Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Τίμιο Ηράκλειο, πάντα θα θυμίζεις.



Αναβρασμός. 
Βασικό αίσθημα που συνοδεύει την άφιξή μου σε αυτόν τον τόπο.
Η αλλαγή φαίνεται θα τον φέρνει.
Μάλλον εδώ θυμάμαι. 
Είναι που νιώθω. 
Νιώθω όσο περνάν τα χρόνια, πως σε τίποτα δεν ήμουνα καλή. 
Ξέρεις χόρευα κάποτε. 
Αλλά μάλλον ποτέ δε χόρεψα αρκετά καλά.
Και ταυτόχρονα αγάπησα πρώτη φορά. 
Αλλά ούτε αυτό ήξερα να το κάνω εγώ καλά.
Και όλα τα 'χασα. 
Ε, δεν έγινε και κάτι είπα μέσα μου. 
Και μετά έγραψα.
Κάπως έπρεπε να εκφραστώ, να μιλήσω, καταλαβαίνεις.
Ποτέ δεν έλεγα αυτό που ήθελα.
Μη και δυσαρεστήσω κανένα σας.
Μη και σας χάσω.
Λες και δεν θα φεύγατε από μόνοι σας.
Πάντα όμως ένιωθα πως άγγιζα το μέτριο. 
Ποτέ μου δεν κατάφερα το παραπάνω. 
Έτσι ένιωσα.
Και έπειτα τραγούδησα.. 
Και που τραγούδησα τι κατάλαβα; 
Μόνη μου προσπάθησα να με σταματήσω.
Μη και ξεφύγω από το μέτριο και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. 

Κάποτε κάποιος είπε, είμαι για μεγάλα πράγματα. 
Τρόμαξα. 
Γέλασα μέσα μου, ειρωνευόμενη η ίδια τον εαυτό μου.
Τα μεγάλα πράγματα πάντα ήθελαν μεγάλο κόπο. 
Ρίσκο. 


Αμα δε μπορείς όμως, μόνο για τα μέτρια θα κάνεις. 
Κρίμα είναι ξέρεις. 
Κάποτε ονειρευόμουν τα μεγάλα. 
Τώρα πλεον νιώθω πως μόνο κάνω για μικρά. 








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου