Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

ο άνθρωπος ακροβάτης

Νιώθω αυτό.
Νιώθω σα να υπάρχουν στον κόσμο ετούτο 
κάποιοι άνθρωποι
που είναι ακροβάτες. 

Κάποιοι είναι γενναίοι. 
Αγέροχα ακροβατούν. 
Ατάραχοι. 
Δεν πέφτουν. 
Ισορροπούν. 
Κι αν πέσουν,
ποτέ δεν πονούν..
Μονάχα γελούν. 

Υπάρχουν κι οι άλλοι.. 
Άλλοι άνθρωποι ακροβάτες..
Ξέρεις αυτοί.. 
είναι ευάλωτοι. 
Χάνουν εύκολα την ισορροπία τους. 
Μετά βίας ισορροπούν. 
Αν τους σπρώξεις.. 
μπορεί και να σκοτωθούν. 
Αν τους αγαπήσεις.. 
ίσως και να μάθουν να ισορροπούν. 

Είναι ιδιαίτεροι. 
Μοναδικοί. 

Γνώρισα κι εγώ κάποτε έναν άνθρωπο ακροβάτη.
Ήταν πολύ όμορφος ξέρεις. 
Τον ερωτεύτηκα αμέσως.
Με γοήτεψε αμέσως. 
Με κέρδισε.  

Xωρίς δεύτερη σκέψη. 





Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό
πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου