Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

για δες.. έξω φυσάει.


Κάθομαι. 
Κι εκεί που κάθομαι συννεφιάζει. 
Συννέφιασε σήμερα το πρόσωπο σου αγάπη μου. 
Εγώ όμως συνέχισα. 
Και πάλι κάθομαι.
Να ρισκάρω. 
Το πότε θα ρίξει την πρώτη σταγόνα βροχή. 
Το πρώτο πλατσ ακούστηκε.
Οι πρώτες σταγόνες πέφτουν. 
Βράχηκα. 
Βράχηκαν τα μάτια μου από τα δάκρυα. 
Κι ο ουρανός άστραψε. 
Να αστράφτει πάντα το πρόσωπό σου σκέφτηκα. 
Όταν χαμογελάς. 
Για μένα τότε αστράφτει ο ουρανός. 
Χαζό ακούγεται, 
θα πεις. 
Κι όμως. 
Αληθινά περίεργο θα σου απαντήσω. 
Τώρα βρόντηξε κιόλας. 
Να που φοβήθηκα λιγάκι. 
Κι όταν φοβάμαι σκέφτομαι πως φυσάει. 
Είναι ωραία η αίσθηση όταν φυσάει. 
Νιώθεις καθαρός. 
Κι όμως πάλι φοβάμαι. 
Σήμερα φοβάμαι και που φυσάει. 
Ίσως επειδή σκέφτηκα παραπάνω. 
Φοβάμαι πολύ.
Φοβάμαι τον αέρα που ίσως φυσήξει. 
Κι ίσως
σε πάρει μακριά μου. 




~ στο νου μου επικρατεί αυτό. η ευτυχία μας είναι ότι πιο σπουδαίο μου έχει συμβεί ~