Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

φοβάμαι. μαμά.


Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ’ τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα κόλα
για να `ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου, 
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ’ όλα.







Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα `χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα, 
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να `μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής. 





Στη Βαγγελιώ χάρη στην οποία είμαι αυτή που είμαι...
Στη Βαγγελιώ που στο πρόγραμμα των πανελλαδικών μου στην 1η Ιουνίου μου ζωγράφισε ένα μεγάλο χαμόγελο και με συγκίνησε...
Στη Βαγγελιώ που με ανέχεται!
Στη Βαγγελιώ μου λέει γάμησε τους όλους και κάνε αυτό που θες..
Στη Βαγγελιώ που μου λέει ακολούθησε τα όνειρά σου.. 
Στη Βαγγελιώ που με δουλεύει..
Στη Βαγγελιώ που με πάει για καφέ πριν τις εξετάσεις για να μου φύγει το άγχος 
Στη Βαγγελιώ που δεν κοιμάται επειδή στενοχωριέμαι που δεν έχω βγάλει την ιστορία όπως θέλω... 
Στη Βαγγελιώ που μου τραγουδά όταν δε μπορώ να κοιμηθώ..
Στη Βαγγελιώ που του χρόνου θα μου λείπει επειδή δε θα μένουμε στο ίδιο σπίτι! 

Στη Βαγγελιώ που είναι αυτή που είναι. 

Στη Βαγγελιώ που θα θυμηθεί κάποια στιγμή ότι είμαι η ίδια



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου