Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Είναι κρίμα να γράφεις μόνο στενοχωρημένος. 
Ταυτίζεις την τέχνη σου με θλίψη. 
Τόσες στιγμές χαρούμενες.. 
Κι όμως πουθενά. 
Αράδες θλίψης γεμάτες από ανθρώπους. 

Ανθρώπινα προσωπεία και δέρματα να περιβάλλουν τι; 
Συμπαγείς μάζες θλίψης. 
Που υπερέχουν της ύπαρξης μας. 
Καθορίζουν αυτή. 
Και την κινητοποιούν. 

Είναι περίεργο ξέρεις. 
Γιατί όλα βρίσκονται στα μάτια της. 
Και τότε είμαι κάτι διαφορετικό. 
Και ξεχνάω για λίγο τι θλίψη μου. 
Και το περίβλημα μου αλλάζει περιεχόμενο. 
Έτσι στα κλεφτά. 
Να πάρει μια μυρωδιά χαράς. 

Ξέρεις τη φυλάκισα τη μυρωδιά σου. 
Αυτή τη φορά ήμουν πιο έξυπνη. 
Και ξέρω πού θα τη βρω. 
Ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα ρούχα. 
Ό,τι και να γίνει τουλάχιστον έχω αυτή. 
Πάντα είναι τόσο μοναδική. 

Ήμουν πιο έξυπνη. 
Μεγάλωσα μάλλον κι αναγκάστηκα. 

Και μετά μεγάλωσα λίγο παραπάνω. 
Και προσευχήθηκα. 
Ξέρεις να προσευχεσαι;
Εγώ έμαθα. 
Γέλασα λίγο μέσα μου με αυτό. 
Δεν το περίμενα βλέπεις.
Ποιος προσεύχεται;

Μάλλον κάποιος που αγαπά πολύ. 

Δεν περιμένα να αγαπώ τόσο πολύ. 
Μα ούτε και να προσευχηθώ περίμενα ποτέ μου. 
Οπότε πατσίσαμε. 

Τα κατάφερες. 

Κι έτσι εγώ δε θα μπορώ να ξεχάσω ποτέ πώς προσευχήθηκα, 
κι εσύ ότι προσεύχομαι για σένα. 


Υ.Γ  σε κοίταξα μες στα μάτια και στο είπα.. πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά.  






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου