Επειδή έρχονται δύσκολοι καιροί...κατά τους οποίους...επιτρέπεται να πέσεις...
Αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς!
Γιατί έτσι είναι η ζωή!



Υ.Γ.  Ευχαριστώ τους ταιμς! γιατί χωρίς αυτούς ποτέ δε θα είχα χώρο και μέρος να πω το ποιηματάκι μου και να γίνομαι κάθε φορά ακόμη πιο ευτυχισμένη!
Στους Ταιμς λοιπόν!

                                                                                                                 Καλό Ξημέρωμα!
                                                                                                                         Μ.Ν.