Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Σουρεαλιστίκ


Είναι ο τρόπος.. 
που εδώ και καιρό..
το ζούμε. 

Όλα συμβαίνουν, 
σε αυτήν, κυρίως, τη βάση. 

Όπου η κακή μοίρα, 
- ή και απλώς κακοτυχία - 
βασιλεύει αιώνια. 

Όπου τα πράγματα 
που δεν πρέπει 
συμβαίνουν. 

Τα νοήματα 
που δε θα 'πρεπε 
αναγιγνώσκονται. 

Και τα συναισθήματα 
που δεν θα 'ταν καλό 
επικοινωνούνται. 

Κάτι σαν το νόμο 
του Μέρφι, 
όπου η φέτα με τη μαρμελάδα
πέφτει κάτω 
πάντα 
με τη μεριά της μαρμελάδας. 

Έτσι το ζω 
κι εγώ. 

- Σουρεαλιστικά - 

Σαν ταινία του Λάνθιμου.
Ή και 

Σαν εκείνη την πρωτοχρονιά,
που παίζαμε "θανάση" 
και ακούγαμε Σοστακοβιτσ. 




η μουσική υπόκρουση της ζωής 
όταν εκείνη 
σε ειρωνεύεται.

(!) 



Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

κοινός τόπος.



Έτσι το ονομάζω. 
Έτσι ονομάζω τα βήματα που κάνω 
και κάνεις.. 

Το κάθε κάνεις. 
Βήματα για κάτι μικρό. 
Να συναντηθούμε. 

Για τις στιγμές που εγώ
δε θα καταλαβαίνω, 
κάτι δικό σου. 

Και όλες εκείνες τις στιγμές, 
που εσύ.. 
δε δύνασαι να καταλάβεις.. 
κάτι δικό μου. 

Πάντα όμως θα υπάρχει εκείνο.. 
το μικρό σημείο, 
που εσύ και εγώ, 
θα μιλάμε για κάτι κοινό. 

Κάτι που και οι δύο μας, 
θα μπορούμε να καταλάβουμε.

Και θα είναι κάτι κοινό. 
Ο κοινός μας τόπος. 
Αυτό που θα μας ενώνει. 

Στην περίεργη οικειότητα μας, 
λοιπόν.