Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 
Ήδη από πολύ μικρή.
Με συνοδεύουν πάντα. 
Στα καλά, στα κακά.. 
Στα εύκολα.. 
Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 
Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 
από δαύτους. 
Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 
Αυτό είναι το μυστικό τους. 
Έρχονται απρόσκλητοι. 
Σαν τα τσιμπούρια.
Κολλημένοι πάνω μου.
Με εμποδίζουν. 
Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 
Τους αφήνω. 
Δεν ξέρω γιατί. 
Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 
Ποιος ξέρει;
Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 
Σου εύχομαι όχι. 
Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 
Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 
να ξέρεις.. 
θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 



Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.
 
Ανασφάλεια και Φόβο 
τους λένε.. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου