Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Athens Voice.

Διάβασα (σε τοίχους)

Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους. 

Σκέφτηκα.. να.. όντως σε αυτήν την πόλη οι μπάτσοι είναι παντού. Τόσο τρομοκρατικό. Τόσο άσχημο. Σα να πρόκειται ανά πάσα στιγμή κάτι κακό να συμβεί. Γι'αυτό.. Σε τρομάζουν καλά. 

Και μετά αναλογίστηκα τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που επικαλείται ο γλυκός αναρχικός γκραφιτάς. Αυτόν τον έρωτα που θα μας κάνει αόρατους κι έτσι θα γλιτώσουμε από τον πανικό αυτής της πόλης. Ή και από τον πανικό γενικότερα.  

Μετά διάβασα ότι.. 

Δε χρειάζεται να γαμάς ανθρώπους για να επιβιώσεις.  

Χαμογέλασα με λίγη ειρωνεία να κυριαρχεί στο μυαλό μου. Αν όλα όσα μας συμβαίνουν σε αυτή τη ζωή είναι όντως πραγματικότητα, (μιας κι ενός είδους άρνηση με διακατέχει κυρίως λόγω αδυναμίας συνειδητοποίησης των γεγονότων που τρέχουν.), τότε αυτή η φράση είναι η πιο ακριβής περιγραφή. Απανταχού άνθρωποι ακούστε αυτό και σας παρακαλώ ακολουθήστε το..! Μη μας γαμάτε άλλο κι ας δείχνουμε ότι αντέχουμε. Γίνεται κι αλλιώς. 

Και το αστειάκι της τύχης ολοκληρώθηκε όταν διάβασα αυτό.. 

Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει. 

Αν αυτό που μας τρώει είναι μια μεγάλη ανασφάλεια, τότε σε αυτό το γύρο του παιχνιδιού έφαγε καλά.. Ας πάρουμε τα μέτρα μας λοιπόν όλοι.. διότι το παιχνίδι έχει πολύ ακόμη. 



~Στο μυαλό μου η πρώτη λέξη που έρχεται είναι ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.. όμως δε συνηθίζω να τα παρατάω..~




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου