Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 
Λείπετε όλοι.
Το παρατήρησα. 
Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 
Ακούς τα πάντα. 
Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 
Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 
Σε εκνευρίζει κι αυτή. 
Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 
Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 
Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 
Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 
Το 'χω συνδέσει με τέλος. 
Με απουσία. 
Μοναξιά. 
Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 
Δεν θέλω.
Ελπίζω. 
Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 
Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 
Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 
Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 
Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 
Φοβάμαι το τέλος. 
Πάντα. 
Και δεν ξέρω γιατί. 
Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 
Φοβάμαι ξανά. 
Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 
δε θα γραφτεί ποτέ. 




2 σχόλια: