Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Βήμα τη φορά.

Ξύπνησα. 
Κι έφερα τον πανικό μέσα μου. 
Κι έφτασα στο 5. 
Από το 1 πήγα στο 5. 
Και το πίστεψα. 
Ότι από το 1 το επόμενο είναι το 5. 
Ποτέ δεν ήμουν καλή στην αριθμητική. 
Όμως τώρα το παράκανα. 
Δε γίνεται.. 
Και υπερέβαλα μέσα μου. 
Και τίποτα δεν κέρδισα. 
Μόνο πανικό. 
Γιατί έχασα τη σειρά. 
Έχασα το μέτρημα. 
Και μπερδεύτηκα.
Κι όταν με ρώτησαν ποιο είναι μετά το 1 είπα το 5. 
Και μετά έτσι με σκούντηξε το 2. 
Και μπερδεύτηκα ξανά. 
Και με ρώτησε που το πήγα. 
Αλλά εγώ δεν ήξερα. 
Κάπου το είχα αφήσει, αλλά κανείς δεν είδε που. 
Και το 2 ήρθε. 
Για να μου μάθει ξανά να μετράω. 
Να μετράω σωστά. 
Κι έτσι θυμήθηκα.. 
Ότι μετά το 1 είναι το 2.. 
Κι ότι μεσολαβούν πολλά για να φτάσω στο 5. 
Γιατί να τα χάσω όλα αυτά.; 
Γιατί να βιαστώ να πάω στο 5..; 

Ένα βήμα τη φορά.  

Κι υπερέβαλα μέσα μου κι έφερα τον πανικό, αντί για σενα. Και μ'έμαθαν να περιμένω τα χειρότερα και πια δεν βλέπω τα καλά. Και μέσα μου ανησύχησα. Γιατί έμαθα όλοι να τα σηκώνουν όλα στον αέρα και να φεύγουν. Και μετά να μένω εγώ πίσω να μαζεύω. Μα ποιος μπορεί να μαζέψει κι άλλο χάος τόσο σύντομα.; Αλλά δες τι σκέφτηκες.. Ακόμη πριν καλά καλά προλάβεις να δεις. Σκέφτηκες το χάος που θα δημιουργήσει ένα τέλος. Ένα τέλος που σκέφτεσαι πριν καν προλάβεις να δεις την αρχή. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου