Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

λίγα λόγια για το χθες.



είδα  εσένα. κάπου στο πλήθος ήσουν. με το που μπήκες έπεσες πάνω μου. έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι. ναι σε σκέφτηκα. δε θα πω ψέματα σε σκέφτηκα. πάντα το ακούγαμε κι είχες το ίδιο χαμόγελο. θυμάμαι να έρχεσαι σπίτι να αράζουμε και να το βάζεις στο repeat. και λίγο μου έλειψες. αλλά μετά πάγωσα. και μετά.. σα να ήσουν στο μυαλό. εμφανίστηκες μπροστά μου. σκάλωσα. είχα να σε δω από τότε. η κακή μνήμη νίκησε. 

ζορίζομαι. κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό ζορίζομαι. 

και τέλος, εσύ. το μεγάλο εσύ. το κυρίαρχο εσύ. γίναμε δυο γνωστές. αου. αηδία. λέμε ένα τυπικό γεια. δε γίνεται. είναι σα να είσαι η κάθε τελευταία. δεν είσαι. κάθε φορά απλώς θέλω να σε αγκαλιάσω τόσο σφιχτά. φοβάμαι. πάντα φοβάμαι. πείθω τον εαυτό μου. δεν έχεις φύγει λέω. αποκλείεται. λείπεις κυνηγέ. 

ζορίζομαι ξανά. αλλά ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει κάτι άλλο; δε μπορείς. μου λείπεις. το ξεχνάω. ρωτάω τη χρι αν θα είναι πάντα έτσι. μου λέει ότι είναι νωρίς ακόμη. κι έτσι να, κοιμάμαι τα βράδια ήσυχη. αλλά φοβάμαι μήπως το νωρίς ακόμη δεν προλάβει το αργά. τότε που θα 'ναι αργά. δε θέλω. 

και κάνω τον κύκλο και καταλήγω σε εσένα πάλι. για να γελάσει λίγο πάλι το χειλάκι μου. αιωρούμαστε στην ατμόσφαιρα σαν κάτι.. ίσως γίνουμε κάτι. ίσως και τίποτα. ίσως και πολλά. ίσως και λίγα. 

θα το χαρακτηρίσω ανοιχτούς λογαριασμούς και θα το αφήσω εκεί. όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν.  




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου