Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Τέλος;

Πολλά θα άλλαζαν. 

Κάθε φορά που πλησιάζει αυτό

πολλά λέμε θα κάναμε διαφορετικά..

Αν ήξερα; 

Αν ήξερα ότι αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ..

Πολλά θα έκανα. 

Θα σε κρατούσα αγκαλιά όλο το βράδυ. 

Δε θα κοιμόμουν όμως. 

Θα σε κοίταγα για να προλάβω να σε χορτάσω. 

Όταν έφευγες, 

θα σε φίλαγα όπως πρώτα. 

Για να ΄χεις να θυμάσαι. 

Αν ήξερα, πολλά θα αξιοποιούσα διαφορετικά. 


Εσύ τι θα έκανες αν ήξερες ότι αυτό το βράδυ που ζεις τώρα θα ήταν το τελευταίο που περνάς με έναν άνθρωπο; 


Εγώ πάντως θα ευχόμουν να μην ξημερώσει ποτέ. 





Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

τον τελευταίο καιρό.

Γενικά έχω αρχίσει να βλέπω φαντάσματα. 
Τον τελευταίο καιρό βλέπω γύρω μου πράγματα. 
Μα αυτά δεν υπάρχουν.

Και καταλαβαίνω και πράγματα. 
Χωρίς καμία ένδειξη. 
Αλλά κι αυτά.. 
μία από τα ίδια. 

Γενικά "εμείς" οι "ειδικοί", 
λέμε είναι κακό κανείς να βλέπει πράγματα. 

Υποδηλώνει ύπαρξη ψυχοπαθολογίας. 

Τον τελευταίο καιρό, 
μάλλον πάσχω. 

Πάσχω από ανάγκη. 


Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

about last night




Κάποτε τα 25 φαίνονταν πολύ μακριά. Χθες αυτός ο μύθος καταρρίφθηκε. Εγώ, τα ενήλικα παπούτσια μου - έτσι τα ονομάζει μια φίλη - και λίγοι και καλοί φίλοι το ζήσαμε. 
Στα πρώτα 25 μιας παρέας ανθρώπων που μαζί μεγαλώνουν, μαθαίνουν, ξεχνούν και αμα λάχει ξαναγίνονται 18 για ένα βράδυ. 







Σας αγαπώ 
 :) 




Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Γενικά όσο μεγαλώνω ένα πράγμα βλέπω ξεκάθαρα.



Περνάνε τα χρόνια. 
Περνάει ο καιρός. 
Περνάνε οι αιτίες. 
Περνούν κι οι αφορμές. 
Όλα περνάνε. 

Τα χρόνια. 
Νιώθω πως περνάν τα χρόνια. 
Γρήγορα. 

Νιώθω δεν θα προλάβω. 
Να προλάβω τι όμως; 

Περνάνε κι οι σκέψεις πολύ γρήγορα. 
Ούτε που προλαβαίνει το μυαλό να επεξεργαστεί. 

Ξέρω όμως πως τουλάχιστον πρόλαβα εσένα. 

Αλλά όλα τα άλλα που πήγαν; 

Περάσανε όλα.. 
Και ούτε καν τα είδες. 

Περίεργο όμως δεν είναι; 

Να περνάνε όλα γρήγορα.. 
κι εσύ να 'σαι μόλις 21.


(κι όμως να μη νιώθεις ότι έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.)






Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Επι του προσωπικού.




δεν ξέρω πώς και τι. και πλεον δεν ξέρω και τι να κάνω για αυτά που δεν ξέρω. φύση καταθλιπτικιά, με αδυναμία χειρισμού της καταθλιπτικότητας της αυτής. αυτοκαταστροφή. φοβάμαι. εαν με ακούς κάπου.. μην πεθάνεις..είμαι εδώ.. είμαι εγώ. 



Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Τίμιο Ηράκλειο, πάντα θα θυμίζεις.



Αναβρασμός. 
Βασικό αίσθημα που συνοδεύει την άφιξή μου σε αυτόν τον τόπο.
Η αλλαγή φαίνεται θα τον φέρνει.
Μάλλον εδώ θυμάμαι. 
Είναι που νιώθω. 
Νιώθω όσο περνάν τα χρόνια, πως σε τίποτα δεν ήμουνα καλή. 
Ξέρεις χόρευα κάποτε. 
Αλλά μάλλον ποτέ δε χόρεψα αρκετά καλά.
Και ταυτόχρονα αγάπησα πρώτη φορά. 
Αλλά ούτε αυτό ήξερα να το κάνω εγώ καλά.
Και όλα τα 'χασα. 
Ε, δεν έγινε και κάτι είπα μέσα μου. 
Και μετά έγραψα.
Κάπως έπρεπε να εκφραστώ, να μιλήσω, καταλαβαίνεις.
Ποτέ δεν έλεγα αυτό που ήθελα.
Μη και δυσαρεστήσω κανένα σας.
Μη και σας χάσω.
Λες και δεν θα φεύγατε από μόνοι σας.
Πάντα όμως ένιωθα πως άγγιζα το μέτριο. 
Ποτέ μου δεν κατάφερα το παραπάνω. 
Έτσι ένιωσα.
Και έπειτα τραγούδησα.. 
Και που τραγούδησα τι κατάλαβα; 
Μόνη μου προσπάθησα να με σταματήσω.
Μη και ξεφύγω από το μέτριο και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. 

Κάποτε κάποιος είπε, είμαι για μεγάλα πράγματα. 
Τρόμαξα. 
Γέλασα μέσα μου, ειρωνευόμενη η ίδια τον εαυτό μου.
Τα μεγάλα πράγματα πάντα ήθελαν μεγάλο κόπο. 
Ρίσκο. 


Αμα δε μπορείς όμως, μόνο για τα μέτρια θα κάνεις. 
Κρίμα είναι ξέρεις. 
Κάποτε ονειρευόμουν τα μεγάλα. 
Τώρα πλεον νιώθω πως μόνο κάνω για μικρά. 








Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

σκατά. (άσχημο για τίτλο ε;)



Φωνάζω. 
-άραγε με ακούει κανείς;- 


Ζητάω. 

-βοήθεια, ως επι το πλείστον- τον τελευταίο καιρό.- 


Έχω ανάγκη. 

-ουρλιαχτά αναζήτησης λίγης προσοχής.- 


Φοβάμαι. 

-άραγε το βλέπεις;- 


Είσαι εδώ;

-φοβάμαι μόνη- 



Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Έχω δύο πολύ καλούς φίλους. 
Ήδη από πολύ μικρή.
Με συνοδεύουν πάντα. 
Στα καλά, στα κακά.. 
Στα εύκολα.. 
Έρχονται και τα κάνουν δύσκολα. 
Άσπλαχνοι φίλοι θα έλεγα.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει ν'απαλλαγώ 
από δαύτους. 
Ξέρεις δε ζήτησα ποτέ τη φιλία τους. 
Αυτό είναι το μυστικό τους. 
Έρχονται απρόσκλητοι. 
Σαν τα τσιμπούρια.
Κολλημένοι πάνω μου.
Με εμποδίζουν. 
Με έχουν πάρει μακριά από πολλά. 
Τους αφήνω. 
Δεν ξέρω γιατί. 
Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; 
Ποιος ξέρει;
Τους έχεις γνωρίσει ποτέ εσύ; 
Σου εύχομαι όχι. 
Δε θέλω να σκεφτώ ότι πλησιάζουν κι εσένα. 
Αν αντιληφθώ κάτι τέτοιο.. 
να ξέρεις.. 
θα σε προστατέψω. 

Σε κανένα δεν αξίζει τέτοια φιλία. 



Α! ναι.. ξέχασα.. 

Να σας συστήσω.
 
Ανασφάλεια και Φόβο 
τους λένε.. 


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

εμείς.


Από τη μία όλο
με φουσκώνεις, με φουσκώνεις, με φουσκώνεις..
κι αν δε με προσέξεις..
-ΜΠΑΜ- 
σκάω. 

Αλλά μετά πάλι σε κοιτάω. 
Οπότε και μαζεύω τα κομματάκια μου, 
τα ράβω και τα ενώνω
μόνο για σένα. 

Και μοιάζω λίγο με κακόμοιρο, 
ολόσκιστο μπαλόνι. 

Και μετά σε κοιτάω πάλι. 

Ποιος νοιάζεται που είμαι έτσι μπαλωμένη; 
Στα μάτια σου φαίνομαι το πιο όμορφο και το πιο καμαρωτό.
Απ'όλα. 

Απ΄όλα τα μπαλόνια του κόσμου
ναι..
εγώ είμαι το πιο όμορφο. 

Κι όσα μπαλώματα κι αν έχω, 
τόσο πιο όμορφο γίνομαι. 

Κι εσύ, 
είσαι κάτι σα να λέμε το δικό μου μπαλόνι. 

Κι είσαι κι εσύ το πιο όμορφο. 

Ξέρεις είμαστε δυο χαρούμενα μπαλόνια παρέα. 
Από αυτά τα φουσκωτά και όμορφα. 
Ξέρεις.
Από αυτά που όλοι τα ζηλεύουν.

Να το θυμάσαι. 









Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Μεταμόρφωσις.

Ξέρεις τι; 
Θα μπορούσες να ήσουν κυνηγόσκυλο. 
Θα ήσουν σίγουρα όμορφο. 
Καμαρωτό. 
Οπωσδήποτε με φουντωτή ουρά. 
Θα είχες άλλο κύρος. 
Θα επιβαλλόσουν καλύτερα.  

Η και όχι. 

Αλλά ξέρεις και κάτι άλλο; 

Θα μπορούσα να ήμουν μια μαγική νεράιδα. 
Ναι, από αυτές του παραμυθιού. 
Έτσι θα μπορούσα να τρέχω πιο γρήγορα. 
Να εκπληρώνω τις ανάγκες σου. 
Να εξαφανίζω τα προβλήματα. 

Αλλά τελικά ξέρεις τι γίνεται; 

Εσύ δεν είσαι κυνηγόσκυλο, 
εγώ δεν είμαι νεράιδα 
και τα προβλήματα, δυστυχώς, 
λύνονται με κόπο. 



ΥΓ. Κάθε φορά φεύγεις τρέχοντας. Κάθε φορά περιμένω ότι πρίν φτάσεις κάτω θα το μετανιώσεις. Ακόμη περιμένω. 





Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

.

Ειίναι περίεργο το άδειο σπίτι. 
Λείπετε όλοι.
Το παρατήρησα. 
Οι θόρυβοι ακούγονται εκπληκτικά καθαρά. 
Ακούς τα πάντα. 
Σε εκνευρίζουν τα πάντα. 
Κι η ανάσα σου ακούγεται πεντακάθαρα. 
Σε εκνευρίζει κι αυτή. 
Ξέρεις ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι αυτός. 
Μόνη, στο άδειο σπίτι όπως πρώτα. 
Ξέρεις πίστευα ότι είχα ξεφύγει από αυτό. 
Γέλασα λίγο με τον εαυτό μου. 
Το 'χω συνδέσει με τέλος. 
Με απουσία. 
Μοναξιά. 
Ξέρω πως τώρα δε σημαίνει τέλος. 
Δεν θέλω.
Ελπίζω. 
Πως η μια φορά που άδειασε δε θα σημαίνει κάτι. 
Και πως θα υπάρχει θόρυβος. 
Λένε πως ο θόρυβος φέρνει πονοκέφαλο. 
Εμένα πάντα μου έφερνε χαρά. 
Ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί όταν υπάρχει. 
Φοβάμαι το τέλος. 
Πάντα. 
Και δεν ξέρω γιατί. 
Αλλά πάντα κάθε μικρός καυγάς θυμίζει τέλος. 
Φοβάμαι ξανά. 
Ξέρεις, είναι που πιστεύω πως το δικό μας τέλος.. 
δε θα γραφτεί ποτέ. 




Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Ματαιότης.
Αίσθημα κενού γύρω από το εγώ σου. 
Ξέχασα. 
Θυμήθηκα. 

Η δυστυχία φέρνει δυστυχία. 
Η μιζέρια, μιζέρια. 
Και η ευτυχία;
Ποτέ της τίποτα.  
Είναι αρκετή και μόνη, 
σα να σου λεει

Αγαπώ. 
Γεμίζω γραμμές
Αδιάφορες.
Πάντοτε τους ήτανε φτωχές. 
Ούτε εγώ πλούτισα ποτέ. 
Κι ας ένιωσα. 

Φτωχή δεν ήμουν όμως και ποτέ. 
Είχα εσένα. 
Κι ας μην έχω τα πλούτη.

Κι αφού δεν ήρθε τίποτα. 
Κράτησα την ευτυχία. 
Πάντα ευάλωτη. 
Πώς να την προσέξεις;  

Κι αφού δε γέμισε το κενό εκείνο, 
να λες πάλι καλά... 
δε γέμισες μιζέρια. 



 

you're my playground love.