Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Εκκαθάριση Vol.2



 Εκκαθάρισις : Αποπομπή ανθρώπων, καταστάσεων και πραγμάτων από ένα άτομο. Διαδικασία που                             πραγματοποιείται συνήθως σε άχρηστα για το άτομο πράγματα. 


Αυτόν τον καιρό έχω κουραστεί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία. Και για μία ακόμη φορά αναλογίζομαι. Υπάρχουμε για να είμαστε καλά και να ζούμε όμορφα. Κι όμως.. Τον περισσότερο καιρό... Κάθε άλλο παρά ευτυχισμένοι είμαστε.


Καθώς είμαι στη διαδικασία εκκαθάρισης μαθαίνω να κρατώ και να πετώ. Ξέρεις, θέλει πολύ καλό μάτι. Πρέπει να είσαι προσεκτικός. Κάθε τι που κρατάς αποκτά μεγάλη σημασία αυτομάτως. Κάθε πράγμα που πετάς δε γυρίζει πίσω. Η επιλογή σου οριστική.

Δε μου άρεσε ποτέ να πετάω. Αυτό το ξεκαθάρισμα πάντα ήταν κάτι που δε μου άρεσε να ζω. Είναι που ποτέ δε θέλω να διαλέξω. Δε μπορώ να διαλέξω τι θέλω να κρατήσω και τι θα ήθελα να αφήσω πίσω. Αλλά πρέπει να γίνει. Η ντουλάπα σου δε χωράει και τα δύο. Κι ούτε ο εαυτός σου χωράει πράγματα περιττά.

Αυτός ο οριστικός χαρακτήρας.
Επώδυνος. Όταν ξέρεις ότι κάτι είναι οριστικό είναι πολύ πιο δύσκολο. Όταν αιωρείται η έννοια του προσωρινού μπορείς, αν δεν είσαι έτοιμος, να αφήσεις έστω και λίγο τον εαυτό σου να ελπίζει. Το οριστικό όμως διαφέρει. Ξέρεις. Το βλέπεις. Είναι μπροστά σου. Είναι εκεί και σου λέει τέλος.

Οριστικό.
Σημαίνει μη αναστρέψιμο.
Για μένα αυτό που συμβαίνει είναι μη αναστρέψιμο. Τα συναισθήματα μου δεν έχουν άλλο χώρο διαθέσιμο. Είναι άσχημο. Μάλλον, ίσως να ακούγεται άσχημο. Λυπάμαι γι'αυτό.

Αλλά αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε περιορισμένη χωρητικότητα, τότε μάλλον το δικό μου σύστημα έχει φουλάρει και χρειάζεται άδειασμα για να τρέξει ξανά.

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνομαι εκ νέου λειτουργική.
Νομίζω πώς αν κάτι σιχαίνομαι είναι η εκκίνηση μετά από την πλήρη απογοήτευση.




Σε αυτόν τον κόσμο είναι κατάρα να είσαι διαφορετικός.. 
Είπα. 
Είναι θείο δώρο
Μου είπε. 



Αρνούμαι να δεχτώ όλα αυτά ως φυσιολογικά. 
Ψάχνω τα θεμέλια για να χτίσω πάλι. 
Αυτή τη φορά σε πιο γερές βάσεις. 
Απογοητεύομαι. 
Και μαθαίνω. 
Ίσως με το δύσκολο τρόπο. 
Αλλά πλέον δεν έχει σημασία. 
Μου αρέσει καλύτερα αυτός. 


~ Είπα την επόμενη φορά θα με αγαπώ περισσότερο, αυτή τη φορά λέω πως μάλλον χρειάζεται κι άλλο..~



Υ.Γ Λυπάμαι για την καινούργια ετικέτα μου. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου