Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Μηδενίζοντας αποστάσεις - Ή αλλιώς σπάζοντας δεσμά

Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες μνημονεύοντας την ευτυχία. 
Την ύπαρξή της. 
Την ανυπαρξία της.  
Την προσέγγισή της.
Την ανάγκη της. 

Πολλές φορές είπα χαζούς αυτούς που είναι ευτυχισμένους. 
Άλλες είπα χαζούς αυτούς που την κυνηγούν. 
Μιας κι είχα πιστέψει, δεν υπάρχει. 
Άλλες πάλι εμένα που την πέταξα. 

Νιώθω πώς είναι να είσαι ευτυχισμένος. 
Το βλέπω τώρα. 
Βλέπω πώς είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι χαρούμενος. 

Βλέπω. 
Απλώς βλέπω.
Κι είναι ωραίο ξέρεις το μέρος της ευτυχίας.
Κι ας έχω γίνει πια κι εγώ ένας απ'τους χαζούς που την απέκτησαν.

Κορόιδεψα κι όσους από βλακεία τους την έχασαν.

Γιατί είναι περίεργο να ξέρεις που βρίσκεται η ευτυχία σου.
Κι ακόμη πιο περίεργο να μπορείς να πας να τη βρεις. 

Να, οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει σε αυτό. 
Έχουμε μάθει η ευτυχία μας να ΄ναι κάτι το άπιαστο. 

Τι γίνεται όταν όμως πια δεν είναι;

Τότε την κυνηγάς. 

Και τι γίνεται όταν συγκρούεται με την ευτυχία αλλωνών; 

Τότε απλώς διαλέγεις ποια ευτυχία προτιμάς. 


~ Χαίρομαι που σε βρήκα τόσο νωρίς σε αυτή τη ζωή γιατί έτσι θα έχω περισσότερο χρόνο να σε απολαύσω.. keep in mind.. ~



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου